บทที่ 364

องค์หญิงใหญ่พูดโน้มน้าว “เมิ่งเฉียวม่อควรได้รับการให้ความสำคัญ ตอนนี้เป็นเพียงองครักษ์อารักขาประตูคนหนึ่ง เป็นการใช้คนไม่เหมาะกับความรู้ความสามารถ”

เซียวอวี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง

จากนั้น เขาพูดขึ้นมา

“หากเพียงให้นางก่อตั้งกองกำลังหญิง ก็ถือเป็นการสิ้นเปลืองความสามารถของนาง”

องค์หญิงใหญ่ถามว่า

“ฉะนั้นฝ่าบาทหมายความว่า ควรให้ตำแหน่งอะไรแก่นาง?”

……

จวนองครักษ์อารักขาประตู

มีพระราชโองการ เฉียวม่อได้รับแต่งตั้งมอบหมายหน้าที่สำคัญ

นางดีใจอย่างยิ่ง

ฝ่าบาทแต่งตั้งให้นางเป็นแม่ทัพกรมปกป้องเมือง!

นางยังคิดว่า จะต้องเป็นองครักษ์อารักขาประตูครบหนึ่งปี ค่อยสามารถเลื่อนตำแหน่ง

ตอนนี้ นางถือว่าทุกข์สิ้นสุด สุขบังเกิดแล้วหรือ?

“แม่ทัพเมิ่ง รับพระราชโองการ!”

เฉียวม่อรีบรับพระราชโองการมาด้วยมือทั้งคู่ ตาคิ้วยิ้มแย้มยินดี

วันนั้น องค์หญิงใหญ่นำของขวัญมาแสดงความยินดีด้วยตนเอง

“ข้าแค่พูดเสนอฝ่าบาท ให้เจ้าก่อตั้งกองกำลังหญิง ไม่คิดว่าฝ่าบาทจะมีความคิดอื่น ยกตำแหน่งแม่ทัพกรมปกป้องเมืองให้เจ้าโดยตรง”

“เห็นทีฝ่าบาทค่อนข้างเห็นความสำคัญของเจ้า การที่ให้เจ้าเป็นองครักษ์อารักขาประตู เพียงเพื่อฝึกฝนนิสัยของเจ้า

“ต่อไปฮองเฮาคิดอยากทำร้ายเจ้าอีก ก็ต้องไตร่ตรองเสียก่อน”

เฉียวม่อทำความเคารพองค์หญิงใหญ่อย่างเคารพนับถือ

“กระหม่อมขอบพระทัยองค์หญิง!”

แม่ทัพปกป้องเมืองนี้ ตำแหน่งสูงกว่าแม่ทัพน้อย ยังไม่ต้องไปทำศึกสู้รบ

แต่ยังไงนางก็ยังทำใจปล่อยวางค่ายเป่ยต้าไม่ได้

นางเขียนจดหมาย จะนำข่าวดีนี้บอกอาจารย์กับอาจารย์หญิง

ให้พวกเขารู้ว่า นางเก่งกว่าศิษย์พี่

องค์หญิงใหญ่เตือนนาง

“อย่าลืมว่า เจ้ายังต้องเข้าวังไปขอบพระคุณ”

เฉียวม่อเข้าวังไปเข้าเฝ้า กลับได้รับแจ้งว่า ฝ่าบาทอยู่ที่สนามม้าหลวง ให้นางรอก่อน

สนามม้าหลวง

รุ่ยอ๋องวิ่งเป็นเพื่อนฮ่องเต้แล้วหลายรอบ ล่าสัตว์มาได้บ้าง

เขาสังเกตได้อย่างชัดเจนว่า ฝ่าบาทอารมณ์ไม่ดี

เรื่องที่จิ้งเฟยร่วมบรรทม เขาก็ได้ยินมาแล้ว เขาจึงไม่เข้าใจ มีสาวงามอยู่ในอ้อมอก ฝ่าบาทยังมีอะไรไม่พอใจ

ฮู...

ลูกศรถูกยิงออกไป กลับเบี้ยวอย่างไม่คาดคิด

เดิมกระต่ายที่ไม่มีทางรอด กระโดดหนีไปได้อย่างไร้เงา

เซียวอวี้วางธนู มองดูพื้นหญ้านั้นด้วยสายตามืดมน

……

ตำหนักวั่นโซ่ว

ไทฮองไทเฮายินดีกับการที่จิ้งเฟยได้ร่วมบรรทม

นางถามจิ้งเฟย

“ฝ่าบาทให้เจ้าดื่มยาหยุดการตั้งครรภ์ไหม?”

จิ้งเฟยส่ายหน้าอย่างเอียงอาย

“เรียนไทฮองไทเฮา ไม่เพคะ”