บทที่ 237

ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่ง ทุกคนจึงต้องเปิดของขวัญ

ทว่าการเปิดแต่ละคนมีก่อนหลัง ไม่นานนักก็มีคนพบ “ยาทาผิวแตก! ของหม่อมฉันมียาทาผิวแตกเพิ่มมาหนึ่งตลับ!”

เมื่อมู่หรงฉานได้ยินดังนั้น แววตาดูเปลี่ยนไป

โชคดีที่ในเวลานี้ หนิงเฟยที่อยู่ฝ่ายเดียวกับนางเอ่ยขึ้นว่า

“ฝ่าบาท ต่อให้พบบางอย่างจริง ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าฮองเฮา...”

“หนิงเฟย ของเจ้าเป็นอะไร!”

นางสนมเจียที่อยู่ด้านข้างมือไม้ว่องไว นางฉวยจังหวะขณะที่หนิงเฟยกำลังพูด เปิดของขวัญของนาง และพบเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ

“เอ๊ะ! เหตุใดจึงมีหนูตาย !”

ใบหน้าหนิงเฟยซีดลงทันที

จากนั้น พระสนมคนอื่น ๆ พากันส่งเสียงกรีดร้อง

“เหตุใดขนมไหว้พระจันทร์ชิ้นนี้จึงเคยถูกกัด! น่าสะอิดสะเอียน!”

“นี่มันสิ่งใดกันอีก?”

กระทั่งในของขวัญของไทเฮา ก็ยังมีสายรัดเอวขององครักษ์อยู่หนึ่งเส้น

ไทเฮาทรงสบตากับไทฮองไทเฮาผู้เป็นแม่สามี จากนั้นเอ่ยต่อฮ่องเต้ในทันทีว่า

“ข้าอายุมากถึงเพียงนี้แล้ว ไม่มีทางทำเรื่องสกปรกในวังหลังเด็ดขาด! ฝ่าบาท ท่านต้องสืบสวนให้กระจ่าง!”

วุ่นวาย!

วุ่นวายไปหมดแล้ว!

มู่หรงฉานเห็นปฏิกิริยาของทุกคน ในมือแอบกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น

นางรีบหันไปมองเฟิ่งจิ่วเหยียนทันที

เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ฮองเฮาเป็นคนทำใช่หรือไม่!

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองมาทางนางเช่นกัน แววตาราวกับกระจกวิเศษที่มองทะลุทุกสิ่ง ส่องให้เห็นหัวใจอันมืดดำภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นของนาง

มู่หรงฉานรีบหันศีรษะ มองไปทางหนิงเฟย

หนิงเฟยยิ้มให้มู่หรงฉาน ทว่ารอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมชั่วร้าย

ถูกต้องแล้ว

นางทรยศต่อมู่หรงฉาน

มิเช่นนั้น ฮองเฮาจะมีความสามารถรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าได้อย่างไร นางเตรียมการไว้ล่วงหน้า ทำให้สถานการณ์บานปลาย ดึงทุกคนเข้ามาเกี่ยวข้อง เพื่อหวังจะทำลายบรรยากาศ

นางไม่ชอบฮองเฮาก็จริง

และนางก็ดูถูกฮองเฮาเช่นกัน

ฮองเฮาที่ไม่เคยได้ร่วมบรรทม ไม่เพียงพอที่จะทำให้นางหวาดเกรง

ส่วนมู่หรงฉานนั้น นอกวังก็มีตระกูลมารดาเป็นแรงสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ ในวังก็มีไทฮองไทเฮาหนุนหลัง ตัวนางเองก็มีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับหรงเฟย---ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้

หากเทียบกันแล้ว แน่นอนว่านางต้องอยากกำจัดมู่หรงฉานมากกว่า

ในตอนนี้ มู่หรงฉานเริ่มรู้ความจริงเช่นกัน

นางกัดเนื้อนุ่มในกระพุ้งแก้มอย่างแรง แทบจะกัดจนเลือดออก

หนิงเฟย...หนิงเฟยหักหลังนาง

มู่หรงฉานพยายามควบคุมอารมณ์

ทางด้านนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างไม่ช้าไม่เร็ว