บทที่ 288

ภายในวัดร้าง บุรุษผลัดเปลี่ยนกันคนแล้วคนเล่า

ตอนแรกเฉียวม่อยังร้องตะโกน ตอนหลังนางไม่มีเสียงแล้ว

นางนอนอยู่บนกองฟาง ดวงตาทั้งคู่เบิกโพลง และจ้องมองที่ประตู

นางเหมือนตุ๊กตาดินเหนียวที่ไร้วิญญาณ ทั้งเนื้อทั้งตัวหนาวเหน็บ

นางคาดไม่ถึง คาดไม่ถึงจริง ๆ

ศิษย์พี่จะใช้วิธีการเช่นนี้เล่นงานนางจริง ๆ!

เจ็บปวดเหลือเกิน...

ศิษย์พี่เคยพูดไว้ชัดเจนว่าจะปกป้องนางตลอดชีวิต

ศิษย์พี่โกหก!

ในเวลาเดียวกันนั้นที่ตำหนักหย่งเหอ

นอกประตูห้องด้านใน

เดิมทีเหลียนซวงคิดจะนำชาแก้เมาค้างเข้าไปส่งให้ ทว่ากลับได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแปลก ๆ นางจึงรู้ทันทีว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

นางถึงกับอ้าปากค้าง ทั้งร้อนใจและหวาดกลัว

ทันใดนั้น หลิวซื่อเหลียงไม่รู้โผล่ออกมาจากที่ใด เขาลากตัวนางออกไป

สีหน้าของเหลียนซวงกลับซีดเผือด

นางคิดจะพุ่งเข้าไปในห้องเพื่อขัดขวาง

ทว่านางทำไม่สำเร็จ

นางไร้ประโยชน์สิ้นดี ไม่สามารถปกป้องฮองเฮาได้

......

ณ ท้องพระโรงจัดงานเลี้ยง

หลังจากฮ่องเต้เสด็จออกไป เหล่าพระสนมก็หมดอารมณ์สนุก

พวกนางต่างมองไปที่บัลลังก์เป็นระยะ ๆ และผลัดกันถามตอบ

“ฮ่องเต้ไม่เสด็จกลับมาแล้วหรือ?”

“ไม่มีทาง คืนนี้เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า”

“แต่งานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่ากำลังจะเลิกแล้ว”

ไทเฮาทรงรู้สึกแปลกใจเช่นกัน จึงส่งคนไปสอบถาม

ผ่านไปไม่นาน กุ้ยหมัวมัวมากระซิบที่ข้างหูว่า

“ฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักหย่งเหอ และยังไม่เสด็จออกมาเลยเพคะ ดูเหมือนจะประทับค้างคืนที่นั่น”

ไทเฮาทรงได้ยินดังนั้นพลันรู้สึกตกใจ

“เหลวไหล! จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร!”

ฮองเฮาทรงตั้งครรภ์ได้เพียงสองเดือนมิใช่หรือ! หากควบคุมอารมณ์ไม่ได้จนเกิดเรื่องบานปลาย นางจะไม่...

ทว่าลองคิดอีกที ฮ่องเต้ทรงไม่ใช่คนหยาบคายเช่นนั้น

ผ่านไปไม่นาน งานเลี้ยงส่งท้ายปีเก่าก็ยุติลง

เหล่าพระสนมต่างกลับไปยังตำหนักของตน

หนิงเฟยเรียกเสียนเฟยให้หยุด

“ท่านพี่ พักนี้ฝ่าบาททรงใส่พระทัยฮองเฮาจริง ๆ นี่ได้ยินว่าเสด็จไปที่ตำหนักหย่งเหอและยังไม่เสด็จออกมาเลย ดูท่าว่าพวกเราพี่น้องเหล่าสนมคงไม่มีความหมายในสายตาเขา”

เสียนเฟยน้ำเสียงฟังดูอ่อนแรง นางยิ้มและเอ่ยว่า

“เจ้าอย่าดูถูกตัวเองเลย”