บทที่ 453

ในความฝันของเหลียนซวง มีเสียงกรีดร้องเต็มโสต และภาพที่เห็นตรงหน้า ล้วนเป็นเหตุการณ์โหดร้ายทารุณ

คนมากมายเสียชีวิตต่อหน้าของนาง

นางหวาดกลัวยิ่งนัก...

ฉับพลันนั้น ดูเหมือนนางจะไขว่คว้าความหวังสุดท้ายไว้ได้อย่างแน่นหนา

นางพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างเจ็บปวดด้วยเสียงเรียก “เหลียงซวง” ที่เด็ดขาดอย่างต่อเนื่อง

เสมือนคนจมน้ำที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอด นางโผเข้าไปหลบในอ้อมแขนที่ปลอดภัยโดยสัญชาตญาณ

“เลือด! เลือดเยอะมาก...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น ยอมให้เหลียนซวงกอดเอวของตนเอง พลางวางมือไว้บนแผ่นหลังของเหลียนซวง และตบเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ไม่เป็นไรแล้ว”

เหลียนซวงตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อครู่นี้ราวกับว่านางตกไปอยู่ในเหตุการณ์ฆาตกรรมนั้น ทำให้หัวใจนางตื่นตระหนก

หมอชราที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ

“แม่นางคนนี้ถูกกระทบกระเทือนจิตใจมากเกินไป อาจจะเป็นเรื่องยากหน่อย ในการทำให้จดจำทุกอย่างได้ในคราวเดียว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนคุกเข่าลง และมองเหลียนซวงในระดับสายตาเดียวกัน

“ฟังข้า หากเจ้ากลัว พวกเราก็กลับไปก่อน เจ้าไม่จำเป็นต้องฝืนใจตัวเอง มาทำเรื่องเช่นนี้”

ทันใดนั้นเหลียนซวงก็คว้าแขนเสื้อของนางไว้ และมองนางอย่างแน่วแน่

“บ่าวทำได้เพคะ...”

ในระยะเวลาหลายวันต่อจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พาเหลียนซวงออกนอกพระราชวังทุกวัน

เหลียนซวงสามารถอดทนได้นานขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน

ในที่สุด วันนี้นางก็จดจำอดีตได้ทั้งหมด

ยามนางลืมตาตื่น พร้อมกับน้ำตาอาบแก้ม แววตาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก และเจ็บปวด

คนในครอบครัวของนาง ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมทั้งหมด

บิดา มารดา รวมถึงน้องชายแรกเกิด เสียชีวิตหมดแล้ว...

เฟิ่งจิ่วเหยียนหาสถานที่พักแรมเงียบสงบ เพื่อให้เหลียนซวงได้พักผ่อนบ้าง

เหลียนซวงรอไม่ไหวแม้เพียงอึดใจเดียว จึงรีบเล่าให้เฟิ่งจิ่วเหยียนฟังด้วยความลนลาน

“ฮองเฮาเพคะ บ่าวเคยเห็น บ่าวเคยเห็นลวดลายอสรพิษเก้าหางนั้น!

“เป็นเขาที่สังหารท่านปู่ เป็นเขาเพคะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว “เรื่องราวเป็นอย่างไร”

ริมฝีปากของเหลียนซวงสั่นระริก แววตามีทั้งความโศกเศร้า และความหวาดกลัว

“คืนวันนั้น มีเจ้าหน้าที่ทหารมากมาย...แม่นมซ่อนบ่าวไว้ในห้องหนังสือของท่านปู่ บ่าวเห็น...เห็นผู้ชายสองคน กำลังพูดคุยกับท่านปู่ และท่านปู่ดูโกรธมาก...

“ทันใดนั้น ทันใดนั้นก็มีคนในชุดคลุมสีดำ ซึ่งมองไม่เห็นใบหน้าเลย ได้ปรากฏตัวขึ้นอีกคนหนึ่ง เขาจับ...จับกรามของท่านปู่ แล้วเอาแมลงมีพิษตัวยาวคล้าย...ตะขาบ ป้อนมันเข้าปากของท่านปู่ และพวกเขาก็จากไป หลังจากที่ท่านปู่เสียชีวิตอย่างเจ็บปวดแล้ว...หลังจากนั้นพวกเจ้าหน้าที่ทหารก็เข้ามา...”

เหลียนซวงยิ่งพูดยิ่งตัวสั่น ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยความตื่นตระหนก

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ยินเช่นนั้น พลันตระหนักได้ว่าคดีของตระกูลเฉินไม่ง่ายอย่างที่คิด

เหลียนซวงพยายามระงับความกลัว และเอ่ยต่อ

“บุคคลในชุดคลุมดำที่สังหารท่านปู่นั้น บนเสื้อคลุมของเขา มีลายปักอสรพิษเก้าหางเพคะ!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามต่อ “นอกจากนี้แล้ว ยังมีอันใดอีก?”

“ยังมี...ใช่แล้ว ยังมีหกนิ้ว และมีแหวนน้าวอยู่ที่นิ้วหัวแม่มือข้างหนึ่ง แหวนน้าว…”