บทที่ 325

คนเราย่อมมีพบพานจากลา

เมื่อรู้ว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ท่านอาจารย์จะชี้นำสั่งสอนเขาแล้ว จางฉี่หยางปวดหัวใจอย่างสุดซึ้ง

แต่เขาเองก็เข้าใจดี ช้าเร็วอย่างไรสักวันตนเองก็ต้องไปที่ค่ายทหารแล้ว

ท่านอาจารย์สอนวิชาให้เขาแล้วมากมาย โดยเฉพาะยุทธวิธีการรบ ชี้แนะสั่งสอนให้เขาได้มีความรู้และรับสิ่งดี ๆ ไปแล้วมากมาย

ในขณะกล่าวลา เฟิ่งจิ่วเหยียนได้มอบหอกยาวอันหนึ่งให้เขาไป

ได้รับของขวัญชิ้นนี้แล้ว นัยน์ตาของจางฉี่หยางสุกสกาวเป็นประกาย

“ท่านอาจารย์ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าโปรดปรานหอกยาว!”

เขาลองซ้อมทันที ก็พบว่าจับคล่องมือเป็นพิเศษ

หอกยาวแหวกอากาศ กระทบลงบนพื้นดิน แข็งแกร่งมีพลังอย่างยิ่ง

มันราวกับว่าได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเขาไปแล้ว เป็นส่วนที่ยื่นออกไปจากแขนของเขาอย่างไรอย่างนั้น

เขาไม่เคยใช้ศัสตราวุธที่เหมาะสมถูกใจเช่นนี้มาก่อน

จากนั้น ดวงตาของจางฉี่หยางค่อยเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเพราะความตื่นเต้น

เขาลองเพลงหอกกระบวนหนึ่งเสร็จสิ้นแล้ว ก็คุกเข่าลงทันใด

“เป็นพระคุณยิ่งนักขอรับท่านอาจารย์! นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่ศิษย์เคยได้รับมา!”

เขาจะสร้างชื่อและผลงานด้วยหอกยาวด้ามนี้ จะไม่ทำให้ชื่อเสียงของอาจารย์เสื่อมเสียอย่างเด็ดขาด

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบหอกยาวด้ามนั้นมา และแนะนำให้เขา

“หอกยาวด้ามนี้ทำจากไม้กระดูกวัว ทั้งแข็งแกร่งและมีความยืดหยุ่น หัวหอกคมกริบตัดเหล็กได้ราวกับโคลน…”

จางฉี่หยางรู้จักไม้กระดูกวัวอยู่แล้ว

มันเป็นไม้ที่ดีที่สุดในการใช้ทำหอกยาว มีคุณค่าและมีราคาอย่างยิ่ง

และไม่ใช่ไม้กระดูกวัวทุกอันจะสามารถนำมาใช้ได้ จำเป็นต้องผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถันก่อน จะต้องเลือกที่เรียบตรง ไม่มีกิ่งหรือปมนูนออกมา เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วจึงเรียกว่าคัดเพียงหนึ่งจากในจำนวนหมื่น

หอกด้ามแดงเงาเหมือนผลอิ่งที่แม่ทัพน้อยเมิ่งใช้เป็นประจำ ก็ทำมาจากไม้กระดูกวัวเช่นเดียวกัน

ทันทีจากนั้น ภาพฉากที่ทำให้จางฉี่หยางตกใจยิ่งกว่าเก่าก็เกิดขึ้นจนได้

เห็นอาจารย์หมุนตรงปลายหอกยาวเบา ๆ เท่านั้น มีดสั้นคมกริบหาใดเปรียบได้เล่มหนึ่งก็หลุดออกจากกันทันที

เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบาย

“หอกยาวไม่เหมาะกับการต่อสู้ระยะใกล้ หากถูกโจมตีตกจากหลังม้า ก็จำเป็นต้องมีแผนสำรอง เจ้าลองดูสิ”

จางฉี่หยางผงกศีรษะเต็มแรง

เขาลองหมุนครั้งหนึ่ง ก็ดึงมีดสั้นเล่มนั้นออกมาได้อย่างรวดเร็ว

ใช้การได้คล่องมือดีจริง ๆ!

จางฉี่หยางพลันชะงักไป ก่อนที่ไหล่จะกระตุกเบา ๆ

“ท่านอาจารย์…ข้า ข้าอาวรณ์ท่าน!”

เด็กคนนี้ร้องไห้ออกมาอีกแล้ว

เฟิ่งจิ่วเหยียนลูบไหล่เขาเบา ๆ

“จดหมายนี้ เจ้าจงรับไว้ หากถึงค่ายเป่ยต้าคราใด จงไปพบแม่ทัพเมิ่งนามเมิ่งฉวีก่อน”

“จำไว้ ยามใดที่เจ้าประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงแล้ว อาจารย์จะไปพบเจ้า”

จางฉี่หยางสอดจดหมายเข้าไปในกระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม “ท่านอาจารย์ ศิษย์จะรอท่าน!”

ที่เฟิ่งจิ่วเหยียนคอยประคับประคองจางฉี่หยาง ทางหนึ่งก็เพื่อต่อกรกับเฉียวม่อ และอีกทางหนึ่ง ก็เพราะนางอยากจะฝากฝังความหวังไว้กับเขาด้วยใจจริง

“รักษาตัวให้ดี”

พูดจบนางก็คร่อมหลังอาชาจากไป

กลัวว่าหากนานกว่านี้ ในวังจะเห็นพิรุธเข้า

จางฉี่หยางกอดหอกยาวไว้ จ้องมองเงาแผ่นหลังของท่านอาจารย์ที่เคลื่อนห่างออกไปเรื่อย ๆ ครั้นออกตัววิ่งตามหลังไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นก็ร้องห่มร้องไห้เสียงดังออกมาอีกครั้ง

“ท่านอาจารย์! ข้าจะต้องประสบความสำเร็จ จะต้องทำให้ได้”

……

ภายในห้องทรงพระอักษร

ดึกแล้ว ทว่าเซียวอวี้ยังคงอ่านสาส์นกราบทูล