บทที่ 334

เหล่าราชทูตถูกเชือกมัดรอบเอวและดิ้นไม่หลุด

เมื่อเห็นม้าเริ่มวิ่งเร็วขึ้น พวกเขาจำต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อเอาชีวิตรอด

สองขาจะวิ่งแซงสี่ขาได้อย่างไร ผ่านไปสักพักพวกเขาก็ล้มลงกับพื้น และถูกกระชากลากถูทั้งเป็น

ถึงแม้จะเป็นพื้นทราย พวกเขาก็ไม่อาจทนรับความทรมานได้เช่นกัน

หลังจากวิ่งไปสองสามรอบก็มีเสียงกรีดร้องของผู้คนที่รายล้อมอยู่ด้านบนสนาม

อาภรณ์ของพวกเขาถูกขูดจนฉีกขาด ส่วนเนื้อหนังก็ถูกครูดจนถลอก บนพื้นยังมีร่องรอยของคราบเลือด...

พวกเขายังคงร้องขอความเมตตา

“ฮ่องเต้ฉี! ฮ่องเต้โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

“ฮ่องเต้ฉี...กระหม่อมมิกล้า...กระหม่อมมิกล้าแล้ว!”

ราชทูตที่เหลือเมื่อเห็นเช่นนี้ พวกเขารู้สึกว่าโชคดีที่เมื่อครู่ไม่ได้พูดมาก

เซียวอวี้แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินการร้องขอความเมตตาของคนเหล่านั้น

เขาดื่มสุราและกินอาหารตามเดิม เขาไม่กลัวแม้แต่น้อยว่าจะร้ายแรงจนถึงแก่ชีวิต

ทว่าบรรยากาศของงานเลี้ยงเริ่มคุกรุ่น ผู้คนแทบไม่กล้าหายใจ

ยกเว้นแต่หร่วนฝูอวี้

ถึงแม้ราชทูตหนานเจียงของนางจะอยู่ในสนามม้าด้วย นางยังคงกินดื่มตามเดิมโดยไม่รู้สึกหนักใจแม้แต่น้อย ทั้งยังให้นางกำนัลเติมสุราให้อีก

หลังจากดื่มไปมากแล้ว นางก็ลุกออกจากที่นั่งไปกลางคันเพื่อต้องการสร่างเมา

เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบมองหร่วนฝูอวี้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง แววตาของนางเยือกเย็นและแฝงความมืดมน

เวลาสองถ้วยชาต่อมา ขุนนางชราผู้หนึ่งก็เตือนสติด้วยความจงรักภักดี

“ฝ่าบาท อย่างไรเสียพวกเขาก็เป็นราชทูตที่ถูกส่งมาจากแคว้นอื่น หากเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ จะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของแคว้นหนานฉีอันยิ่งใหญ่ของเรา”

รุ่ยอ๋องเป็นคนอ่อนโยนและจิตใจดีงาม เขาก็ออกหน้าขอความเมตตาด้วยเช่นกัน

ในบรรดาพระสนมมีเพียงมู่หรงฉานที่มีจิตใจประเสริฐแต่ไหนแต่ไรมาเท่านั้นที่ยืนขึ้น พร้อมเอ่ยโน้มน้าวด้วยจิตใจดีงาม

“ฝ่าบาท วันนี้เป็นวันเกิดของท่าน การเห็นเลือดไม่ค่อยเหมาะสมนัก จะทำให้ท่านรู้สึกขุ่นข้องหมองใจได้”

เซียวอวี้หันศีรษะมองเฟิ่งจิ่วเหยียน ราวกับว่าให้ความสำคัญกับความคิดเห็นของนางอย่างมาก

“ฮองเฮาคิดเช่นไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ยังมิเกิดเรื่องขึ้นมิใช่หรือ ฝ่าบาททรงสำราญพระทัยก็ดีแล้ว”

นางรู้ดีว่าเซียวอวี้ทำเรื่องที่โหดร้ายในครั้งนี้ เพื่อจะทำให้แคว้นอื่นไม่กล้าคิดเรื่องหินเซวียนอิงอีก

หากไม่เสียเลือดหน่อยจะเห็นผลได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้นองครักษ์เหล่านั้นรู้จังหวะความพอดี ความเร็วของม้าก็ควบคุมไว้ในระดับคงที่ ไม่มีผู้ใดถึงแก่ชีวิตจริง ๆ อย่างมากราชทูตเหล่านั้นก็มีบาดเจ็บทางผิวหนังบ้าง

จิ้งเฟยขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่ฮองเฮาเอ่ย

ฮองเฮาผู้นี้มองดูเป็นคนมีคุณธรรมมาโดยตลอด เหตุใดจึงเอ่ยคำพูดโหดร้ายเช่นนี้?

ในฐานะฮองเฮาที่มีคุณธรรม นางควรจะเกลี้ยกล่อมทันทีมิใช่หรือ?

ทว่าเซียวอวี้กลับพอใจในคำตอบของเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างมาก

ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น เหล่าขุนนางหลายคนก็พอใจอย่างมากเช่นกัน

ราชทูตเหล่านั้นมาด้วยเจตนาร้าย ดังนั้นพวกเขาสมควรได้รับโทษ!

มิเช่นนั้นพวกเขาจะเข้าใจว่าหนานฉีรังแกง่าย!

ผ่านไปอีกหนึ่งเค่อ

เซียวอวี้จึงสั่งให้ปล่อยตัวราชทูตเหล่านั้น

พวกเขาแต่ละคนบาดเจ็บกันไม่น้อย จนต้องให้องครักษ์หิ้วปลีกทั้งสองข้างถึงจะขยับเขยื้อนได้

พวกขี้ขลาดร้องขอความเมตตา

“ฮ่องเต้ฉี หินเซวียนอิง เราไม่ต้องการหินเซวียนอิงอีกแล้ว...ส่วนปืนหอกไฟพวกท่านก็สร้างต่อไปเถอะ...”

ราชทูตจากแคว้นซีหนี่ว์ผู้นั้นผมเผ้ายุ่งเหยิงและหายใจหอบเหนื่อย ดูเหมือนว่านางจะยังไม่ยอมแพ้

นางถ่มน้ำลายใส่ราชทูตที่กำลังร้องขอความเมตตา

“พวกไร้ศักดิ์ศรี!”