ตอนที่ 147
บทที่ 147
September 17, 2026
ณ ห้องทรงพระอักษร
เซียวอวี้มองดูเฟิ่งจิ่วเหยียนในอาภรณ์ที่เรียบง่าย ดูลักษณะแตกต่างจากฮองเฮาโดยสิ้นเชิง
นางคุกเข่าลงบนพื้น ในมือชูใบบันทึกคำให้การอยู่ปึกหนึ่ง
“ฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องจะร้องทุกข์เพคะ!”
ภายในห้องมีเพียงเฉินจี๋ที่อยู่รับใช้
เขารับใบบันทึกคำให้การเหล่านั้นมา แล้วถวายต่อฮ่องเต้
เซียวอวี้พลิกดูทีละแผ่น แค่อ่านจบเพียงหน้าแรก สีหน้าของเขาราวกับพายุฝนโหมกระหน่ำ เมฆดำปกคลุมเมือง
“ฮองเฮา! เจ้าต้องรู้ว่าในนี้เขียนว่าอย่างไรบ้าง!”
เฟิ่งจิ่วเหยียนลดสายตาลงอย่างนอบน้อม
“รู้เพคะ สิ่งที่ท่านกำลังทอดพระเนตรคือ ใบบันทึกคำให้การครั้งแรกของกลุ่มโจรภูเขา เป็นความจริงที่ไม่มีการแก้ไขใด ๆ
“ในนั้นถึงเป็นความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้น หลังจากที่หม่อมฉันถูกลักพาตัวไป”
ม่านตาของเซียวอวี้พลันหดลง
“หมัวมัวในวังก็เคยตรวจร่างกายของเจ้า”
นางยืนยันแล้วว่าบริสุทธิ์ เหตุใดคำให้การถึงระบุว่า พอนางถูกจับตัวไปก็ถูกข่มเหง
เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดอย่างเปิดเผยว่า
“หม่อมฉันกินยาต้องห้ามจากต่างถิ่นให้ชั้นผิวหนังลอก รอยแผลเป็นตามตัวจึงหายไป รวมถึงใช้วิธีการบำรุงฟื้นฟูด้วย
“ดังนั้นแม้แต่หมัวมัวในวังผู้มีประสบการณ์ ก็ตรวจไม่รู้ว่าหม่อมฉัน...”
ปัง!
เซียวอวี้ใช้ฝ่ามือตบโต๊ะ นัยน์ตาฉายแววความเยือกเย็น
“ดังนั้นเจ้ากำลังหลอกลวงเรา พวกเจ้าตระกูลเฟิ่งต่างก็หลอกลวงเราอย่างนั้นรึ!”
นางช่างกล้าหาญนัก!
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงต้องทำเช่นนี้
โจรภูเขาเหล่านั้นก็ถูกตัดสินลงโทษไปแล้ว ต่อให้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์เป็นคนร้ายตัวจริงที่อยู่เบื้องหลัง ทว่าตอนนี้นางก็ถูกลดตำแหน่งมาเป็นกุ้ยเหริน ถูกกักตัวอยู่ในตำหนักชิงซวี และไม่ได้รับความโปรดปรานอีกแล้ว
ฮองเฮาสามารถปิดบังเรื่องราวทุกอย่างได้ แต่กลับทำเรื่องที่เกินความจำเป็น ตนเองก็จะถูกทำลายเกียรติและชื่อเสียงไปด้วย!
เซียวอวี้แววตาคมปลาบ
“เจ้าหลอกลวงเรามาตลอด...”
เฟิ่งจิ่วเหยียนในใจรู้สึกกดดัน
ประเด็นสำคัญอยู่ที่นางโกหกเขาอย่างนั้นหรือ?
ประเด็นสำคัญอยู่ที่เรื่องราวทั้งหมดที่หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ทำต่างหาก!
นางยังคงสงบนิ่ง
“ฝ่าบาท หลักฐานคำให้การของโจรภูเขาระบุว่า ขณะที่หม่อมฉันถูกข่มเหง หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ก็ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้าง ๆ
“ส่วนบันทึกของจ้าวเฉียนเขียนเอาไว้หลายเรื่อง ส่วนใหญ่จะเป็นหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ที่สั่งให้เขาทำ รวมถึงเรื่องที่สั่งให้เขาไปว่าจ้างโจรภูเขามาลักพาตัวหม่อมฉัน และกระทำการข่มเหง...”