ตอนที่ 427
บทที่ 427
September 17, 2026
เฟิ่งจิ่วเหยียนนั่งลงบนก้อนหินข้าง ๆ ท่าทางดูเหน็ดเหนื่อย
นางหยิบผ้าออกมาผืนหนึ่ง เช็ดคราบเลือดบนคมดาบไปพลาง เอื้อนเอ่ยช้า ๆ เหมือนหาเรื่องคุย
“หลังจากที่สงครามรัฐเหลียงสิ้นสุดลง ท่านอาจารย์ประกาศต่อภายนอกว่า ข้าบาดเจ็บสาหัส ต้องส่งตัวไปยังสถานที่กบดาล
“เจ้าคิดว่า เขาทำเช่นนั้นเพียงเพื่อปิดบังเรื่องที่ข้ากลับไปที่เมืองหลวงงั้นหรือ?”
เฉียวม่ออ้าปากพะงาบ ๆ พูดอย่างยากลำบาก
“แล้วไม่ใช่หรือ?”
เฟิ่งจิ่วเหยียนช้อนตาขึ้น สายตาลุ่มลึกดั่งมหาสมุทร
“เรื่องแก้แค้นแทนเวยเฉียง เดิมทีไม่จำเป็นลงแรงเนิ่นนานถึงเพียงนี้
“หากข้าอยากออกจากวัง ย่อมมีวิธีอยู่แล้ว
“ความจริงก็คือ ชายแดนทิศเหนือไม่ค่อยสงบสุข ข้าจึงไม่สามารถกลับไปได้เร็ว”
เฉียวม่ออารมณ์เดือดพล่าน เลือดบนตัวไหลออกมามากกว่าเดิม
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!
นางสู้กับศิษย์พี่มาตั้งนาน สุดท้ายก็เดินหมากผิดไปหนึ่งตัว!!
ดาบในมือของเฟิ่งจิ่วเหยียนถูเช็ดจนมันขลับ สะท้อนใบหน้าเด็ดเดี่ยวของนาง
“เจ้าอยากล่อเสือออกจากถ้ำ แต่กลับไม่รู้เลยว่า ข้าเองก็จำใจต้องออกจากถ้ำเหมือนกัน
“ต้องโทษอาจารย์ที่ไม่ได้บอกเจ้าอย่างชัดเจน ว่าหลังจากสงครามสิ้นสุดลง ทางรัฐเหลียงก็ส่งยอดฝีมือหลายคน มาไล่ล่าเอาชีวิตข้า”
เฉียวม่อเข้าใจในที่สุด นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเสียใจ
นางเกลียดท่านอาจารย์มากกว่าเดิม!
รู้ทั้งรู้ว่าหากนางปลอมตัวเป็นแม่ทัพน้อยเมิ่ง ต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย แต่ท่านอาจารย์กลับไม่คิดที่จะบอกนางเลยสักนิด!
เขาคงไม่สนใจความเป็นความตายของนางสินะ!
เฟิ่งจิ่วเหยียนเช็ดดาบเสร็จ ก็ลุกขึ้นยืน ไอสังหารพลันแผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย
ริมฝีปากของนางกระตุกยิ้มเป็นมุมโค้งเล็กน้อย สีหน้าเยือกเย็นเช่นเคย
“ในค่ายทหารเป่ยต้า มิตรสหายรู้ใจของข้าไม่ได้มีเพียงกองทัพพยัคฆ์มังกรกับกองทัพอินทรีเหิน
“ตั้งแต่ที่เจ้าปลอมตัวเป็นข้า ก็ล่อนักฆ่าจากรัฐเหลียงมาให้ข้าไม่น้อย
“นับว่าข้าปกป้องชีวิตเจ้ามาตลอด จนถึงตอนนี้
“และคนในวันนี้ ก็เป็นนักฆ่าคนสุดท้ายของรัฐเหลียง
“คนรัฐเหลียงเจ้าคิดเจ้าแค้น ต่อให้ศัตรูตายไป ก็ต้องขุดเอาศพออกมาโบย เลาะกระดูก”
แต่นางไม่คาดคิดเลยว่า อู๋ไป๋ส่งสารมาบอกนาง ลูกธนูของฮ่องเต้ ไม่ได้ทำให้เฉียวม่อตายสนิท
อีกอย่าง “เพชรฆาตปีศาจ” คนนั้นเหมือนจะชอบทรมานคนตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ หลายวันมานี้จึงทุ่มเทชุบชีวิตเฉียวม่อขึ้นมา…
เฟิ่งจิ่วเหยียนหยุดครู่หนึ่ง แล้วมองมายังเฉียวม่อ “แทนที่จะมีชีวิตอยู่ สู้ตายไปเลยดีกว่า”
มุมปากของเฉียวม่อมีเลือดสีดำไหลออกมา จากนั้นก็พ่นคำสาปส่ง ราวกับเป็นมารร้าย
“เฟิ่ง จิ่ว เหยียน! เป็นศิษย์สำนักเดียวกันแท้ ๆ แต่ท่าน…ท่านกลับทำร้ายข้า!
“ท่านไม่ได้ตายดีแน่!”
เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รู้สึกผิดกับนางเลยสักนิด
“ข้าเคยให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่ต้องการมันเอง
“ตั้งแต่ที่เจ้าตัดสินใจทรยศและตั้งตัวเป็นกบฏต่อข้า ก็นับว่าเป็นศัตรูของข้า เจ้าเองก็รู้ กับศัตรู ข้าไม่เคยออมมือให้”
เฉียวม่อกรีดร้องออกมาเสียงแหลม
“ผู้คนต่างพูดกันว่าท่านบริสุทธิ์เที่ยงธรรม แต่ท่านมันไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้าย! ท่านมันเลวทราม…ท่านใช้วิธีเช่นนี้มาเล่นงานข้า…ท่านต้องการให้ข้าเป็นตัวตายตัวแทนให้ท่านตั้งแต่แรก!”
ที่เฉียวม่อไม่รู้จักพอ นั่นเป็นเพราะ นางคิดเหมือนคนอื่น ว่าศิษย์พี่ให้ค่าความสัมพันธ์ ต่อให้นางทำผิดมหันต์เพียงใด ศิษย์พี่ก็จะโอนอ่อนให้
แต่นางลืมไปว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนถูกคนทั่วยุทธภพขนานนามว่า “รากษสพันเงา”
คนดี ๆ ที่ไหน จะถูกเรียกว่า “รากษส” ที่มีความหมายว่าผีกันล่ะ
เอาเป็นว่า นางไม่ใช่แม่พระที่โอบอ้อมอารี และไม่ใช่นางฟ้าที่เห็นอกเห็นใจคนอื่นแน่นอน
เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบมีดสั้นที่นักฆ่าคนก่อนหน้านี้ทิ้งเอาไว้ขึ้นมา โยนให้อู๋ไป๋
“เจ้าโวยวายอยากแก้แค้นอยู่ทุกวันไม่ใช่หรือ ชีวิตของคนในกองทัพพยัคฆ์มังกรทั้งหมดสองร้อยสามสิบสี่ชีวิต เทียบเท่าการลงมีดสองร้อยสามสิบสี่ครั้ง”