บทที่ 452

เฟิ่งจิ่วเหยียนที่อยู่ตรงหน้าแผนที่นั้นเอ่ยวาจาฉะฉาน เซียวอวี้ที่อยู่ด้านข้างก็ตั้งใจฟังเป็นพิเศษ พลางพยักหน้าบ่อยครั้ง

ท้ายสุด เขากล่าวสรุป

“เราเสียเวลาหารือกับขุนนางเหล่านั้นโดยเปล่าประโยชน์อยู่นาน คราวหน้าจะหารือกับเจ้าโดยตรงดีกว่า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่กล้ายึดเอาความดีความชอบ จึงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

“การได้ร่วมพลังก็ได้ร่วมความคิดเพคะ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขา หม่อมฉันก็คิดเรื่องนี้ไม่ออกเช่นกัน”

สายตาของเซียวอวี้พลันจริงจัง และถามนางอีกครั้ง

“เดินทางไปกับเราไม่ได้จริงหรือ”

สัญญาระบุเวลาเพียงหนึ่งปี การเดินทางไปชายแดนใต้ของเขาครานี้ ต้องใช้เวลาเจรจาอย่างน้อยสองหรือสามเดือน

เฟิ่งจิ่วเหยียนดึงมือออกมา

“หม่อมฉันต้องอยู่ เพื่อทำหน้าที่ของฮองเฮาเพคะ”

“จนถึงยามนี้ เจ้ายังแสร้งทำเป็นไม่รู้อีกหรือ ความตั้งใจเดิมที่เราเขียนสัญญาฉบับนั้น คือการใช้เวลาอยู่กับเจ้าตั้งแต่เช้าจรดค่ำ” เซียวอวี้เริ่มกดดัน

เฟิ่งจิ่วเหยียน : ก็เป็นเพราะว่ารู้ จึงไม่อยากเดินทางไปสนามรบกับท่าน

สีหน้าของนางยังอ่อนน้อม

“ฝ่าบาทเพคะ เรื่องสำคัญต้องมาก่อน หม่อมฉันยังอยากสืบหาผู้ที่วางยาพิษด้วย”

“หากเรายืนกรานจะให้เจ้าไปด้วย...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยตัดบทคำพูดของเขาอย่างมีเด็ดเดี่ยว

“เช่นนั้นเกรงว่า ท่านจะถูกกล่าวหาเป็นคนโง่เขลาและฝักใฝ่ในกาม การที่ให้ท่านเป็นผู้นำทัพในครั้งนี้ ยังช่วยให้ท่านเอาชนะใจราษฎรได้ด้วย ท่านแน่ใจหรือว่าต้องการให้ได้รับไม่คุ้มกับที่เสียไปเพคะ?”

หว่างคิ้วของเซียวอวี้สะท้อนความเย็นชา

เขาได้รับอันใด?

นางไม่ยอมให้เขาสัมผัสแม้เพียงปลายนิ้วด้วยซ้ำ...

ณ ตำหนักหย่งเหอ

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับมาถึง ก็เป็นยามเหม่าแล้ว

บรรดานางสนมจะมาคำนับเช้า นางมีเวลานอนอย่างมากที่สุดอีกหนึ่งชั่วยาม ดังนั้นเพียงล้มตัวนอนบนเตียง ก็ผล็อยหลับไปทันที

เหลียนซวงคอยรับใช้อยู่ข้างเตียงของนาง ด้วยมือเท้าที่แผ่วเบา

ในการประชุมราชสำนัก

เซียวอวี้ตัดสินใจเป็นผู้นำทัพด้วยตนเอง เหล่าขุนนางพลันแตกตื่น

“ปราศจากกษัตริย์แม้วันเดียวแว่นแคว้นอยู่ไม่ได้ ฝ่าบาทจะทรงไปเสี่ยงได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท พระวรกายมังกรสำคัญยิ่ง! ชายแดนใต้วุ่นวาย หากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับท่าน แล้วพวกกระหม่อมจะทำเช่นไร!”

“ฝ่าบาท ขอท่านโปรดไตร่ตรองอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ!”

บางคนคัดค้าน บางคนก็เห็นด้วย

“ฝ่าบาททรงกล้าหาญ ท่านนำทัพด้วยพระองค์เอง จักต้องคว้าชัยกลับมาพ่ะย่ะค่ะ!”

หัวคิ้วของรุ่ยอ๋องขมวดมุ่น ไร้ซึ่งคำพูดใด

หลังเสร็จสิ้นการประชุมราชสำนัก เขาขอเข้าเฝ้าเพียงลำพัง

“ฝ่าบาท ชายแดนใต้อันตราย กระหม่อมคิดว่า ท่านไม่ควรทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ”

เซียวอวี้มีท่าทีเด็ดเดี่ยว

“เราตัดสินใจแล้ว เจ้าอย่าได้หว่านล้อมอีก

“หลังจากที่เราเดินทางลงใต้ เจ้าต้องเป็นผู้สำเร็จราชการแทน”

ตำแหน่งสำคัญเช่นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เซียวอวี้ไว้วางใจในตัวรุ่ยอ๋อง มากกว่าพี่น้องร่วมสายโลหิตที่ถูกลดขั้นไปยังสถานที่ต่าง ๆ หรือพวกที่มีใจทะเยอทะยานเหล่านั้น

“ฝ่าบาท…” หว่างคิ้วของรุ่ยอ๋องยังไม่คลายออก ไร้ซึ่งความอ่อนโยนและสงบนิ่งเช่นวันวาน กลับเพิ่มความกังวลอีกมาก

“หยุดพูดมากได้แล้ว”

เซียวอวี้ไม่ปล่อยให้เขาได้เอ่ยต่อ

รุ่ยอ๋องโค้งคำนับอย่างจำใจ “หากท่านยืนกรานจะทำเช่นนั้น โปรดแต่งตั้งขุนนางอาวุโสอีกหลายท่านมาร่วมดูแลงานในราชสำนัก เพื่อให้มีการถ่วงดุลอำนาจกัน มิฉะนั้น กระหม่อมไม่กล้ารับตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนท่าน”

เซียวอวี้กดคางลงเล็กน้อย “ตามนั้น”

ณ จวนรุ่ยอ๋อง