บทที่ 148

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ได้บอกทันทีว่าพยานเป็นผู้ใด นางอธิบายที่มาที่ไปอย่างสงบนิ่งว่า

“หลังจากแข่งขันขี่ม้าโปโล หวังเทียนไห่ถูกสืบพบว่าเป็นคนร้ายที่หมายจะสังหารสองพระสนม โดยทำให้พวกนางตกจากหลังม้า หากความจริงแล้ว หวังเทียนไห่ได้รับคำสั่งจากหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ ให้ทำร้ายนางสนมเจีย พอเขาถูกจับ หลิงเยี่ยนเอ๋อร์กลัวว่าเขาจะซัดทอดมาถึงตนเอง จึงรีบส่งนางกำนัลจูเอ๋อร์ไปปิดปากเขาเสียก่อน...”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วอย่างหมดความอดทน พูดแทรกด้วยน้ำเสียงขรึมว่า

“เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่”

เท่าที่เขารู้ หวังเทียนไห่รวมถึงนางกำนัลจูเอ๋อร์ผู้นั้น ทั้งคู่ต่างก็ตายไปแล้ว

หรือว่าพวกเขาจะตายแล้วฟื้นมาเป็นพยานให้กับนางได้!

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบแบบไม่ช้าไม่เร็ว

“กราบทูลฝ่าบาท ในคืนนั้นนางกำนัลจูเอ๋อร์ยังไม่ตาย หม่อมฉันแอบส่งนางออกไปรักษาตัวที่นอกวัง ตอนนี้นางสามารถมาเป็นพยาน และชี้ตัวหลิงเยี่ยนเอ๋อร์เพคะ”

เซียวอวี้ดูเหมือนกำลังควบคุมความรู้สึกบางอย่าง สีหน้าของเขาดูเรียบเฉยผิดปกติ

นี่มัน “ตายแล้วฟื้น” จริง ๆ!

เขาไม่ได้ขัดจังหวะสิ่งที่นางพูด

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยต่อ

“จ้าวซีเป็นน้องชายของจ้าวเฉียน เขาเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวของบ้านสกุลจ้าว เขาจะมาระบุว่าเป็นคนของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์สังหารพวกเขาทั้งบ้าน

“ถ้านี่ยังไม่เพียงพอ ก็ยังมีชุนเหออดีตสาวใช้คนสนิทของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ นางสามารถมาเป็นพยาน และชี้มูลความผิดต่าง ๆ นานาของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ได้!”

เซียวอวี้มองนางอย่างนิ่งเฉย

นางแอบทำเรื่องราวมากมายอย่างลับ ๆมากมายขนาดนี้

แม้แต่สาวใช้คนสนิทของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์ก็ถูกจับได้

“ฝ่าบาท พยานอยู่ที่นี่แล้ว หม่อมฉันสามารถเรียกพวกเขาได้ตอนนี้...”

นัยน์ตาของเซียวอวี้ดุดัน เอ่ยตัดบทคำพูดของนางว่า

“ตอนนี้หนานฉีเรากับรัฐเหลียงกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากจะคลี่คลาย เราไม่มีเวลามาจัดการเรื่องนี้ของเจ้า เมื่อเราพูดว่า 'ยุติเท่านี้' นั่นก็คือทุกสิ่งจบแล้ว

“ฮองเฮา เก็บของไร้ประโยชน์เหล่านี้ของเจ้าซะ และกลับไปตำหนักหย่งเหอของเจ้า! เรื่องที่เจ้าหลอกลวงเบื้องสูง เราจะคิดบัญชีกับเจ้าให้กระจ่าง ส่วนความชั่วที่หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ทำทุกอย่าง เราจะลงโทษอย่างหนักเช่นกัน แต่ไม่ใช่ตอนนี้!”

เขายังคิดจะปกป้องหลิงเยี่ยนเอ๋อร์?!

เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นโดยไม่รอฟังคำอนุญาตจากเขา แววตาเคารพเมื่อครู่ไม่หลงเหลือ แทนที่ด้วยความดุดันเฉียบคม

“ฝ่าบาท ท่านสังเกตหรือไม่ว่า ใบบันทึกคำให้การกับบันทึกเล่มนั้นเป็นฉบับสำเนาทั้งหมด?”

เซียวอวี้ก้มลงมอง ทั้งหมดเป็นสำเนาจริง ๆ

หมึกบางส่วนยังไม่แห้งสนิทด้วยซ้ำ