บทที่ 417

“กระหม่อมเพียงได้ยินมาว่า แม่ทัพน้อยเมิ่งกับหมอทหารคนหนึ่งมีมิตรภาพอันลึกซึ้ง ถูกเล่าขานกันว่าเป็นชายรักชาย”

รุ่ยอ๋องพูดถึงตรงนี้ ก็ครุ่นคิดแล้วพูดขึ้นมา “แต่กระหม่อมคิดว่า น่าจะเป็นเพียงเรื่องเล่าขาน ความจริงเป็นเพียงสหายที่ทำงานร่วมกัน”

สีหน้าเซียวอวี้เคร่งขรึมขึ้นมา

“หมอทหารผู้นั้นมีชื่อเรียกว่าอะไร ตอนนี้อยู่ที่ไหน”

“กระหม่อมจำได้เพียงว่า ดูเหมือนเขาจะสกุลต้วน”

สกุลต้วน?

เซียวอวี้คิดถึงเข็มเชียนอวี่ขึ้นมาทันที

หมอทหารผู้นั้น เป็นไปได้อย่างมากที่จะเป็นผู้สืบทอดตระกูลต้วน!

รุ่ยอ๋องไม่รู้ว่าฝ่าบาทถามเรื่องเหล่านี้ทำไม เขากลับมาพูดเข้าเรื่องจริงจัง

“ฝ่าบาท ในเมื่อเมิ่งเฉียวม่อไม่ใช่แม่ทัพน้อยเมิ่งตัวจริง แล้วทำไมท่านถึงไม่นำเรื่องนี้เปิดเผยต่อสาธารณะ?”

แววตาเซียวอวี้มืดมน

“เรามีแผนของเราเอง”

สิ่งที่เขาคิดในตอนนี้ก็คือ หมอทหารสกุลต้วนคนนั้น

……

ด้านนอกห้องทรงพระอักษร

เฉินจี๋เห็นรุ่ยอ๋องออกมา ก็ถวายความเคารพอย่างนอบน้อม

บนใบหน้าของเขาไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใด แลดูเรียบร้อย กลับมีคำพูดมากมายอยู่ในใจ

คิดไม่ถึงว่า คนจิตใจดีมีน้ำใจอย่างรุ่ยอ๋อง เป็นคนที่สตรีนับพันหมื่นหลงรัก ก็ยังทุกข์ใจเพราะความรัก

เห็นแก่ที่ปกติ รุ่ยอ๋องดีกับเหล่าข้าหลวงไม่น้อย เฉินจี๋พูดกล่อมด้วยความหวังดี

“ท่านอ๋อง ดอกไม้ทุกดอกมีความสวยงามมีคุณค่าที่แตกต่างกันในสายตาของแต่ละคน”

รุ่ยอ๋องอึ้งตะลึง

ดอกไม้อะไร?

สายตาอะไร?

ตำหนักฉือหนิง

องค์หญิงใหญ่เย็บปักถุงหอมด้วยตนเอง รอบกายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนละมุนละไม ไม่วางมาดหยิ่งผยองเหมือนที่ผ่านมา

หนิงเฟยถามขึ้นมา “พี่หญิง จะทำให้กับฝ่าบาทหรือ?”

บนนั้นปักลวดลายพญาอินทรีโบยบิน จะต้องให้บุรุษแน่นอน

ข้างกายพี่หญิงก็ไม่มีบุรุษใด ฉะนั้นก็จะต้องเป็นฝ่าบาท

ทว่า หลังจากนางเพิ่งถามเสร็จ รอยยิ้มบนใบหน้าองค์หญิงใหญ่ก็หุบลง ราวกับบั่นทอนอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง

“ต่อให้เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ บุรุษกับสตรีล้วนแตกต่างกัน สิ่งของที่เป็นถุงหอม จะให้กันไปมั่วได้หรือ?”

หนิงเฟยรีบก้มหน้าพูดขออภัย

“พี่หญิงอย่าถือสา ข้าพูดพลาดพลั้งไปแล้ว งั้นนี่ท่านจะ...”

“จะให้ฮองเฮา”