บทที่ 455

เซียวอวี้กรีธาทัพเป็นเวลายี่สิบวัน ก็ไปถึงชายแดนใต้

เหล่าทหารประจำชายแดนใต้จัดขบวนแถว เพื่อรับเสด็จ

เซียวอวี้ไม่ได้หยุดพักสักอึดใจเดียว ยังคงนำทัพมุ่งหน้าไปยังชายแดนระหว่างสองแคว้น เพื่อประเมินสภาพการรบ

จนกระทั่งอาทิตย์ลับฟ้า เขาเพิ่งกลับมาถึงกระโจม

ยามนี้เขาเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

ยิ่งได้เห็นถุงหอมที่ห้อยเอวของเฉินจี๋ จิตใจพลันหม่นหมองยิ่งขึ้น

ทว่าเมื่อไตร่ตรองแล้ว เขาก็ไม่มีสิทธิ์จะไม่พอใจ

ฮองเฮาไม่มีเขาอยู่ในใจ ย่อมมิได้คำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยของเขา และยิ่งไม่มีทางลงมือเย็บปักถุงหอมให้เขาด้วยตนเอง

“ฝ่าบาท มีคนมาขอเข้าเฝ้าอยู่ด้านนอกพ่ะย่ะค่ะ!”

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว

มืดค่ำเช่นนี้แล้ว จะเป็นใครได้อีก?

ชั่ววูบหนึ่งนั้น เขาคิดแม้กระทั่งว่า ฮองเฮาได้ลอบติดตามมาด้วย

ทันใดนั้นเขาทำสีหน้าบอกบุญไม่รับ และยังนึกดูแคลนตนเองอีกด้วย

ยามสงครามอย่าได้คิดฟุ้งซ่าน และเสียสมาธิ ย้อนกลับไปในปีนั้นเขาได้นำทัพด้วยตนเอง เขาไม่เคยคิดฟุ้งซ่าน จนสั่นคลอนจิตวิญญาณนักรบดังเช่นตอนนี้

จำเป็นต้องรีบระงับความคิดที่ทำให้ว้าวุ่นใจเหล่านั้นเสีย

ผู้มาเยือนมิใช่ใครอื่น กลับเป็นหร่วนฝูอวี้ ซึ่งทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจ

หร่วนฝูอวี้เป็นสหายรู้ใจของซูฮ่วน และเป็นชาวหนานเจียงด้วย

ยามนี้สงครามระหว่างสองแคว้นใกล้ปะทุ หร่วนฝูอวี้มาทำอันใดที่นี่?

เซียวอวี้นั่งตัวตรงอย่างสง่าผ่าเผย สายตาเย็นชา

หร่วนฝูอวี้สวมชุดดำพรางตัว เผยให้เห็นเฉพาะใบหน้าพริ้มพราย

ทว่ายามอยู่ต่อหน้าเซียวอวี้ นางมิได้แสดงท่าทางอ่อนหวานใด ๆ พึงทำตามหน้าที่เท่านั้น

“ซูฮ่วนได้รับการไหว้วานจากผู้อื่น และมาฝากฝั่งหม่อมฉันอีกที ให้ส่งยาเม็ดต้านพิษมายังกองทัพหนานฉีของพวกท่าน ยาวางอยู่ข้างนอกนั้นแล้ว กินหนึ่งเม็ดยามจำเป็น จักสามารถช่วยชีวิตได้”

แววตาของเซียวอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ซูฮ่วนได้รับการไหว้วานจากผู้ใด?

หรือว่า...เป็นฮองเฮา?

พฤติกรรมของหร่วนฝูอวี้ในการช่วยเหลือแคว้นศัตรูให้รับมือการโจมตีของแคว้นตนเอง ยากจะหลีกเลี่ยงความสงสัยของผู้คนได้

เฉินจี๋ที่อยู่ด้านข้างกล่าวเตือน

“ฝ่าบาท โปรดระวังเล่ห์เหลี่ยมพ่ะย่ะค่ะ”

สตรีจากหนานเจียงผู้นี้ ใจดีขนาดนี้ได้จริงหรือ

หร่วนฝูอวี้แค่นเสียงเย้ยหยัน

“ไม่เชื่อกระมัง? ได้ นี่คือจดหมายที่ซูฮ่วนมอบให้หม่อมฉัน และให้หม่อมฉันถวายต่อฮ่องเต้ฉีเพคะ”

เซียวอวี้เปิดจดหมาย ทว่ามันเป็นลายมือของฮองเฮา

เขาเดาไม่ผิด ที่แท้เป็นฮองเฮาที่ไหว้วานซูฮ่วนจริง ๆ

เซียวอวี้โบกมือออกคำสั่ง

“รับยาไว้”

หร่วนฝูอวี้กลัวจะถูกคนจับได้ จึงกลับออกไปทันทีที่ส่งยาเม็ดเสร็จแล้ว

เฉินจี๋แอบทอดถอนใจ เรื่องทางอารมณ์เช่นนี้ ทำให้คนโง่งมได้จริง ๆ

เพื่อซูฮ่วนแล้ว หร่วนฝูอวี้ยอมทรยศต่อแว่นแคว้น

เซียวอวี้อ่านจดหมายของเฟิ่งจิ่วเหยียนซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ พยายามค้นหาคำพูดที่แฝงความเป็นห่วงของนาง ทว่า ไม่มีเลยสักนิด

ช่างเถิด

เขาเก็บจดหมาย พลางหันไปมองกล่องใส่ยาใบนั้น

ฮองเฮาจัดเตรียมสิ่งนี้ไว้ ก็ถือได้ว่ากังวลเรื่องความปลอดภัยของเขา