บทที่ 318

หินเซวียนอิง เคยย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกไม่พบพาน ตอนนี้กลับได้มา

เฟิ่งจิ่วเหยียนรีบถามทันที

“นี่คือหินเซวียนอิง เจ้ามีได้อย่างไร?”

จางฉีหยางกลับแปลกประหลาดใจ

“อาจารย์ ทำไมท่านก็รู้จักหินเซวียนอิง?

“เมื่อสามปีก่อน ครั้งแรกที่ข้าได้เจอแม่ทัพน้อยเมิ่ง ได้ยินเขากับท่านพ่อคุยกันเรื่องหินเซวียนอิง ดูเหมือนนางจะชอบหินนี้มาก ดูในตำราก็มีบันทึกไว้

“ความจำของข้าดี จึงจดจำไว้

“ตำบลหลินผิงที่บ้านเกิดของข้า มีหุบเขามากมาย ยามมีเวลาว่าง ข้าก็จะออกค้นหาไปทั่ว เมื่อหนึ่งปีก่อน ข้าได้เจอหินเซวียนอิง ดังนั้นข้าจึงนำมันมาเป็นของขวัญคารวะอาจารย์...”

เมื่อสามปีก่อน เฟิ่งจิ่วเหยียนก็คิดอยากปรับเปลี่ยนปืนหอกไฟรูปแบบใหม่

ตอนนั้นนางก็มั่นใจแล้วว่า สิ่งสำคัญที่สุด ก็คือฉนวนกันความร้อน และสิ่งที่เหมาะสมในการทำเป็นฉนวนกันความร้อนที่สุด ก็คือเหล็กเซวียนอิงที่หล่อหลอมมาจากหินเซวียนอิง

คิดไม่ถึงว่า ถูกเด็กคนนี้ได้ยินอย่างไม่ตั้งใจ และช่วยนางตามหาจนเจอแล้ว!

ปกติเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นคนสงบควบคุมตนเองได้ดี

ต่อให้ดีใจแค่ไหน ก็ไม่มีทางแสดงออกมา

นางรีบถามจางฉีหยาง

“ข้าก็ชอบหินเซวียนอิงอย่างมาก บอกข้าได้ไหมว่า เจ้าเจอมันในเหมืองหุบเขาไหน?”

จางฉีหยางบอกนางทุกอย่าง

เขาใช้กิ่งไม้วาดบนพื้น ทำสัญลักษณ์บนตำแหน่งอย่างคร่าว ๆ ที่เหมืองหินเซวียนอิง

หลังจากวาดเสร็จแล้ว เขายังพูดออกมาอย่างไม่เห็นแก่ตัวว่า

“จนถึงตอนนี้ ข้าบอกอาจารย์เพียงคนเดียว”

“หากอาจารย์ชอบ ข้าสามารถนำมาให้ท่านได้ทุกเมื่อ!”

ดังนั้น แม้แต่เฉียวม่อก็ไม่รู้เรื่อง

“ข้าต้องการให้เจ้าไปทำภารกิจหนึ่ง” เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

จางฉีหยางรีบตอบตกลงทันทีว่า

“อาจารย์บอกมาได้เลย! ศิษย์จะตั้งใจทำให้ดีที่สุด!”

……

กรมศัสตราวุธ

เฉียวม่อพูดกับทุกคนว่า

“ตามที่ข้าบอก ขอเพียงหาหินเซวียนอิงนี้เจอ ก็จะสามารถชดเชยข้อบกพร่องของปืนหอกไฟที่ไม่ทนความร้อนได้”

ทุกคนมองหน้ากัน จากนั้นก็ผลักคนหนึ่งออกมา

“ใต้เท้าเมิ่ง เรื่องหินเซวียนอิง พวกเรารู้ตั้งแต่แรกแล้ว

“หลายปีมานี้ พวกเราเดินทางไปเมืองต่างๆ ก็ไม่ได้เบาะแสอะไร

“เป็นเพราะว่าหาไม่เจอ จึงคิดว่าแบบของท่านที่เพิ่มแผ่นกันความร้อนใช้ได้ผล ตอนนี้ท่านวนกลับมายังหินเซวียนอิงอีก นี่มัน...ไม่ใช่เหมือนกับที่พวกเราคิดไว้ก่อนหน้านี้?”

เฉียวม่อพูดอะไรไม่ออกทันที

ข้อมูลที่นางใช้เวลาตั้งนานกว่าจะได้มา กลับเป็นสิ่งที่พวกเขาคิดได้ตั้งแต่แรกแล้ว...

หัวหน้าหลายท่านส่ายหัวจากใจจริง

“ใต้เท้าเมิ่ง ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ช่างเถอะ”

พวกเขาสามารถถอนตัวได้ แต่เฉียวม่อทำไม่ได้

ฝ่าบาทตรัสแล้วว่าให้เวลานางหนึ่งเดือน ต่อให้นางอยากถอนตัวก็ถอนไม่ได้แล้ว

“ไม่มีอะไรสามารถใช้แทนหินเซวียนอิงได้แล้วหรือ?”

นางกวาดสายตามองดูทุกคนอย่างร้อนใจ

แต่ทุกคนพูดตอบอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “ไม่มี”

หนึ่งในหัวหน้าท่านหนึ่งพูดขึ้นมา

“เดิมคิดว่าใต้เท้าเมิ่งจะมีความคิดสร้างสรรค์อื่น ตอนนี้วนกลับไปที่เดิมอีกแล้ว”