บทที่ 454

เฟิ่งจิ่วเหยียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

“บันทึกคดีของตระกูลเฉินนั้นระบุไว้ว่า ราชครูเฉินกินยาพิษฆ่าตัวตาย เพื่อหนีความผิด

“ทว่าตามความทรงจำของเหลียนซวง ราชครูเฉินถูกคนสังหารเพคะ”

หว่างคิ้วของเซียวอวี้สะท้อนความมืดครึ้ม

“เป็นเรื่องจริงหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ไม่น่าจะเป็นเรื่องเท็จเพคะ หม่อมฉันไม่กล้าพูดว่า ตระกูลเฉินนั้นบริสุทธิ์หรือไม่ ทว่าจะต้องมีมือลึกลับคอยบงการอยู่เป็นแน่เพคะ”

ดวงตาของเซียวอวี้พลันมืดครึ้ม

“เจ้าเอ่ยได้มีเหตุผล ทว่าคดีนี้พัวพันในวงกว้าง และยังผ่านไปหลายปีมากแล้ว หากต้องการสืบหาคนร้ายตัวจริงนั้น ก็ยากพอ ๆ กับการปีนขึ้นสวรรค์”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “การสอบสวนเป็นเรื่องของทางการ สิ่งที่หม่อมฉันต้องการจะทำ คือตามหาเจ้าของแหวนน้าววงนี้เพคะ”

หากนางต้องทำเองทุกอย่าง แล้วคนอื่นจะมีอันใดต้องทำ

เซียวอวี้ตระหนักได้ดี

“เราเข้าใจแล้ว”

หากสามารถทำได้ ขั้นแรกต้องสืบหาฆาตกรตัวจริงที่สังหารเฉินเป่าซาน หลังจากนั้นจึงจะสามารถชี้แจงความจริง คืนความเป็นธรรม และตัดสินลงโทษผู้กระทำความผิดได้

ทว่าในเวลานี้ เขาต้องมุ่งความสนใจไปที่สงครามชายแดนใต้ก่อน

……

เซียวอวี้เดินออกจากประตูไม้การบูรของตำหนักชั้นใน ทันใดนั้นเหลียนซวงก็คุกเข่าลงต่อหน้าเขา

“ฝ่าบาทเพคะ ตระกูลเฉินจะต้องถูกใส่ร้ายเป็นแน่ บ่าวขอบังอาจ ขอร้องท่านได้โปรดแต่งตั้งผู้พิจารณาคดีใหม่อีกครั้งเพคะ!”

นางโขกศีรษะคำนับให้เซียวอวี้อย่างหนัก

ในวันปกติมักไม่ค่อยพูดค่อยจา การโขกศีรษะนี่กลับเสียงดังมากเป็นพิเศษ

สีหน้าของเซียวอวี้เรียบเฉย และเย็นชา

“คดีนี้จะถูกรื้อและพิจารณาใหม่ โดยอาศัยเพียงความทรงจำในวัยเด็กของเจ้าได้อย่างไร?

“เจ้าเป็นสาวใช้ของฮองเฮา ครั้งนี้เราจะไว้ชีวิตเจ้า ตั้งแต่บัดนี้ไป จงจดจำตัวตนของเจ้าในวังแห่งนี้ให้ดี และอย่าได้พูดจาส่งเดชอีก!”

เหลียนซวงกัดริมฝีปาก ก่อนจะน้อมรับคำสั่งอย่างนอบน้อม

หลังจากที่เขาออกไปแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนก็เดินออกมา

นางยืนอยู่หน้าประตูไม้การบูร พลางมองไปที่เหลียนซวงซึ่งยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น

“ลุกขึ้นเถิด”

เหลียนซวงคว่ำศีรษะจรดพื้น และร้องไห้สะอึกสะอื้น จนสองไหล่และแผ่นหลังสั่นสะท้าน

“ฮองเฮาเพคะ บ่าว...บ่าวไร้ประโยชน์ ทำอันใดไม่ได้สักอย่าง”

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปข้างหน้า ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าเฉยเมย

“คดีของตระกูลเฉิน ก็ผ่านมานานหลายปีแล้ว

“เป็นการยากที่จะรื้อคดีใหม่ และถึงแม้จะทำได้ เจ้าเองก็เป็นสายเลือดของตระกูลเฉิน ดังนั้นจะต้องแบกรับความผิดไม่มากก็น้อย

“ทั้งการปกปิดตัวตน และแอบเข้ามาในพระราชวัง เรื่องนี้ยังเกี่ยวพันถึงอดีตฮ่องเต้ ซึ่งได้ปลดอดีตองค์รัชทายาท และตัดสินลงโทษตระกูลเฉิน

“ดังนั้น เว้นแต่เจ้าจะมีหลักฐานแน่ชัด มิฉะนั้นจะทำให้ผู้อื่นรับผิดชอบผลที่ตามมาทั้งหมด”

เหลียนซวงฟังแล้วคล้ายจะเข้าใจ นางเงยหน้าขึ้น และมองเฟิ่งจิ่วเหยียนด้วยน้ำตาคลอหน่วย

“ฮองเฮาเพคะ ไม่สามารถพิจารณาคดีใหม่อีกครั้งได้จริงหรือ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนช่วยดึงนางลุกขึ้นด้วยตนเอง

“ทำได้ ทว่ายังมิใช่ตอนนี้”

“เพคะ ฮองเฮา” เหลียนซวงระงับความเจ็บแค้นภายในใจ

ทันทีที่กล่าวจบ องค์หญิงใหญ่ก็มาถึง

เหลียนซวงรีบเช็ดน้ำตาให้แห้ง แล้วถอยออกไปทันที

การที่องค์หญิงใหญ่มาเยือนแทบจะไม่เว้นวัน ทุกคนในตำหนักหย่งเหอต่างก็คุ้นชินจนเห็นเป็นเรื่องปกติ

ณ ตำหนักฉือหนิง

เมื่อทราบว่าองค์หญิงใหญ่ไปหาฮองเฮาอีกแล้ว ไทเฮาพลันหน้านิ่วคิ้วขมวด