บทที่ 383

เฉียวม่อจมอยู่กับความโศกเศร้าและความคับแค้นที่ถูกอาจารย์กับอาจารย์หญิงทอดทิ้งและหักหลัง จนเกือบลืมไปว่าตนยังมีป้ายทองไว้ชีวิต

เมื่อครู่นางคิดว่าตนเองต้องตายอย่างแน่นอน

ในยามนี้ดวงตาของนางมีประกายแห่งความหวังปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เฉียวม่อพลันเปลี่ยนอารมณ์ทันที นางคุกเข่าลงและยอมรับความผิด

“ฝ่าบาท หม่อมฉันทำผิดสมควรตาย!

“เรื่องกองทัพมังกรพยัคฆ์ หม่อมฉันทำเพื่อล่อศัตรูเข้ามาติดกับ

“แม้ว่าแผนนี้จะสำเร็จและยึดครองรัฐเหลียงได้ แต่หม่อมฉันก็ต้องทนอยู่กับความทุกข์และความรู้สึกผิดมาตลอด

“ทว่าถึงแม้จะให้โอกาสหม่อมฉันอีกครั้ง หม่อมฉันก็ยังจะสละสิ่งที่ไม่สำคัญเพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญ ใช้สิ่งเล็กเดิมพันกับสิ่งใหญ่ หากถึงคราวจำเป็นแม้แต่ตนเองก็ยอมสละได้”

ต้องบอกว่าเฉียวม่อเรียกสติกลับมาได้เร็ว และหาข้อแก้ตัวที่สวยหรูให้กับตนเองได้

นางมั่นใจว่าฮ่องเต้ก็ต้องสละคนที่ไม่สำคัญเพื่อประโยชน์ส่วนรวมเช่นเดียวกับนาง

เมื่อตอนที่เขานำทัพออกศึก เผชิญกับสถานการณ์คับขัน เขาก็เสียสละกองกำลังส่วนน้อย จนทำให้ฝ่าวงล้อมของศัตรูได้สำเร็จ

ฮ่องเต้ถูกโน้มน้าวจนสำเร็จหรือไม่นั้นไม่มีผู้ใดรู้ ทว่าองค์หญิงใหญ่ทรงเชื่ออย่างสนิทใจ

นางรู้สึกว่าสิ่งที่เฉียวม่อพูดนั้นมีเหตุผล

“ฝ่าบาท เหล่าทหารทำศึกนองเลือดก็เพื่อปกป้องดินแดนมิใช่หรือ? การเสียสละของคนหลายร้อยคน เพื่อแลกกับรัฐบริวารที่ยิ่งใหญ่ให้กับหนานฉี และยังทำให้ภายภาคหน้าสิบปีหรือกระทั่งร้อยปีชายแดนเหนือไม่ต้องสู้รบกับรัฐเหลียงอีก นับว่ามีคุณประโยชน์อย่างยิ่ง!

“จริงอยู่ว่าเมิ่งเฉียวม่อมีความผิด ทว่าความดีความชอบนี้ส่งผลชั่วลูกชั่วหลาน

“หากเหล่าทหารของกองทัพมังกรพยัคฆ์รู้ว่า การเสียสละของพวกเขาแลกมาด้วยชัยชนะที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ จะต้องยิ้มอย่างมีความสุขในปรโลกแน่นอน”

แววตาของเซียวอวี้เยือกเย็น

“ไม่ควรมีผู้ใดต้องเสียสละ

“นอกจากนี้ เสด็จพี่หญิงควรศึกษากลยุทธ์ทางการทหารให้มากขึ้น จะได้รู้ว่าการเสียสละของกองทัพมังกรพยัคฆ์นั้นล่อศัตรูให้เข้ามาติดกับได้จริงหรือไม่”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นด้วยกับคำพูดของเขาอย่างยิ่ง

นางก็แปลกใจเช่นกัน เขาในฐานะจักรพรรดิ จะยังสนใจความเป็นความตายของทหารธรรมดาทั่วไปด้วย

นี่ไม่เหมือนเป็นคำพูดที่เขาจะพูดออกมาได้

สีหน้าของเฉียวม่อเริ่มเปลี่ยนไป นางฝืนรักษาท่าทีเป็นจงรักภักดี

“ฝ่าบาท หม่อมฉัน...”

นางกำลังจะเอ่ยปากก็ถูกเซียวอวี้ขัดจังหวะ

สีหน้าของเขาเยือกเย็นดุดัน ราวกับราชสีห์น่าเกรงขาม แค่เห็นแวบเดียวก็รู้สึกสั่นสะท้าน

“ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้เรื่องกองทัพมังกรพยัคฆ์จะพอฟังขึ้น แต่ยังมีกรณีของเฟิ่งเวยเฉียงอีก

“เมิ่งเฉียวม่อ ผิดก็ว่าไปตามผิด หากเจ้าแก้ต่างอีก จะทำให้เรายิ่งรู้สึกว่าเจ้าสมควรตาย”

เฉียวม่อเย็นเยียบไปทั้งตัว

ม่านตาของนางหดลง นางกัดริมฝีปาก และรู้สึกหวาดหวั่น

องค์หญิงใหญ่มีสีหน้าสับสน ไม่สามารถเอ่ยแม้ประโยคเดียวเช่นกัน

ต่อให้การตายของกองทัพมังกรพยัคฆ์ เมิ่งเฉียวม่อจะสละสิ่งที่ไม่สำคัญเพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญก็ตาม

แต่เฟิ่งเวยเฉียงเล่า?

เมิ่งเฉียวม่อใช้วิธีการชั่วร้ายเช่นนั้นเล่นงานหญิงสาวบริสุทธิ์ผู้หนึ่ง แท้จริงแล้วนางคิดอย่างไรกันแน่!

สิ่งเหล่านี้สมควรได้รับโทษประหาร!