บทที่ 402

เวลานี้อารมณ์ของเซียวอวี้ซับซ้อนยิ่งนัก

ใจหนึ่งก็รู้สึกโชคดีที่ความจริงนั้น เมิ่งเฉียวม่อไม่ใช่แม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริง

ขณะเดียวกันอีกใจก็รู้สึกโกรธที่ถูกหลอกลวง

เมิ่งเฉียวม่อหลอกลวงเขา ฮองเฮาก็หลอกลวงเขาเช่นเดียวกัน

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ ไร้ซึ่งข้อแก้ตัวแต่อย่างใด

“เป็นความผิดของหม่อมฉันเองเพคะ”

ปัง!

เซียวอวี้ตบกระดาษคำรับสารภาพลงบนโต๊ะ เอ่ยด้วยเสียงเข้มงวดเย็นชา

“แน่นอนเป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด!

“มองคนผิดพลาด ลังเลไม่กล้าตัดสินใจ จึงทำให้เมิ่งเฉียวม่อได้มีโอกาสเหล่านั้น!

“เจ้าคิดว่าเกิดปัญหาแล้วจะสามารถหาวิธีแก้ไขได้ อันที่จริงแล้วหลุมนี้มันขยายวงกว้างออกไปเรื่อย ๆ

“เหตุใดจึงไม่รีบบอกความจริงต่อเราให้เร็วกว่านี้!

“หากเจ้าบอกความจริงแต่แรก เราก็ไม่มีทางแต่งตั้งเมิ่งเฉียวม่อเป็นแม่ทัพหญิงคนแรก และไม่มีทางแต่งตั้งให้นางเป็นแม่ทัพกรมป้องกันเมืองอะไรนั่นด้วย

“แล้วยามนี้...เจ้าจะให้เราเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

ในฐานะที่เป็นฮ่องเต้ ย่อมยึดถือข้อเท็จจริงเป็นสำคัญ ทว่า การรักษาเกียรติของราชวงศ์ และรักษาเสถียรภาพระหว่างฝ่ายราชสำนักกับฝ่ายราษฎรนั้นสำคัญยิ่งกว่า

หากเขาป่าวประกาศต่อใต้หล้าว่าเมิ่งเฉียวม่อเป็นเมิ่งสิงโจวตัวปลอม ผู้ใดจะเชื่อ?

นอกจากนี้ เขาซึ่งเป็นถึงฮ่องเต้ก็จะกลายเป็นตัวตลกไปด้วย

ทว่า หากนางได้ชี้แจงออกมาตั้งแต่แรก ก็จะสามารถหยุดการสูญเสียได้ทันเวลา และมันคงไม่ถึงจุดที่เกินจะควบคุมได้เฉกเช่นตอนนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนตกอยู่ในความเงียบงัน

ถึงกระนั้น แม้ว่านางจะไม่พูด เซียวอวี้ก็สามารถเดาได้ว่านางกำลังคิดอันใดอยู่

เขาผุดลุกขึ้นยืน

“คงคิดว่าเราจะไม่เชื่อเจ้า หรือกลัวว่าเราจะลงโทษทั้งตระกูลเฟิ่งและตระกูลเมิ่งด้วยกระมัง?

“ทำให้เจ้าต้องลำบากจัดเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าอย่างดีที่สุด ทั้งขอป้ายทองไว้ชีวิตเพื่อเมิ่งฉวี และส่งเหลียนซวงออกจากวัง…”

เขาหยุดชั่วคราว และทันใดนั้นน้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างอดไม่ได้ “หากเจ้าเชื่อใจเรา เหตุการณ์นี้ก็จะจบลงตั้งนานแล้ว! ในใจของเจ้านั้นเห็นเราไม่น่าไว้วางใจขนาดนั้นเชียวหรือ!”

ขอเพียงนางยอมเอ่ยปากสักคำ เขาก็สามารถตรวจสอบให้แน่ชัดได้

ทว่านางกลับลอบวางแผนจัดการกับมันอยู่คนเดียว เมื่อฝุ่นผงร่วงหล่นหมดแล้ว ก็ทิ้งปัญหาไว้ให้เขารับมือ

เฟิ่งจิ่วเหยียนไร้ซึ่งคำโต้แย้ง

นางไม่เชื่อมั่นในตัวเขามากพอจริง ๆ

ในความเห็นของนางคือ ทั้งความผิดฐานหลอกลวงเบื้องสูง และการแอบอ้างตัวตน เขาจะต้องจัดการกับทุกคนอย่างเสมอภาคแน่นอน

นางกลัวว่าพวกท่านอาจารย์จะมีส่วนเกี่ยวข้อง กลัวว่าเหลียนซวงจะถูกทรมานเพื่อเค้นเอาคำสารภาพออกมา

ดังนั้น นางจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมในทุก ๆ ด้าน เมื่อมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดให้กังวลแล้ว จึงจะเริ่มลงมือ

นางจะไม่เอาชีวิตของบุคคลที่สำคัญเหล่านั้นมาเสี่ยง กับการแย่งชิงความเมตตาของฮ่องเต้

แม้แต่ในเวลานี้แล้ว นางก็ไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป

เซียวอวี้เห็นนางยอมจำนนโดยปริยาย ยิ่งเกิดความโกรธมากขึ้น