บทที่ 363

ท่ามกลางความมืด ล้วนอาศัยการลูบคลำ เซียวอวี้ฉีกอาภรณ์ ดึงสายรัดเอวของนาง

อาภรณ์เสียดสีกัน ส่งเสียงดังกรอบแกรบ

ราวกับมีไฟลุกไหม้อยู่ในตัวเขา แผดเผาไปทั่วทั้งตัว

ดูดดื่มด้วยสัญชาตญาณ จูบอยู่อย่างลึกล้ำ

คืนวันส่งท้ายปีเก่า นางเมามายอย่างไร้สติ กลับรู้จักตอบสนองเขา

แต่ครั้งนี้ นางมีสติอยู่ เขากลับสัมผัสได้ถึงความไม่คล้อยตาม ความต่อต้านของนาง

แต่ความต่อต้านนี้ ยิ่งกระตุ้นความโหยหาของเขา เพิ่มยิ่งขึ้นเรื่อย...

ความคิดเฟิ่งจิ่วเหยียนสับสนวุ่นวาย

ด้านข้างหูเป็นเสียงหายใจหอบอย่างหนักหน่วงของชายหนุ่ม

จูบของเขาเลื่อนลงไปตามคอของนาง ไปถึงหน้าอกของนาง

ร่างกายของนางแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ได้เลย

ทันใดนั้น ชายหนุ่มคว้าจับมือของนาง คลายนิ้วทั้งห้าของนางออก แทรกระหว่างนิ้ว ผสานสิบนิ้วของนางไว้

เขาเป็นเหมือนคลื่นอบอุ่น ห่อหุ้มนางไว้ทั้งตัว

ดูเหมือนนาง...ไม่มีทางหนีรอดแล้ว

จู่ ๆ ตามด้วยผ้าชิ้นสุดท้ายถูกดึงหลุด ในใจนางเยือกเย็นถึงที่สุด

เสียงแหบแห้งที่สุดของชายหนุ่ม ดังขึ้นมาด้านข้างหู

เขากัดติ่งหูของนางเบาๆ ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลง เหมือนนักเดินทางมองหาน้ำดื่มดับกระหาย

ลมหายใจแรง กระทบข้างหูของนาง

เขาถาม

“ยินยอมไหม...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนคิดไม่ถึงว่าเขาจะหยุด ถามนางคำถามแบบนี้

นางรู้สึกได้ถึงคลื่นที่อัดแน่นของเขา

สัมผัสได้ถึงสติของเขากำลังจะหลุดลอยไป

นางถามขึ้นมาอย่างสงบเย็นชา

“หากไม่ยินยอม ท่านจะอนุญาตให้เหลียนซวงกลับบ้านเกิดไหม”

คำพูดของนาง ทำให้เซียวอวี้ได้สติขึ้นมาอย่างสิ้นเชิง

เขาบีบเอวของนางไว้ น้ำเสียงเยือกเย็น กระทั่งแฝงไปด้วยความโกรธจนแทบกัดฟันอย่างเกลียดชัง

“เจ้ายินยอมและเชื่อฟังขนาดนี้ ก็เพื่อนางหรือ”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่ตอบ

เท่ากับเป็นการยอมรับ

เซียวอวี้พรวดลุกขึ้นมา ออกไปจากบนร่างกายนาง อย่างไม่อาลัยอาวรณ์เลยสักนิด

เขาอดกลั้นไร้ความปรานี ยืนหันหลังให้นางอยู่ข้างเตียง หยิบอาภรณ์มาสวมให้เรียบร้อย

ความมืดบดบังท่าทีน่ากลัวของเขานั้นไว้ได้อย่างดี

บนเตียงนอน เฟิ่งจิ่วเหยียนลุกขึ้นมา อาศัยแสงจันทร์ มองดูเงาร่างสูงใหญ่ของเขา

นางคว้าจับชายอาภรณ์ของเขาไว้

“ท่าน...”

ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงตำหนิ

“อย่าแตะต้องเรา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนปล่อยมือ

แต่ทันใดนั้น เขาหันมาคว้าจับมือของนาง

ภายในตำหนักมืดมิด นางมองไม่เห็นท่าทีความรู้สึกบนใบหน้าของเขา

แต่สัมผัสได้ถึงความโกรธของเขา

สุดท้าย เขายังคงไม่พูดอะไร สะบัดมือนางแล้วจากออกไป...โชคดีที่ ต่อให้เป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เหลียนซวงออกจากวัง

วันรุ่งขึ้น

ยามเช้าตรู่ เหลียนซวงก็ออกจากวังแล้ว

มีองครักษ์สองคนไปส่งนางโดยเฉพาะ ก่อนจะไปได้พูดกับเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ฮองเฮาวางใจ ฝ่าบาทมีรับสั่ง ให้พวกเราคอยปกป้องแม่นางเหลียนซวงอย่างใกล้ชิด”

หลังเหลียนซวงไปแล้ว ซุนหมัวมัวกลายเป็นคนที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายฮองเฮา

นางยังสงสัยเรื่องเมื่อคืน ยามที่ปรนนิบัติหวีผม นางพูดอยู่อย่างไม่หยุด