บทที่ 359

หลังจากที่ราชทูตแคว้นซีหนี่ว์หงายหลังล้มลง เฉียวม่อก็รีบพุ่งเข้ามาตระครุบอีกฝ่าย แล้วใช้พลังงานทั้งหมดในร่างกาย ตีศอกใส่หน้าท้องของคู่ต่อสู้

ราชทูตพลันกระอักโลหิตจำนวนมากออกมา ลำตัวทั้งสองข้างกระดอนขึ้นมาตามแรงศอกตี แล้วล้มลงอีกทันทีพร้อมกับดาบที่หลุดออกจากมือ...

บริเวณโดยรอบเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นใครที่ตะโกนออกมาก่อน

“ชนะ...ชนะแล้ว!”

องค์หญิงใหญ่ก็ผ่อนคลายลงเช่นกัน นางมองไปที่เฉียวม่อด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข

อีกฝ่ายไม่ทำให้นางผิดหวังจริง ๆ

เหล่าขุนนางอำมาตย์ของหนานฉีทุกคนก็ได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“คิดว่าจะแพ้เสียแล้ว ทำเอาข้าใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาเสียเลย”

“จักแพ้ได้อย่างไรเล่า นั่นคือเมิ่งสิงโจวเชียวนะ!”

เฉียวม่อยืนอยู่บนเวทีประลองพลางยกมือขึ้นเพื่อแสดงว่านางชนะแล้ว

นางหันไปยังทิศทางของเฟิ่งจิ่วเหยียน ด้วยรูปลักษณ์ของผู้ที่เป็นหนึ่ง

ในยามนี้ เฟิ่งจิ่วเหยียนก็มองนางด้วยประกายแสงสีเข้มที่วาวโรจน์อยู่ในดวงตา

เพลงหมัดของเฉียวม่อนั้น ไม่เพียงพอที่จะทำให้คนผู้หนึ่งล้มลงได้

เช่นนี้ จึงเหลือสมมติฐานที่เป็นไปได้ประการเดียว——เฉียวม่อได้ใช้ฝ่ามือลับด้วยเช่นกัน

ทว่าถึงอย่างไรหนานฉีก็คว้าชัยชนะ ไม่จำเป็นต้องมอบหินเซวียนอิงให้แล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงไม่ต้องการเจาะลึกลงไป

บัดนี้มีน้ำเสียงเย็นชาของชายคนหนึ่งดังเข้ามาในโสต

“แคว้นหนานฉีชนะแล้ว ไม่ดีใจเลยหรือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันศีรษะกลับไปมอง และได้พบกับสายตาพินิจพิจารณาของเซียวอวี้

นางหลุบสายตาลง พลางตอบด้วยความเคารพนบนอบ

“หม่อมฉันดีใจเพคะ”

โดยทันใดนั้น เซียวอวี้ยื่นมือออกมาวางไว้บนมือของนาง

สายตาของเขายังมองตรงไปข้างหน้า หยุดอยู่ที่เฉียวม่อในระยะไกล ริมฝีปากบางเปิดออกเบา ๆ

“เรารู้ว่าเจ้าไม่ชอบเมิ่งเฉียวม่อ

“ทว่านางก็สร้างคุณูปการให้แก่หนานฉี ถึงแม้จะเป็นการเสแสร้ง เจ้าก็ควรเสแสร้งอย่างเหมาะสมหน่อย”

ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ที่โคนมือของนางสองสามครั้งดูเหมือนเป็นท่าทีคลุมเครือ หากแฝงไว้ด้วยคำเตือน

องค์หญิงใหญ่บังเอิญเห็นฉากนี้เข้าพอดี รอยยิ้มพลันแข็งค้างทันที

เมิ่งเฉียวม่อทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อแคว้นหนานฉี ฮองเฮากลับคิดแต่จะยั่วยวนฝ่าบาท ล้วนเป็นสตรีด้วยกันทั้งคู่ กลับเห็นความแตกต่างได้อย่างชัดเจนจริง ๆ

ราชทูตแคว้นซีหนี่ว์สลบไสลไป และถูกนำตัวส่งไปที่สำนักหมอหลวง

เมื่อราชทูตจากแคว้นอื่นได้เห็นเช่นนี้แล้ว เดิมทีคิดว่าหากแคว้นซีหนี่ว์ได้รับชัยชนะ พวกเขายังสามารถขอปันน้ำแกงสักถ้วยได้ด้วย เวลานี้กลับไม่กล้าท้าทายแคว้นหนานฉี และคิดขอผลประโยชน์จากเหมืองหินเซวียนอิงอีกแล้ว

เฉียวม่อก็ได้รับบาดเจ็บ ทว่านางไม่ยอมไปทำแผล กลับไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อทูลขอความดีความชอบ

“ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ทุ่มเททำภารกิจสำเร็จเพคะ!”

องค์หญิงใหญ่ก็สบโอกาสแล้วเอ่ย

“ฝ่าบาท เมิ่งเฉียวม่อสมควรได้รับรางวัลอย่างงาม!”

เซียวอวี้ปล่อยมือของเฟิ่งจิ่วเหยียน แล้วเอ่ยถามเฉียวม่อด้วยสีหน้าสง่างามน่าเกรงขาม

“เจ้าต้องการสิ่งใดเป็นรางวัล”