บทที่ 416

ตำหนักซินฮุ่ย

จิ้งเฟยนั่งอยู่ตรงหน้าคันฉ่อง แววตาค่อนข้างล่องลอย

สาวใช้ชิวหงอดเห็นใจไม่ได้

“พระนาง ดึกแล้วเจ้าค่ะ”

ฝ่าบาทไม่เสด็จ พระนางก็จะไม่นอนไม่ได้

จิ้งเฟยพึมพำด้วยเสียงเบา

“ใช่ ดึกแล้ว”

เวลานี้ ฮองเฮากำลังร่วมบรรทมหรือไม่?

เดิมนางยังสามารถปลอบโยนตนเอง บางทีฮองเฮาอาจจะเหมือนกับนาง เป็นกลลวงที่ฝ่าบาทใช้หลอกคนอื่น ไม่ได้ร่วมบรรทมจริง ๆ

ทว่า หากเป็นความเท็จ ฝ่าบาทมีความจำเป็นต้องรับสั่งให้เข้าไปอยู่ในตำหนักจื้อเฉินหรือ?

ที่นั่นเป็นสถานที่ แม้แต่หรงเฟยก็เหยียบย่ำเข้าไปน้อยครั้งมาก

สามารถเห็นได้ว่า ฝ่าบาทรักใคร่โปรดปรานฮองเฮาจากใจจริง

แล้วนางถือว่าเป็นอะไรกัน?

นางใช้ทุกวิถีทาง ก็ไม่สามารถทำให้ฝ่าบาทหันมามองนาง

ค่ำคืนนี้ ถูกกำหนดให้ยากที่จะข่มตาหลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น

ในที่ว่าราชการเช้า

เหล่าขุนนางยังถกเถียงกันเรื่องการตายของเมิ่งเฉียวม่อ

“ฝ่าบาท แม่ทัพน้อยเมิ่งมีสถานะอันสูงส่งอยู่ในใจประชาชน นางตายไป ชื่อเสียงของท่านในหมู่ประชาชนไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน เรื่องนี้จะมองข้ามไม่ได้!”

“ฝ่าบาท แม้แต่ญาติพี่น้องของกองทัพมังกรพยัคฆ์ ยังล้วนออกมาพูดว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งไม่สมควรตาย”

“ฝ่าบาท ถึงเมิ่งเฉียวม่อกระทำผิดโทษฐานหนัก หากจะลงโทษประหาร ก็ควรถูกนำตัวไปพิจารณาคดี ท่านประหารคนเป็นการส่วนตัว หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกวิพากษ์วิจารณ์ พูดว่าท่านเสร็จนาฆ่าโคถึก เสร็จศึกฆ่าขุนพล”

เซียวอวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้มังกร แววตาเยือกเย็นน่าเกรงขาม

เหตุการณ์ในคืนนั้น ถูกเขายับยั้งไว้

ดังนั้นพวกเขาล้วนไม่รู้ว่าเมิ่งเฉียวม่อแหกคุก ตลอดจนเรื่องที่กองทัพอินทรีเหินไปแหกคุก ยิ่งไม่รู้ว่า เมิ่งเฉียวม่อเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่งตัวปลอม

ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ เมิ่งเฉียวม่อเป็นขุนนางผู้มีคุณูปการ ที่ตายอย่างไม่ยุติธรรม

เขาที่เป็นฮ่องเต้ ฆ่าขุนนางผู้มีคุณูปการ ถือเป็นฮ่องเต้ไร้คุณธรรม ฮ่องเต้ทรราช สมควรถูกผู้คนประณาม

แม้แต่รุ่ยอ๋องที่ปกติคิดเห็นเหมือนเขา ตอนนี้ก็เงียบไม่พูดอะไร

รุ่ยอ๋องชื่นชมแม่ทัพน้อยเมิ่งเป็นอย่างยิ่ง

ตั้งนั้นการตายของเมิ่งเฉียวม่อ เขาไม่อาจที่จะเห็นด้วยกับการกระทำของฝ่าบาท

ต่อให้นางมีความผิด ก็ไม่ควรที่จะลบล้างคุณูปการทั้งหมดของนาง

นางมีสิทธิ์ที่จะถูกฝังอยู่ในสุสานวีรชน แต่ไม่ใช่ถูกโยนทิ้งไปยังเนินป่าช้าที่ไม่มีคนไปเหลียวแล กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน

มีขุนนางเฒ่าคนหนึ่งยืนออกมาพูด

“ฝ่าบาท สถานการณ์ในตอนนี้ กระหม่อมคิดเห็นว่า ท่านควรมีราชโองการสำนึกผิด พร้อมนำศพแม่ทัพน้อยเมิ่งไปยังสุสานวีรชนด้วยตนเอง ถึงจะสามารถสงบความขุ่นเคืองของทุกคนได้”

คนอื่นต่างก็เห็นด้วย

เซียวอวี้พูดขึ้นมาด้วยเสียงเย็นชา

“เราจะพูดเพียงประโยคเดียว เมิ่งเฉียวม่อ ไม่คู่ควรเข้าสู่สุสานวีรชน”

เหล่าขุนนางพูดเกลี้ยกล่อมไม่ยอมหยุดอย่างเจตนาดี

“ฝ่าบาท! ท่านจะมองข้ามสภาพจิตใจประชาชนไม่ได้!”

“ไม่มีเรื่องอื่นแล้ว จบการว่าราชการ!” เซียวอวี้ลุกขึ้นมา ออกไปจากท้องพระโรง

เหล่าขุนนางส่ายหัวอย่างถอดถอนใจ

หากไม่มีแม่ทัพน้อยเมิ่ง ฝ่าบาทจะสามารถได้ครองบัลลังก์อย่างมั่นคงหรือ?

ครั้งนี้ฝ่าบาทกระทำผิดอย่างมหันต์!