ตอนที่ 23
บทที่ 23
September 17, 2026
ฮ่องเต้เสด็จมาที่ตำหนักหย่งเหออย่างกะทันหัน เหลียนซวงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
“ฝ่าบาทเสด็จมาทำอันใดกัน?”
สีหน้าที่ซุนหมัวมัวมองนางราวกับเห็นคนต่างเผ่า
“เจ้าไม่ทราบจริง ๆ หรือ? ตอนกลางวันฮองเฮาเราพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะรับความโปรดปราน ตกกลางคืนกลับให้นางสนมเจียงไปปรนนิบัติแทนฮองเฮา นี่ไม่ใช่แสดงอย่างชัดเจนว่ากำลังปั่นหัวฮ่องเต้อยู่รึ
“ฮ่องเต้เป็นถึงจักพรรดิ! จะทนเรื่องเช่นนี้ไหวได้อย่างไรกัน!”
“ฮองเฮา ท่านรีบเปลี่ยนอาภรณ์เถิด ชะตาชีวิตของพวกหม่อมฉันอยู่ในฝ่ามือของท่านนะเพคะ!”
เฟิ่งจิ่วเหยียน: ?
“เปิ่นกงได้กล่าวเมื่อใดว่าจะปรนนิบัติ!”
นางเสียสติไปแล้วกระมัง!
ซุนหมัวมัวเองก็สับสนงงงวย
หรือว่านางคิดผิดไป?
ทว่าไม่ใช่นางคนเดียวที่คิดเช่นนี้!
อย่างไรเสียในวังนี้ ใคร ๆ ก็ต้องแย่งชิงความโปรดปรานเพื่อตัวเองทั้งนั้น จะให้โอกาสคนอื่นมาแย่งปรนนิบัติได้อย่างไรกัน สมองทึบหรือกระไร?
เรื่องราวพิสูจน์แล้วว่าไม่ใช่ซุนหมัวมัวคนเดียวที่คิดต่าง
ค่ำคืนดึกดื่น พวกนางสนมที่นอนไม่หลับอยู่แล้ว หลังจากได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักจื้อเฉิน ต่างพากันตะลึงงัน
“อะไรกัน? คนที่ปรนนิบัติไม่ใช่ฮองเฮา? ? เช่นนั้นเป็นใครกัน!”
“นางสนมเจียง? นางสนมเจียงมันทำไมกัน? นางปรนนิบัติ? กล้าดีอย่างไร!”
“ฮ่าฮ่า... คิดไม่ถึงจะถูกฝ่าบาทไล่ออกมา นางสนมเจียงต้องอับอายขายหน้าอย่างมากเป็นแน่!”
“ไม่เพียงเท่านี้ หวงกุ้ยเฟยคงไม่ปล่อยนางไว้แน่!”
หนิงเฟยรีบรุดมาตำหนักเสียนเฟย
อยู่กันสองคนในห้องโถง คุยกันทุกเรื่องราว
“พี่เสียนเฟย พี่ได้ข่าวแล้วหรือยัง? คืนนี้ฮองเฮาจัดสรรให้สนมเจียงไปปรนนิบัติ”
เสียนเฟยนำเสื้อนอกขนสุนัขจิ้งจอกคุมไว้บนไหล่ กระแอมเสียงเบาเล็กน้อย
“ซิ่วหว่าน พูดตามจริง ข้าเองก็ไม่คิดเลยว่าฮองเฮาจะทำเช่นนี้”
“ดูแล้วฮองเฮาคงจะอยากให้ฮ่องเต้พระราชทานความเมตตาอย่างทั่วถึงจริง ๆ”
หนิงเฟยเห็นต่าง
“พี่หญิงประเมินค่าฮองเฮาสู้ไป”
“ท่านป้าเคยพูดไว้ว่า ในวังนี้ ไม่มีสตรีนางใดที่ไม่อยากจะแย่งชิงความโปรดปราน
“ฮองเฮาจะทำเพื่อพวกเราที่ไหนกัน? ถึงขั้นสละโอกาสในการปรนนิบัติให้ผู้อื่น?”
“ฮองเฮาแผนสูงต่างหาก!”
“ตนเองอยากปรนนิบัติ แต่ไม่กล้า จึงให้นางสนมเจียงลองเชิงก่อน
“ยังอยากที่จะให้ฮ่องเต้กับพวกเราคิดว่า ฮองเฮาเป็นผู้ทรงคุณธรรม”