บทที่ 999

……

กลางเดือนสิบ

อากาศหนาวเย็นบนภูเขาหวูหยาเริ่มทวีความเข้มข้น ราวกับเข้าสู่ช่วงหนาวเย็นแห่งเหมันต์

บนภูเขาหวูหยาแห่งนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ห่างหายจากการฝึกวิชายุทธ์

ต่อให้อากาศจะหนาวเหน็บ นางก็ยังตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าทุกวัน

วันนี้ นางได้เจอเสวียนหลิงเฟิง ชายชรานั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางลมหนาว ในอาภรณ์ตัวบาง กลับไม่เห็นความอิดโรยใด ๆ ทั่วสรรค์พางกายเหมือนเซียนเฒ่าลงมาจุติโลกมนุษย์ เปล่งประกายออกมา

เดิมนางอยากไปฝึกที่อื่น ทันใดนั้นก็ได้ยินเสวียนหลิงเฟิงพูดคำปริศนาออกมา

“มันเป็นโชคชะตา ย่อมหลีกหนีไม่พ้น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

โชคชะตาอะไร?

หรือหมายถึง ชั่วชีวิตนี้นางจะไม่มีลูกอีก อย่าฝืนโชคชะตาอย่างนั้นหรือ?

ไม่นาน เซียวอวี้ก็ตามมา

เช้านี้เขาได้รับสาส์นลับจากเมืองหลวง จึงเสียเวลาไปหน่อย

เมื่อเห็นเฟิ่งจิ่วเหยียนยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางลมหนาว ไม่ไหวติง เขาก็รีบเดินเข้าไป

“เป็นอะไรไป?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันมาหาเขา นัยน์ตาก่อเกิดความเด็ดเดี่ยว

“ฝ่าบาท หลังจากกลับไปที่วังหลวง ขอให้ท่านกระจายความโปรดปรานให้เหล่านางสนมอย่างทั่วถึง”

สีหน้าของเซียวอวี้อึมครึมเล็กน้อย

“เจ้าพูดไร้สาระอะไร?”

แววตาของเขาแฝงไปด้วยโทสะ จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นใจอ่อนและห่วงใย “ยาขมมากใช่หรือไม่? เช่นนั้นพวกเราจะไม่ดื่มอีก เรายอมแพ้แล้ว จะไม่ดึงดันต่อ พวกเรากลับวังหลวงกันเถอะ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองมาที่เขาอย่างจริงจัง

“ฝ่าบาท ผู้เฒ่าเสวียนไม่แน่ใจว่าจะรักษาข้าได้หรือไม่ แม้นจะรักษาได้ ก็ไม่รู้ว่าอีกกี่เดือนกี่ปีถึงจะมีโอรสรัชทายาท

“รัชทายาทเปรียบเสมือนรากฐานของแคว้น การให้ท่านรับเลี้ยงบุตรผู้อื่น มันไม่ยุติธรรมกับท่านเลย ดังนั้น เพื่อให้แคว้นหนานฉีและยุทธภพมีทายาทรุ่นหลัง ท่านควรพิจารณา ให้นางสนมคนอื่นตั้งครรภ์”

นางเองก็ทรมานมามากพอแล้ว