บทที่ 406

หลังจากที่เซียวอวี้เดินเข้ามา ก็ได้เห็นองค์หญิงใหญ่อยู่ด้วย คิ้วกระบี่ขมวดเล็กน้อย

ดูเหมือน เสด็จพี่หญิงจะสงสัยในตัวตนของฮองเฮาแล้ว จึงมาเพื่อหยั่งเชิง

“ฝ่าบาท ท่านออกว่าราชกิจเสร็จแล้วหรือ?” องค์หญิงใหญ่เอ่ยถามอย่างคลุมเครือ

เซียวอวี้ก้าวเดินอย่างเป็นธรรมชาติไปหยุดที่ข้างกายของเฟิ่งจิ่วเหยียน พลางย้อนถามองค์หญิงใหญ่

“ท่านมาทำอันใดที่นี่”

เขายังไม่ลืม เมื่อคืนนี้ นางใช้ความตายมาข่มขู่เขา ก็เพื่อช่วยเมิ่งเฉียวม่อ

เป็นการกระทำที่สิ้นคิดมาก

เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวอวี้ สายตาขององค์หญิงใหญ่ยังคงไม่ผละออกจากเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับฮองเฮาเป็นการส่วนตัว ทว่าฝ่าบาทเสด็จมาถึงก่อนที่ข้าจะพูดจบ”

ดวงตาของเซียวอวี้เยือกเย็น และแสดงออกอย่างไร้เหตุผล

“ทำไม เราต้องออกไปก่อน เพื่อให้พวกท่านได้คุยกันต่อหรือ?”

ถ้อยคำเหล่านี้ค่อนข้างเหน็บแนม และยังเจือไปด้วยความไม่เป็นมิตร

องค์หญิงใหญ่มิทราบว่าเหตุใดเขาจะต้องระแวดระวังนางถึงเพียงนี้

ทว่า อนาคตยังอีกยาวไกล

เรื่องของแม่ทัพน้อยเมิ่งนั้น นางยังมีเวลาให้สืบหาอย่างชัดเจนอีกมาก

องค์หญิงใหญ่กล่าวอำลาเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยทำความเคารพง่าย ๆ ยามนี้ทัศนคติของนางเป็นมิตรกว่าเดิมมาก

“ฮองเฮา ข้าขอตัวออกไปก่อน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้า ปฏิกิริยาเรียบง่าย มิได้มีท่าทีเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้

หลังจากที่องค์หญิงใหญ่ออกไปแล้ว เซียวอวี้หันมาเผชิญหน้ากับเฟิ่งจิ่วเหยียน และเอ่ยอย่างจริงจัง

“นางมิใช่คนธรรมดา และในอนาคตจะต้องมาหยั่งเชิงเจ้าอีกแน่นอน

“หากรับมือไม่ไหว ก็ให้นางมาถามเราแทน”

เฟิ่งจิ่วเหยียนก้มศีรษะลงอย่างสงบ

“เพคะ”

เซียวอวี้ยกชายฉลองพระองค์ขึ้นแล้วนั่งลง ราวกับว่าเอ่ยเรื่องโดยไม่ได้ใส่ใจ

“ข่าวการเสียชีวิตของเมิ่งเฉียวม่อได้แพร่ออกไปแล้ว ยังมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วว่าเราได้สังหารขุนนางภักดีแม่ทัพแกร่งกล้า ในการประชุมราชสำนักเช้านี้ เรียกได้ว่าตื่นตระหนกกันถ้วนทั่ว โดยเฉพาะแม่ทัพนายกองเหล่านั้น

“เกรงว่าหลังจากนี้อีกสักระยะหนึ่ง เมื่อค่ายเป่ยต้าได้ทราบข่าวนี้แล้ว จักต้องสร้างปัญหาขึ้นมา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งลงที่ด้านข้าง และเอ่ยอย่างใจเย็น

“เมื่อมีแม่ทัพเมิ่งฉวีอยู่ที่ค่ายเป่ยต้า ก็จะไม่เกิดความวุ่นวายเพคะ

“นอกจากนี้ ในระยะเวลาที่ผ่านมานี้ จางฉีหยางได้สร้างผลงานทางทหารไว้มากมาย มีบารมีมากพอจะแทนที่แม่ทัพน้อยเมิ่งได้

“ในบรรดาทหารทั้งหลาย มีหลายคนไม่พอใจที่แม่ทัพน้อยเมิ่งเป็นสตรี และไม่ยอมรับ

“อีกทั้ง หลังจากข่าวที่เฉียวม่อวางแผนสังหารกองทัพมังกรพยัคฆ์ไปถึงค่ายเป่ยต้า พวกเขายิ่งทวีความโกรธแค้น

“หม่อมฉันจึงคิดว่า การเสียชีวิตของเฉียวม่อนั้น จักไม่ทำให้ค่ายเป่ยต้าในปัจจุบันนี้วุ่นวายเพคะ”

เซียวอวี้มองดูนาง และเอ่ยถามอย่างจริงจัง

“ดูเหมือน เจ้าได้เตรียมการสำหรับค่ายเป่ยต้าไว้แล้ว จางฉีหยางก็เป็นหมากตัวหนึ่งของเจ้าด้วยกระมัง?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมิได้ปฏิเสธ

นางยังกล่าวเสริม

“สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้น นั่นคือปณิธานของเขาเองด้วยเพคะ

“หลังจากที่กองทัพมังกรพยัคฆ์เกิดเรื่อง ครอบครัวของพวกเขาทุกคนได้รับเบี้ยทำขวัญ