บทที่ 329

สุนัขสวรรค์กินดวงจันทร์ เป็นปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ

ในวังมีคำสั่งห้ามออกนอกบริเวณ เหล่าองครักษ์ลาดตระเวนจึงผ่อนปรนความเข้มงวดลง

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นพลุส่งสัญญาณจากร้านรับจำนำผิงอัน คิดว่าพวกเขามีเรื่องสำคัญ จึงรีบออกไปอย่างรวดเร็ว

ครั้นเปิดประตูเข้าไปไม่ทันไร นางก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ

ท่ามกลางความมืดมืด พลันมีกลิ่นหอมโชยเข้ามาในจมูกของนาง

ต่อมาไอสังหารก็รุกคืบเข้ามาใกล้

เฟิ่งจิ่วเหยียนคว้าจับข้อมือของคนผู้นั้นได้อย่างแม่นยำ แล้วใช้ฝ่ามือสกัดเอาไว้

ทว่าหลังจากนั้น คนผู้นั้นก็พลอยล้มลงในอ้อมกอดของนาง

ร่างกายนุ่มนวลอวบอิ่ม ทับบนตัวของนางโดยพลัน จะดันก็ดันไม่ออก

“น้องชายสุดที่รัก พี่สาวคิดถึงเจ้าจะตายแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพ่นลมหายใจออกมาเงียบ ๆ

ปัญหามาหาแล้ว…

ชุยไป๋เปิดไฟ ภายในห้องพลันสว่างวาบ

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมามองเฟิ่งจิ่วเหยียน

เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนทรยศ หักหลังรองผู้นำพันธมิตร

เฟิ่งจิ่วเหยียนผลักหญิงสาวในอ้อมกอดออกไปอย่างไร้ความปราณี

หร่วนฝูอวี้ใช้มือค้ำคาง ริมฝีปากสีแดงระเรื่อภายใต้ผ้าคลุมขยับเผยอเล็กน้อย

“ไม่ได้เจอกันสามปีกว่า ร่างกายของสามีนับวันยิ่งกำยำขึ้นเรื่อย ๆ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ถนัดเรื่องรับมือหร่วนฝูอวี้

ผู้หญิงคนนี้มีพิษ

มีพิษจริง ๆ

นางสืบทอดวิชามาจากราชาพิษหนอนกู่แห่งหนานเจียง ตั้งแต่หัวจรดเท้ามีแต่พิษทั้งนั้น

“เจ้าตามหาข้าทำไม” เฟิ่งจิ่วเหยียนถามอย่างแข็งทื่อ

เนื่องจาก หร่วนฝูอวี้กำลังเสกงูเล่นอีกแล้ว

นางให้งูตัวนั้นเลื้อยบนแขน มือกุมจุดอ่อนของงูเอาไว้ มองมาที่เฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

“อย่ารำคาญกันนักสิ ข้ารู้น่า เจ้าไม่ชอบที่ข้าแก่กว่าเจ้าสามปี แต่เจ้าดูสิ…”

นางถอดผ้าคลุมหน้าออกด้วยมือข้างเดียว จนเผยให้เห็นใบหน้าเรียวเล็กเกลี้ยงเกลา

“ข้ายังสวยยังสาวเหมือนตอนนั้นหรือไม่? แบบนี้ สามารถหักล้างความต่างอายุสามปีได้ใช่หรือไม่?”

แค่เดาเฟิ่งจิ่วเหยียนก็พอจะรู้ เพื่อบำรุงดูแลผิวพรรณ หร่วนฝูอวี้ทรมานร่างกายตัวเองไปมากเพียงใด

ชุยไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินเช่นนั้น ก็ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ที่แท้แม่นางผู้นี้กับรองผู้นำพันธมิตรก็มีความสัมพันธ์เชิงแบบนี้นี่เอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนตวัดสายตาอย่างเย็นชา ออกคำสั่งกับชุยไป๋ “เจ้ากลับห้องไปก่อน”

ชุยไป๋ไม่อยากพลาดเรื่องราว แต่เขากลัวว่ารองผู้นำพันธมิตรจะโกรธมากกว่า

หลังจากที่เขากลับไป หร่วนฝูอวี้ก็ยิ่งกำเริบเสิบสาน

“อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้นสิ มันเหมือนเจ้าอยากกินข้าอย่างไรอย่างนั้น แต่ว่า…ข้าเต็มใจให้เจ้ากินนะ”

นางยิ้มหวาน เสียงหัวเราะชวนรู้สึกขนลุก

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดตรง ๆ อย่างไม่ปิดบัง

“ข้าไม่เคยคิดเชิงชู้สาวกับเจ้า หร่วนฝูอวี้ ข้าชอบผู้ชาย”

ได้ยินเช่นนั้น หร่วนฝูอวี้กลับดูไม่ตกใจเลยสักนิด

คำพูดนี้ ซูฮ่วนเคยพูดกับนางแล้วในปีนั้น

นางยิ้มหวานเหมือนดอกไม้บานสะพรั่ง

“เหอะ ๆ …ข้ารู้อยู่แล้ว ก็แค่ชายรักชาย ข้าไม่ถือสาหรอก

“หากเจ้าไม่ได้รู้สึกกับข้า ข้าสามารถแต่งตัวเป็นบุรุษได้นะ”

นางดื้อรั้นจนกลายเป็นนิสัย ศีลธรรมทั่วไปก็เอานางไม่อยู่

เฟิ่งจิ่วเหยียนเย็นชาเป็นอย่างมาก