บทที่ 461

ภายในตำหนักหย่งเหอ

รุ่ยอ๋องยืนพูดกับฮองเฮาที่นั่งอยู่ข้างในผ่านแผ่นกั้น

“…เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้ พี่สะใภ้ เฉินอ๋องบีบคั้นกดดัน พวกเราขี่หลังเสือแล้วลงยาก”

“การลำเลียงเสบียงอาหารไปส่งในครั้งนี้ สำคัญเป็นอย่างยิ่ง

“พี่สะใภ้ต้องการลูกน้องเท่าไหร่ บอกมาได้เลย

“พวกเราต้องรับประกันว่า เสบียงอาหารชุดนี้จะสามารถนำไปส่งถึงชายแดนใต้อย่างราบรื่น”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างเรียบเฉย

“จำนวนคนไม่ต้องมาก ขอเพียงพวกเขาเชื่อถือได้ และเชื่อฟังพอ”

รุ่ยอ๋องไม่เห็นด้วย

“ข้ารู้ว่าท่านมีวรยุทธ ทว่าก็ต้องระมัดระวัง เรือที่แล่นด้วยความระมัดระวังจึงจะอยู่ได้ยาวนาน ข้าสงสัย เหตุการณ์ที่มีการปล้นเสบียงที่ส่งไปหลายคราก่อนหน้านี้ เป็นไปได้อย่างมากที่มีเฉินอ๋องวางแผนอยู่เบื้องหลัง

“เขาเล็งท่านไว้แล้ว ก็จะไม่ให้ท่านไปถึงชายแดนใต้อย่างราบรื่นแน่นอน พาคนไปมากหน่อยจะดีกว่า”

เฟิ่งจิ่วเหยียนมีความคิดเป็นของตนเอง

“ในเมื่อท่านเจ้ารู้ว่าเฉินอ๋องมีปัญหา ฉะนั้นก็ควรสืบให้ดี

“ส่วนเรื่องการลำเลียงขนส่งเสบียง ข้ามีแผนของตนเอง”

รุ่ยอ๋องกดคางลง

“พ่ะย่ะค่ะ”

……

วันรุ่งขึ้น

เหล่านางสนมมารวมตัวกันที่ตำหนักหย่งเหอ

“ฮองเฮา ท่านจะไปส่งเสบียงจริงหรือ?”

“ฮองเฮา เรื่องแบบนี้ ทำไมจะต้องให้ท่านเป็นคนไปทำ? แคว้นหนานฉีไม่มีบุรุษที่สามารถใช้งานได้แล้วหรือ!”

“เรื่องนี้อันตราย ฮองเฮาอย่าไปเลย!”

พวกนางต่างคนต่างพูด และมีเสียงอ่อนเสียงหนึ่งปะปนดังขึ้นมา

“ทว่าไม่มีคนคุมเสบียงอาหารนำไปส่ง ฝ่าบาทจะทำอย่างไร?”

คำพูดนี้ถูกทุกคนมองข้าม จมหายไปกับคำพูดอื่น

มีพบปะกัน ก็ต้องแยกย้าย

ก่อนที่เหล่านางสนมจะกลับไป สายตาเฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปยังหนิงเฟย

“เจ้าอยู่ก่อน”

หนิงเฟยค่อนข้างแปลกใจ

หลังจากทุกคนไปกันหมดแล้ว เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง

“ช่วงเวลาที่ข้าไม่อยู่ในวัง ราชกิจในวังหลังมอบหมายให้เจ้ากับเสียนเฟยรับผิดชอบ”

หนิงเฟยค่อยโล่งอก

ที่แท้ก็เพื่อเรื่องนี้

“หม่อมฉันจะตั้งใจทำให้ดี”

จากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พูดขึ้นมา

“เสียนเฟยสุขภาพอ่อนแอ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เจ้าจะต้องรับผิดชอบมากหน่อย

“อีกอย่าง ปรับเปลี่ยนนิสัยของเจ้าให้เหมาะสม อย่าใช้อิทธิพลรังแกคนอื่น”

หนิงเฟยตอบโต้ทันที “หม่อมฉันไม่ได้รังแกผู้ใด”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ กลับแฝงไปด้วยความแข็งแกร่งที่ไม่อาจขัดขืน

“ข้ามีตา สามารถมองเห็น

“เจ้าเหมือนกับมู่หรงฉาน ล้วนเป็นเครื่องมือที่วงศ์สกุลใช้สร้างความรุ่งโรจน์