บทที่ 440

ในช่วงบ่าย

ขันทีได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ ให้ไปตำหนักซินฮุ่ยเพื่อประกาศราชโองการ

ชิวหงตามจิ้งเฟยไปรับราชโองการด้วย โดยคิดว่าจะต้องมีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้น

ทว่าไม่นานนัก สีหน้าของทั้งสองคนก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึงและตื่นตระหนก

“...จิ้งเฟยถูกถอดถอนจากตำแหน่ง ยกเลิกอำนาจในการช่วยควบคุมวังหลังทั้งหกตำหนัก ลดลงมาเป็นกุ้ยเหริน นับแต่วันพรุ่งนี้ให้ย้ายออกจากตำหนัก!”

“เป็นไปไม่ได้!” ชิวหงตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว “ฝ่าบาททรงไม่มีทางทำเช่นนี้กับพระนาง!”

พระสนมไม่ได้ทำผิดอันใด เหตุใดจึงถูกถอดถอน!

จิ้งเฟยยังคงวางตัวเหมาะสมตามชาติตระกูลสูงศักดิ์ ฝืนยิ้มพร้อมกับรับราชโองการ และขอบพระทัยฝ่าบาทอย่างนอบน้อม

หลังจากขันทีที่มาประกาศราชโองการผู้นั้นกลับไป นางถึงได้นั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างโดยทันที ทั้งจ้องมองบนพื้นด้วยแววตาหม่นหมอง และในมือยังกุมราชโองการนั้นไว้แน่น

ชิวหงจิตใจว้าวุ่น

“พระนาง นี่เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่?

“เห็นชัดว่าฝ่าบาททรงโปรดปรานท่าน...เขาจะถอดถอนตำแหน่งเฟยของท่านได้อย่างไร!”

เจ้านายรุ่งเรืองก็รุ่งเรืองกันหมด เจ้านายตกต่ำก็ตกต่ำกันหมด นางยิ่งร้อนใจกว่าจิ้งเฟยเสียอีก

จิ้งเฟยยังคงนิ่งเงียบ ประโยคเดียวก็ไม่เอ่ย

นัยน์ตาของนางแฝงไว้ด้วยความมืดมน และยังมีร่องรอยของความอ้างว้าง

จากตำแหน่งเฟยมาเป็นตำแหน่งกุ้ยเหริน มันเป็นคำพูดประโยคเดียวของผู้ที่อยู่เบื้องบน

ทว่า...อย่างน้อยก็ควรให้นางรู้ว่า เหตุใดจึงปฏิบัติต่อนางเช่นนี้!

นางมีสิ่งใดที่ทำผิดพลาด!

ชิวหงไม่เคยเห็นพระนางหดหู่เช่นนี้มาก่อน จึงร้อนใจจนน้ำตาคลอ

“พระนาง บ่าวจะไปตำหนักวั่นโซ่ว เพื่อทูลบอกไทฮองไทเฮา! ไทฮองไทเฮาทรงเอ็นดูท่านถึงเพียงนี้ นางไม่มีทางให้ฝ่าบาทถอดถอนท่านอย่างแน่นอน!”

......

ณ ตำหนักวั่นโซ่ว

ไทฮองไทเฮาทรงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งหลัก สีหน้าดูเคร่งขรึม ทั้งโมโหและผิดหวัง

เซียวอวี้นั่งอยู่ทางซ้ายมือของนาง และมองนางด้วยความเคารพ

เหล่าข้าหลวงที่ยืนอยู่ด้านข้างแทบจะกลั้นหายใจ แต่ละคนพากันก้มหน้าก้มตา

ไทฮองไทเฮาทรงเอ่ยกับเซียวอวี้ด้วยความโมโห

“ข้าไม่เห็นด้วย! หากเจ้ายืนกรานที่จะถอดถอนจิ้งเฟย เช่นนั้นแม้แต่ข้าก็ต้องถอดถอนด้วยกระมัง!”

ถึงแม้ไทฮองไทเฮาจะใช้ตนเองมาข่มขู่ เซียวอวี้ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ

สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึม

“ตระกูลมู่หรงกุข่าวลือเรื่องของฮองเฮา เป็นจิ้งเฟยที่ยุยงปลุกปลั่น