บทที่ 319

เมื่อได้ยินว่ามีคนจะถวายหินเซวียนอิง เซียวอวี้หันไปมองเฉียวม่อ

เฉียวม่อพูดด้วยสัญชาตญาณ

“ฝ่าบาท คนของกรมศัสตราวุธล้วนพูดว่า หินเซวียนอิงถูกขุดหมดตั้งแต่แรกแล้ว เป็นไปไม่ได้...”

เซียวอวี้ไม่มีความอดทนฟังนางพูดจนจบ มีรับสั่งให้หนุ่มน้อยคนนั้นมาเข้าเฝ้าโดยตรง

สายตาเฉียวม่อฉายแววมืดหมอง

นางจะคอยดูว่า หินเซวียนอิงนั่น เป็นของจริงหรือของปลอม!

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หนุ่มน้อยคนนั้นถูกพาเข้ามา

วินาทีแรกที่เห็นเขา ท่าทีเฉียวม่อกลายเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดใจทันที

เป็นจางฉีหยางได้อย่างไร!

จางฉีหยางก็แปลกใจที่เห็นเฉียวม่ออยู่ที่นี่

แต่คำสั่งของอาจารย์สำคัญที่สุด

เขาถวายบังคมจักรพรรดิอย่างนอบน้อม

“ฝ่าบาท ข้าชื่อจางฉีหยาง มาถวายหินเซวียนอิง”

เซียวอวี้มีรับสั่งให้คนของกรมศัสตราวุธเข้าวัง ให้พวกเขามาดูพร้อมกันว่า หินเซวียนอิงในมือหนุ่มน้อยคนนี้เป็นของจริงหรือไม่

หลังจากผ่านการพิสูจน์หลายด้านแล้ว สุดท้ายทุกคนยืนยันเหมือนกันว่า

“ฝ่าบาท ใช่หินเซวียนอิงจริงๆ !”

พวกเขาแต่ละคนตื่นเต้นอย่างมาก

มีหินเซวียนอิงแล้ว ก็จะสามารถสร้างปืนหอกไฟแบบใหม่แล้ว

เฉียวม่ออึ้งไปครู่หนึ่ง มองดูจางฉีหยาง อยากจะพูดแล้วก็หยุด

ทำไมต้องเป็นเขาที่ค้นพบหินเซวียนอิง!

หลิวซื่อเหลียงนำหินเซวียนอิงก้อนนั้นมาให้ตรงหน้าฮ่องเต้ โดยวางไว้บนโต๊ะ

เซียวอวี้ถามจางฉีหยางว่า

“หินก้อนนี้ เจ้าเคยขัด?”

ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีก้อนหินรูปทรงเหมือนม้า ยังประณีตเหมือนจริงขนาดนี้

ยังไงก็เป็นครั้งแรกที่จางฉีหยางเข้าเฝ้าจักรพรรดิ เขากำมือแน่นอย่างประหม่า พร้อมพูดตอบว่า “ใช่พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

เซียวอวี้นำมาวางในมือแล้วก็เล่นไปมา พร้อมพูดชมราวกับไม่ได้ตั้งใจว่า

“ฝีมือไม่เลว”

ที่ไม่เหมือนคำพูดชมของฮ่องเต้ ก็คือหลายคนของกรมศัสตราวุธ คิดว่าหนุ่มน้อยคนนี้ทำลายสิ่งของมีค่า

“เจ้าหนุ่มน้อย นี่เป็นถึงหินเซวียนอิง เป็นสิ่งของล้ำค่าที่สามารถทำให้แคว้นหนานฉีเรา สร้างอาวุธขึ้นมาได้อย่างพิเศษ เจ้า...เจ้ากลับนำไปขัด?”

เฉียวม่อพูดขึ้นมาอย่างชอบธรรมน่าเกรงขามว่า

“ขัดก้อนหินชิ้นหนึ่งเช่นนี้ คงต้องใช้เวลาไม่น้อย ทำไมเจ้าไม่แจ้งแก่ทางการตั้งแต่แรก? เจ้ารู้ไหมว่า หากแจ้งทางการตั้งแต่แรก งั้น...”

งั้นนางก็ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแย่เช่นนี้

นางเปลี่ยนคำพูดว่า “งั้นพวกเราก็ไม่ต้องสิ้นเปลืองปืนหอกไฟจำนวนหนึ่งไป”

เซียวอวี้หันไปมองจางฉีหยาง ไม่ได้เอ่ยถาม แต่กลับเต็มไปด้วยความกดดัน

จางฉีหยางรีบพูดตอบ

“ฝ่าบาท คุณสมบัติของหินเซวียนอิง ข้าเพิ่งรู้มาจากนักเวทย์พเนจรท่านหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ตอนแรก...”

เขาหันไปมองเฉียวม่อแวบหนึ่ง

จากนั้นเขาก็พูดต่อไป “ตอนแรกข้าแค่อยากมอบให้กับวีรบุรุษท่านหนึ่ง ที่เคารพนับถือมานานหลายปี ถือเป็น... ของขวัญคารวะอาจารย์”

วินาทีนั้น เฉียวม่อเหมือนถูกคลื่นลูกใหญ่ซัด แทบจะหายใจไม่ออก ขาดอากาศหายใจอยู่ในคลื่น

นางเบิกตาโตถึงที่สุด กำหมัดไว้แน่น เล็บมือแทงเนื้อหนังบนฝ่ามือ เจ็บปวดมาก แต่ก็ยังคงไม่สามารถมีสติขึ้นมาได้

เมื่อครู่ นางได้ยินอะไร?

ของขวัญคารวะอาจารย์?