บทที่ 430

องค์หญิงใหญ่กลับไปเหมือนวิญญาณออกจากร่าง เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงหันมาสอนเซียวอวี้ยิงธนูต่อ

เซียวอวี้กลับเหม่อลอย

“อาการปวดหัวของเจ้า รุนแรงหรือไม่?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเก็บหุ่นไปพลาง พูดขึ้นมาลอย ๆ

“อาการเดิม ๆ ข้าชินแล้วล่ะ”

คิ้วคมของเซียวอวี้ขมวดมุ่น ถามต่อเหมือนไม่ตั้งใจ

“ตอนที่อาการปวดหัวของหลิงเยี่ยนเอ๋อร์กำเริบ ยาที่เจ้าเคยให้นาง เป็นยาที่เจ้าใช้เองหรือ?”

ตอนนั้น เขาไม่รู้ว่านางเองก็มีอาการปวดหัวเหมือนกัน แถมยังบังคับนางส่งยาที่มีทั้งหมดมาให้หลิงเยี่ยนเอ๋อร์อีก…

เฟิ่งจิ่วเหยียนคร้านจะอธิบาย

“เพคะ

“ฝ่าบาท ท่านยิงธนูได้แล้ว”

เซียวอวี้กลับวางธนูลง จดจ้องมาที่นางด้วยสายตาลุ่มลึก “เจ้าควรบอกเราตั้งแต่แรก หากเรารู้ว่าเจ้าเองก็ต้องใช้ยานั้น ก็คงไม่บังคับเจ้า…”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเริ่มรำคาญ

“ฝ่าบาท วันนี้ข้ามาสอนยิงธนูให้ท่าน ไม่ใช่มารำลึกถึงความหลังกับท่าน”

กับคนที่นางไม่ได้สนใจ นางไม่ได้มีเวลาว่างมากระเง้ากระงอดด้วยขนาดนั้น

หัวใจของเซียวอวี้ว้าวุ่น จนมือเสียสมดุล

ก่อนหน้านี้เขาทำอะไรลงไป!

ฟิ้ว——

หัวลูกธนูเฉียดผ่านศีรษะของหุ่น หลุดออกจากเป้านิ่งไปแล้ว!

เฟิ่งจิ่วเหยียนหันไปมองเซียวอวี้

เซียวอวี้รู็สึกได้ถึงสายตาของนาง ไม่ได้หันกลับไปมอง

เขาเสียบลูกธนูดอกที่สองต่อทันที เล็งเป้าไปที่หัวของหุ่น

ธนูดอกนี้ดุดันรวดเร็ว

แต่น่าเสียดาย ยังคงพลาดเช่นเคย แค่ปักลงตรงหน้าของหุ่นเท่านั้น

ยามที่เซียวอวี้กำลังจะยิงต่อ ก็มีมือวางลงบนแขน แล้วกดแขนเขาลง

“ตั้งสติให้นิ่ง สายตาเล็งให้แม่น สิ่งสำคัญที่สุดคือ จิตใจแน่วแน่”

เขาทำตามที่นางบอก แต่ก็ยังไม่ได้เหมือนเดิม

เฟิ่งจิ่วเหยียนขยับเข้าไปใกล้ แล้วจับมือปรับท่าทางให้เขา

ขณะที่เซียวอวี้กำลังจะยิงลูกธนูออกไป แต่กลับได้ยินนางพูดว่า “ช้าก่อน”

จากนั้นนางก็วางมือลงบนข้อมือของเขา

เซียวอวี้ไม่เข้าใจ

นางกล่าวอย่างเรียบนิ่ง

“รอให้ชีพจรเต้นช้าลงกว่านี้ ค่อยปล่อยลูกธนูออกไป”

ทว่า ชีพจรของเขาไม่ได้ช้าลงกลับเร็วขึ้น

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว