บทที่ 360

บนที่นั่งสูง ฮ่องเต้ประทับอยู่ด้วยท่วงท่าสง่างาม

ดวงเนตรของเขาฉายความดูแคลนใต้หล้า และเอ่ยอย่างเคร่งขรึม

“วันนี้แม่ทัพหญิงนามเมิ่งเฉียวม่อ ผู้ซึ่งผ่านสิบสามสมรภูมิโดยไร้พ่ายแพ้ วีรสตรีผู้สร้างคุณูปการให้แก่บ้านเมืองเช่นนี้ เราจะมอบป้ายทองไว้ชีวิตให้เป็นรางวัล

“นอกจากนี้ ให้ถ่ายทอดคำสั่งของเราลงไป ทหารแคว้นหนานฉีของเรานั้น หากผู้ใดมีความสามารถย่อมไม่สนชาติกำเนิดหรือเพศชายหญิง สมควรยึดถือเมิ่งเฉียวม่อเป็นแบบอย่าง มุมานะเพื่อตนเอง ขุนนางแม่ทัพไม่ขึ้นอยู่กับชาติกำเนิด!”

เฉียวม่อดีใจอย่างมาก พลันรีบขอบคุณด้วยกลัวว่าฮ่องเต้จะนึกเปลี่ยนพระทัย

“หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาท!”

องค์หญิงใหญ่ก็ยินดีกับนางด้วยใจจริง ไม่ลืมยืนขึ้นและยิ้มอย่างพอใจไปทางเซียวอวี้ด้วย

“ฝ่าบาททรงพระปรีชา! เชื่อว่าเหล่าทัพทหารได้รับความสบายใจเช่นนี้ ย่อมยินดีรับใช้ท่าน และสละชีวิตเพื่อแคว้นหนานฉี!”

ตรงที่นั่ง เฟิ่งจิ่วเหยียนมีสายตาเย็นชา และไร้ซึ่งรอยยิ้ม

องค์หญิงใหญ่เห็นปฏิกิริยาที่แปลกของนางได้อย่างชัดเจน

“ฮองเฮา ท่านไม่พอใจหรือไร หรือว่าท่านกำลังนึกคัดค้านพระบัญชาของฝ่าบาท?”

เฉียวม่อก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่เฟิ่งจิ่วเหยียน

ศิษย์พี่ทำสีหน้าเสียขนาดนี้ ก็ไม่น่าแปลกใจที่องค์หญิงใหญ่จะหาเรื่องนาง

ดูเหมือนว่าศิษย์พี่จะโกรธมากจริง ๆ จึงไม่สามารถกดข่มอารมณ์ทั้งหมดไว้ได้

ทว่า โกรธแล้วทำอันใดได้เล่า อย่างไรศิษย์พี่ไม่อาจโพล่งพูดความจริงออกมาได้

เวลานี้นางมีป้ายทองไว้ชีวิตแล้ว หากว่าในอนาคตศิษย์พี่คิดจะลงมือกับนางเช่นไร ก็ยังต้องไตร่ตรองอย่างหนัก

เฟิ่งจิ่วเหยียนเพิกเฉยต่อคำถามขององค์หญิงใหญ่ และยืนขึ้นแสดงการคำนับต่อเซียวอวี้

“ฝ่าบาท หม่อมฉันขอทูลลาเพคะ”

เซียวอวี้ย่นคิ้ว

“นั่งลง”

องค์หญิงใหญ่เพิ่งจะหักหน้าของนางต่อหน้าสาธารณชน นางก็คิดจะจากไปดื้อ ๆ เช่นนี้ ไม่กลัวคนอื่นนินทานางลับหลังหรือไร

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับมิได้นั่งลง เพียงแต่มองดูเขาอย่างไม่ไหวติง

เซียวอวี้คว้าแขนของนางไว้ นึกหมายจะออกแรงดึงให้นางนั่งลง

ทว่า ในครั้งนี้เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนหยัดมั่นคงยิ่งนัก

เขาไม่สามารถดึงลงได้

หว่างคิ้วของเซียวอวี้สะท้อนความมืดครึ้ม

เขาลดเสียงลง และเอ่ยกดดันนาง

“เราบอกให้เจ้านั่งลง ไม่ได้ยินหรือ?”

องค์หญิงใหญ่ถามทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบอยู่แล้ว “ฮองเฮาเป็นอันใดไปหรือ?”

ในหมู่ขุนนางเหล่านั้น นายท่านเฟิ่งกลัวจนตัวสั่นงันงก

เขาที่มีฐานะเป็นบิดาย่อมรู้ดีว่าเหตุใดฮองเฮาจึงแสดงออกอย่างผิดปกติเช่นนี้

นั่นก็เพียงเพราะว่าเมิ่งเฉียวม่อได้แย่งชิงความดีความชอบทางการทหารของนางไปแลกกับป้ายทองไว้ชีวิต

นางก็เหลือเกิน เวลานี้ได้เป็นฮองเฮาแล้ว ยังจะถือสาเรื่องนั้นอยู่อีกหรือ?

ในเวลาเช่นนี้กลับมาแสดงความดื้อรั้นต่อหน้าสาธารณชน ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!

นายท่านเฟิ่งกังวลใจ ไม่รู้วิธีที่จะช่วยทำให้บรรยากาศดีขึ้นได้อย่างไร

ในเวลานี้ รุ่ยอ๋องเอ่ยขึ้นมา

ดวงตาของเขาอ่อนโยนเปี่ยมความยุติธรรม

“ฝ่าบาท วังหลังมิอาจยุ่งเรื่องในราชสำนักได้ เกรงว่าฮองเฮาตั้งใจจะหลีกเลี่ยงพ่ะย่ะค่ะ”

องค์หญิงใหญ่มองดูรุ่ยอ๋องที่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น บนใบหน้าปรากฏความไม่พอใจวาบผ่าน

เซียวอวี้เป็นฮ่องเต้ ย่อมไม่มีใครสามารถขัดคำสั่งของเขาได้