บทที่ 431

วันต่อมา ไทฮองไทเฮาทรงเรียกฮ่องเต้มาตักเตือนต่อหน้า

“ข้าก็ใช่ว่าไม่พอใจที่เจ้ากับฮองเฮาจะมีความรักต่อกัน เพียงแต่ต้องคำนึงถึงความเหมาะสมของสถานะด้วยเช่นกัน

“ฮองเฮาควรสุขุมเรียบร้อย และควบคุมดูแลวังหลังให้ดี

“ทว่านางกลับละเลยถึงเพียงนี้ เป็นสตรีจะฝึกยิงธนูอะไรกัน? ทั้งยังชักนำให้ฝ่าบาทอย่างเจ้าละเลยงานราชกิจอีกด้วย

“สองวันก่อนเจ้าก็ไม่ได้เข้าว่าราชกิจด้วยซ้ำ...ดูเถอะว่าฮองเฮาทำให้เจ้าหลงใหลจนกลายเป็นสภาพใด!

“ฝ่าบาท เจ้าก็มิใช่คนที่หลงใหลในรูปโฉม หลายวันนี้เป็นเช่นไรหรือ? เหตุใดจึงเลอะเลือนถึงเพียงนี้!”

ไทฮองไทเฮาทรงเอ่ยตั้งมากมาย ทว่ากลับเห็นฮ่องเต้ราวกับวิญญาณล่องลอย ตัวคนอยู่ที่นี่ แต่ไม่รู้ใจลอยไปที่ใด

“ฝ่าบาท!” ไทฮองไทเฮาทรงตะคอกด้วยความโมโห

แววตาของเซียวอวี้ดูเย็นชา “เสด็จย่ามีเรื่องอันใด?”

แค่ดูก็รู้ว่าไม่ได้ฟังสิ่งที่นางเอ่ยเมื่อครู่

ไทฮองไทเฮาทรงหายใจแทบติดขัด

“ข้ากำลังตักเตือนเจ้าเรื่องขอบเขตที่เหมาะสมของการเป็นกษัตริย์

“ทั้งเจ้าก็ยังเป็นสามี จึงควรจะควบคุมภรรยาของตนให้ดี อย่าปล่อยให้ฮองเฮามีอิทธิพลต่อเจ้า”

เซียวอวี้ยังเย้ยหยันตนเอง

เขาหรือจะควบคุมฮองเฮาได้?

เมื่อวานเขาแค่จูบนาง ตอนนี้นางก็ยังทำหมางเมินต่อเขา ช่วงอาหารมื้อเช้าก็ไม่ยอมเอ่ยกับเขาสักคำ

เขากำลังกลัดกลุ้มไม่รู้ควรจะขอโทษนางอย่างไร เพื่อให้นางยกโทษให้ตน

เสด็จย่ากลับเอ่ยคำพูดไร้สาระเหล่านี้ ทำให้เขารู้สึกร้อนใจ

“หากท่านไม่มีสิ่งใดจะกำชับ เรา...”

เมื่อเห็นเขาต้องการจะกลับ ไทฮองไทเฮาทรงรีบเอ่ยขัดจังหวะเขา

“ข้ายังพูดไม่จบเลย!

“เจ้าโปรดปรานฮองเฮาก็สักระยะแล้ว เหตุใดจึงไม่เห็นว่านางตั้งครรภ์?”

“ในใจข้ายังมิคลายกังวล”

ไทฮองไทเฮาทรงหยุดอยู่ครู่หนึ่ง และมองดูสีหน้าของเขา

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีอารมณ์ต่อต้าน นางจึงเอ่ยหยั่งเชิง

“ฮองเฮาเคยแท้งบุตร ข้าแค่กลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อร่างกายของนาง ทำให้ยากต่อการตั้งครรภ์อีกครั้ง

“ฝ่าบาท เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า หากฮองเฮาไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกแล้วจะทำอย่างไร?”

แววตาของเซียวอวี้ดูดุดัน

“เสด็จย่าทรงกังวลพระทัยเกินไปแล้ว นางจะต้องตั้งครรภ์ในไม่ช้า”

ไทฮองไทเฮาทรงส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ

“ข้าแก่แล้ว ก็เหมือนกับไม้ใกล้ฝั่ง

“ความรู้สึกเสียดายเพียงอย่างเดียวในเวลานี้ ก็คือยังไม่ได้เห็นหน้าเหลน

“วันข้างหน้าไปยังปรโลก ข้าคงไม่มีหน้าไปพบเสด็จปู่ของเจ้า”

เซียวอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้นก็ได้ยินไทฮองไทเฮาทรงเอ่ยว่า

“ฝ่าบาท ท่านจะโปรดปรานฮองเฮา ข้าก็ไม่คัดค้าน ทว่านานแล้วฮองเฮาก็ยังไม่ตั้งครรภ์ คงจะไม่ทำให้คนทั้งวังต้องรอเก้อกระมัง

“ข้าจะให้เวลาฮองเฮาอีกหนึ่งเดือน

“ในหนึ่งเดือนนี้ เจ้าจะโปรดปรานแค่ฮองเฮา ข้าก็จะไม่ว่าสิ่งใดเลย

“ทว่าหลังจากหนึ่งเดือน หากฮองเฮายังไม่ตั้งครรภ์ เจ้าจะต้อง...”

เซียวอวี้ได้ยินก็รู้ทันทีว่า แท้จริงแล้วเสด็จย่าต้องการสิ่งใด