บทที่ 428

ณ สนามม้าหลวง วันนี้ลมแรงมาก

เฟิ่งจิ่วเหยียนว้าวุ่นโดยพลัน

เหตุใดถึงกลายมาเป็นนางสอนฮ่องเต้ยิงธนูล่ะ?

รอยช้ำบนดวงตาของเซียวอวี้จางหายไป ใบหน้าจึงงดงามไร้ที่ติ

เขาหยิบคันธนูขึ้นมา แล้วหันไปถามเฟิ่งจิ่วเหยียน

“เราจับท่านี้ ถูกต้องไหม?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเรียกสติกลับมา หันไปมองเขาจึงเห็นว่าท่วงท่าค่อนข้างดูสบาย ๆ เลยกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“อืม ใกล้เคียง”

เมื่อเขายิงธนูออกไป กลับห่างจากเป้านิ่งค่อนข้างไกล

เฉินจี๋ไม่เข้าใจ

ทักษะยิงธนูของฝ่าบาทแม่นยำมาตลอด แล้ววันนี้เป็นอะไรไป?

เซียวอวี้ยิงอีกลูก

ปั่ก!

ครั้งนี้แย่กว่าเดิม หลุดจากเป้านิ่งไปแล้ว!

เฉินจี๋ :แปลกมาก! ฝ่าบาทต้องตรวจตราสาส์นร้องทุกข์มากเกิน จนข้อมือเสียหายเป็นแน่!

ยิงธนูพลาดสองครั้งติด เซียวอวี้กลับไม่หงุดหงิดเลยสักนิด

“ฮองเฮา” เขาเงยหน้ามองเฟิ่งจิ่วเหยียน แม้นไม่มีท่าทีถ่อมตน แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยแววขอคำแนะนำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนเคยเห็นภาพเขายิงธนูสังหารเฉียวม่อ จึงรู้ดีว่าทักษะยิงธนูของเขาเป็นเช่นไร

และรู้ด้วยว่าที่เขาอยากให้นางสอนในตอนนี้เพราะคิดอะไรอยู่

นางมองตรงไปยังเบื้องหน้า กล่าวเตือนอย่างไม่เกรงใจ

“ที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับเล่นสนุก หากท่านอยากให้ข้าสอนจริง ๆ ก็ควรจริงจังมากกว่านี้”

นางวางมาดเคร่งขรึม ทำให้เซียวอวี้ซ่อนความคิดไม่ได้

เซียวอวี้ดึงมือของนาง น้ำเสียงไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนในยามปกติ

“ได้ เราจะฟังเจ้า จะตั้งใจ”

เขาไม่เคยใช้เล่ห์เหลี่ยมต่าง ๆ นานาเพื่อผู้หญิงคนไหนมาก่อน ดันมาเจอคนซื่อบื้อ หัวแข็งเสียได้

ต่อมาธนูลูกที่สาม ก็ยิงเข้าเป้านิ่ง

หลังจากนั้นก็เป็นเช่นนี้ ธนูทุกลูกยิงตรงเป้านิ่งอย่างแม่นยำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงออกคำสั่งให้ยิงเป้าโดยมีคนถือเคลื่อนไหวอยู่

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เซียวอวี้ก็ยิงไม่พลาดสักลูก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทักษะการยิงธนูของเขาเหนือชั้นเพียงใด

เพราะถึงอย่างไร เชื้อพระวงศ์ก็ไม่เลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์

คนที่สามารถมานั่งตำแหน่งฮ่องเต้ได้ ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างสุขุม

“ทักษะยิงธนูของท่านไม่มีปัญหา แต่ลูกธนูของท่าน ยิงถูกเป้านิ่งก็จริง ยามยิงคนใช่ว่าจะทำให้ถึงแก่ชีวิต

“เพราะท่านยังไม่เข้าใจร่างกายของมนุษย์ดีพอ”

ถ้อยคำนี้ตรงไปตรงมา

เซียวอวี้เองก็เคยนำทัพทำสงคราม สู้ศึกมาก่อน

เขาไม่ชอบยิงธนูสังหารคน เพราะรู้สึกว่ามันเปลืองแรง

แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ทักษะยิงธนูของเขาคล่องแคล่วแต่เพียงเบื้องหน้า ไม่สามารถทำสงครามได้

เฟิ่งจิ่วเหยียนเคยฝึกทหารใหม่มานักต่อนัก