บทที่ 326

จอมมารหร่วนฝูอวี้งั้นหรือ!?

บุรุษใส่หน้ากากยังไม่ทันได้ตกใจ ศีรษะก็หล่นลงพื้นในชั่วพริบตาต่อมา

จางฉีหยางได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว จึงรีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หร่วนฝูอวี้…

ชื่อนี้ เหมือนเขาเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาอย่างเป็นมิตรหรือศัตรู ปฏิกิริยาแรกของจางฉีหยางคือหนีเท่านั้น

ทันใดนั้น พลันมีสายลมเย็นวูบพัดผ่าน

ต่อมา ก็มีมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งมาบีบคอของเขาเอาไว้

เสียงอ่อนหวานยั่วยวนแต่อำมหิตของหญิงสาวดังขึ้นมาข้างหู

“เจ้าคือลูกศิษย์ที่ซูฮ่วนเพิ่งรับเข้ามาใหม่สินะ?”

นางรู้จักอาจารย์?

จางฉีหยางไม่ตอบกลับด้วยความระมัดระวัง

หญิงสาวหัวเราะคิกคัก

“ช่างเป็นคนหัวแข็งเสียจริง ไม่เป็นไร ข้าพอมีเวลาว่าง”

เล็บยาวราวกรงเล็บของนาง กุมศีรษะของเขาเอาไว้

ครั้นนางออกแรง เขาก็รู้สึกเหมือนกล้ามเนื้อในหัวกำลังจะถูกดูดออกมาอย่างไรอย่างนั้น เจ็บปวดอย่างยิ่ง

เขากัดฟัน ไม่เปล่งเสียงขอร้องอ้อนวอนแต่อย่างใด

ผ่านไปเค่อยามหนึ่ง ราวกับหญิงสาวเล่นสนุกจนเหนื่อย ถึงได้เก็บมือกลับมา

จากนั้นนางก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เลื่อนมือลงไปข้างล่าง เชิดคางของเขาขึ้น

จางฉีหยางไม่เห็น เพียงรู้สึกได้ว่าใบหน้าของนางโน้มเข้ามาใกล้

เนื่องจากลมหายใจของนางอยู่ในระยะประชิด

ลมหายใจของหญิงสาวหอมหวานดั่งบุปผา จากนั้นก็พูดกลั้วยิ้มว่า

“หนุ่มน้อย เก่งนักนี่”

“เอาล่ะ ไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ คนแซ่ซูรักพรรคพวกของตนเอง เดี๋ยวจะโกรธข้าเอา”

หน้าผากของจางฉีหยางเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อกาฬ

บนร่างกายของสตรีผู้นี้มีกลิ่นหอมเข้มข้น มอมเมาเขาจนเวียนหัว

“เจ้า…เหตุใดเจ้า ถึงตามหาอาจารย์ของข้า”

ปลายหางตาของหร่วนฝูอวี้ประดับด้วยสีแดงชาด

ใบหน้าอวบอิ่มแต่ไม่ดูอวบอ้วน ราวกับอ่อนเยาว์ไม่แก่เฒ่าไปจนชั่วนิรันดร์

นางกระตุกริมฝีปากแสยะยิ้มออกมา เลื่อนมือจากคางของเขามาถึงหน้าอก แล้ววาดวงกลมบนนั้น

“เจ้าโง่ ข้าก็คืออาจารย์หญิงของเจ้านะ ทำไม อาจารย์ของเจ้าไม่เคยกล่าวถึงข้าเลยหรือ?”

ปฏิกิริยาแรกของจางฉีหยางคือไม่เชื่อ

หร่วนฝูอวี้เห็นเขาเงียบ พลันโมโห แล้วออกแรงผลักเขา

ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ลุกไหม้จนกลายเป็นสีแดงก่ำ

“เขาไม่เคยกล่าวถึงข้าเลยจริงหรือ?!”

จางฉีหยางไม่พูดจา

หร่วนฝูอวี้แสยะยิ้ม

“ดี…ดีมาก!”

นางหันหลังอย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้าขึ้นฟ้า “ซูฮ่วน เจ้าคอยดูเถอะ รอข้าตามหาตัวเจ้าเจอก่อน ข้าจะจับเจ้าถลกหนังเลาะกระดูก เอาหนังไปทำโคมไฟผี เอากระดูกไปทำคันร่ม ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่ทิ้งข้าไป!”

เมื่อจางฉีหยางได้ยินถ้อยคำโหดร้ายทารุณไร้มนุษยธรรม เหงื่อเย็นชื้นก็ผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

อาจารย์ได้ผู้หญิงคนนี้แล้วทิ้งจริงหรือ?

ไม่ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่ ๆ!

อาจารย์บริสุทธิ์เที่ยงธรรม ไม่ใช่คนพรรค์นั้น!

หร่วนฝูอวี้ระบายเพลิงโกรธทางวาจาเสร็จ ก็หันมา จึงพบว่าหนุ่มน้อยผู้นั้นหายตัวไปไม่เห็นแม้แต่เงา