บทที่ 293

ไทฮองไทเฮาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง

“เจ้าแต่งเข้าวังมาก็นานแล้ว หากยังมิได้เข้าร่วมบรรทมกับฝ่าบาทอีกใช้ได้ที่ใดกัน?”

เดิมทีพระนางตั้งใจจะเป็นธุระจัดการเรื่องนี้ให้ ทว่า ฝ่าบาทที่มิใส่ใจเรื่องนี้จึงได้แต่พยายามบ่ายเบี่ยงมาโดยตลอด

ในเมื่อฝ่าบาทสามารถทำให้ฮองเฮาตั้งครรภ์ได้แล้วนั้น เช่นนี้พระองค์ย่อมมิอาจหาเรื่องปฏิเสธไปได้อีก

อีกทั้ง เขาที่เคารพรักเสด็จย่าเช่นนางมาโดยตลอด

ในยามที่เพิ่งจัดพิธีมงคลสมรสไปได้ไม่นานนั้น ฮองเฮาก็ยังเป็นสตรีพรหมจรรย์อยู่ หากแต่เป็นพระนางที่ออกคำสั่ง จึงทำให้ฝ่าบาทและฮองเฮาได้เข้าหอเช่นนี้

การถวายตัวของฉานเอ๋อร์นั้น ไทฮองไทเฮาจึงมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง

ใบหน้าสวยงามของมู่หรงฉานพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย ก่อนจะหลุบตาลงพลางตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“หม่อมฉันน้อมรับฟังคำของท่านเพคะ”

ถึงแม้ท่าทีของมู่หรงฉานจักดูอ่อนโยนเรียบร้อย ทว่า นัยน์ตากลับฉายแววความทะเยอทะยานออกมา

แต่งเข้าวังมาในฐานะสนม ประสูติพระโอรส เดิมทีทั้งหมดล้วนแต่เป็นเป้าหมายของนาง

ทว่านางถูกเรื่องราวของตระกูลมารดาฉุดรั้งเอาไว้เท่านั้น

ในยามนี้ก็ปล่อยให้ฮองเฮามีอำนาจเหนือกว่าไปก่อน เรื่องราวของบุคคลลึกลับผู้นั้น นางคงต้องปล่อยเอาไว้สักพัก

ถึงอย่างไร ฮองเฮากับบุคคลลึกลับผู้นั้นก็ได้แตกหักกันไปแล้ว อีกทั้งหลักฐานโทษทัณฑ์การติดสินบนบิดาของฮองเฮายังถูกเผาไปแล้วอีก นางยังต้องพึ่งพาฮองเฮาในการจับตัวบุคคลลึกลับผู้นั้น

ทั้งบุคคลลึกลับและฮองเฮาย่อมมิอาจข่มขู่นางได้ในยามนี้

ฝั่งตำหนักวั่นโซ่วที่กำลังคิดหาทุกวิถีทางนั้น ฝั่งตำหนักฉือหนิงเองก็ร้อนรนมิต่างกัน

ไทเฮาพลันตักเตือนหลานสาวของตนเอง

“ในเมื่อได้ลิ้มลิงเนื้อแล้ว ย่อมมิอาจควบคุมความอยากของตนเองไปได้อีก นับตั้งแต่ที่หลิงเยี่ยนเอ๋อร์ถูกเนรเทศไปนั้น การที่ฝ่าบาทกลับมาแตะต้องสตรีได้อีกครั้ง นับว่าเป็นเรื่องที่ดี

“ในเมื่อฮองเฮาตั้งครรภ์เช่นนี้แล้ว ย่อมมิสามารถร่วมบรรทมได้อีก เจ้าก็ไปเดินเล่นแถว ๆ ตำหนักหย่งเหอเสียหน่อย ไม่ช้าก็เร็วย่อมมีโอกาสให้ได้รับใช้ฝ่าบาทอย่างแน่นอน”

หนิงเฟยทราบเรื่องนี้เป็นอย่างดี พลางเอ่ยน้ำเสียงเย้ยหยันออกมาอีกว่า

“เสด็จป้าเพคะ หม่อมฉันเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี ทว่า ในช่วงเวลาเช่นนี้ คนอื่น ๆ ย่อมต้องหาโอกาสมาเข้าหาด้วยเช่นกัน หม่อมฉันจักไม่มีทางยอมให้พวกนางแน่ ๆ ”

หนิงเฟยพลันเปลี่ยนเรื่องเอ่ยขึ้นมาว่า “หากแต่เสด็จป้าเจ้าคะ จักต้องให้ฮองเฮาคลอดพระโอรสออกมาอย่างราบรื่นจริง ๆ หรือ?”

ไทเฮาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตา

“เรื่องนี้ หาได้จำเป็นที่เจ้าจักต้องมาใส่ใจไม่ เจ้าคิดว่าสตรีในวังหลังทุกคนเป็นสตรีที่จิตใจงดงามงั้นหรือ?

“สิ่งแรกที่เจ้าจักต้องทำในยามนี้ก็คือ หาทางเข้าไปตีสนิทใกล้ชิดกับฮองเฮาเข้าไว้ ตีสนิทพระนางให้ได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท จากนั้นก็ประสูติพระโอรของตนเองออกมาเสีย”

“เสด็จป้ากล่าวออกมามิผิด” ดวงตาของหนิงเฟยเผยความเย็นชาออกมา

ทว่า นางนึกขวางหูขวางตากับท้องของฮองเฮายิ่งนัก

เดิมทีนางหวาดกลัวมู่หรงฉานเป็นอย่างยิ่ง ทว่า นับตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นกับตระกูลมู่หรงนั้น มีเรื่องมงคลเกิดขึ้นกับฮองเฮา ความคิดนางก็เปลี่ยนไป

ในยามนี้สถานะฮองเฮาในวังหลังมั่นคงแล้ว ทั้งยังมีก้อนเนื้อเชื้อไขของราชวงศ์อีก ภายภาคหน้าหากคิดจะกระชากฮองเฮาให้ตกลงมาย่อมเป็นเรื่องยาก

เมื่อคิดเช่นนี้ คำพูดของไทเฮาพลันพูดเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาของหนิงเฟยไปในทันที พร้อมทั้งความคิดชั่วร้ายที่เข้ามาอยู่ในหัว

บุตรของฮองเฮา มิอาจเก็บเอาไว้ได้!

……

จวนองครักษ์อารักขาประตู

เฉียวม่อที่พักรักษาตัวมาหลายวันนั้น ร่างกายของนางจึงค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นมา

หากแต่ สิ่งที่เกิดขึ้นมานั้นย่อมมิอาจลบล้างไปได้

นางสูญเสียพรหมจรรย์ของตนเองไป ล้วนแต่เป็นเพราะเฟิ่งจิ่วเหยียน!