บทที่ 462

ที่มู่หรงฉานมาในครั้งนี้ ก็เพื่อช่วยคนหนึ่ง

“สาวใช้ของหม่อมฉัน หลิวซวี่...ตอนนั้น นางยอมรับผิดแทนหม่อมฉัน ถึงถูกลงโทษถูกส่งไปยังหน่วยลงทัณฑ์”

“หม่อมฉันมาในวันนี้ เพื่อสารภาพความผิด ขอร้องท่าน...ขอร้องให้ท่านปล่อยหลิวซวี่”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนเรียบเฉย

“เจ้ารู้หรือไม่ มีความผิดต้องได้รับโทษ?”

มู่หรงฉานหลุบตาลง

“รู้เพคะ หม่อมฉันยอมถูกทำโทษ ทว่าหลิวซวี่ไม่มีความผิดอะไร

“นับจากที่หม่อมฉันเขาวัง ก็ถูกจิตใจมารของตนเองครอบงำมาตลอด

“ตอนนี้ หม่อมฉันอยากช่วยตนเอง”

แววตาเฟิ่งจิ่วเหยียนนิ่งสงบ

“ข้าให้เจ้าได้สมปรารถนา”

มู่หรงฉานค่อยโล่งอก จากนั้นก็คุกเข่าลง หันไปถวายความเคารพเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างเป็นทางการ

“ฮองเฮา หม่อมฉันเคยคิดที่จะล้มท่านมาครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท เป็นความผิดของหม่อมฉัน”

“ท่านไม่ถือสา ยังดีกับหม่อมฉัน...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดแทรกนางขึ้นมา

“เจ้าเข้าใจเรื่องนี้ผิด”

มู่หรงฉานเงยหน้าขึ้นมา มองดูนางด้วยความสับสน

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขึ้นมาอย่างนิ่งสงบเป็นพิเศษ

“เดิมข้าไม่อยากพูดความจริงออกมา ทว่าตอนนี้ ข้าคิดว่าเจ้าควรรับรู้”

“คำขอร้องของเจ้า มาสายไปเสียแล้ว”

“เมื่อสองเดือนก่อน หลิวซวี่ได้ตายอยู่ในหน่วยลงทัณฑ์แล้ว”

มู่หรงฉานเหมือนฟ้าผ่าตอนกลางวันแสก ๆ พร้อมอึ้งตะลึง

“ท่าน...ท่านพูดว่าอะไรนะ?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดต่อ

“นางเขียนจดหมายทิ้งไว้ให้ข้า ถ้อยคำจริงใจ แต่ละคำแต่ละประโยคล้วนพูดถึงความดีของเจ้า นางร้องขอให้ข้าช่วยเจ้า”

“ข้าก็อยากดูว่า คนที่นางยอมปกป้องด้วยชีวิต คุ้มค่าหรือไม่”

“ดังนั้น มู่หรงฉาน ไม่ใช่ข้าที่ดีกับเจ้า ทว่าเป็นหลิวซวี่”

มู่หรงฉานสะอึกสะอื้น น้ำตาเหมือนลูกปัด ร่วงไหลลงเป็นทาง

“นาง...ทำได้อย่างไร...ไม่คุ้มค่าเลย ข้าเป็นคนตั้งใจส่งนางเข้าไปในหน่วยลงทัณฑ์ ข้าทอดทิ้งนาง...นางกลับ...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนให้เหลียนซวงไปเอาจดหมายของหลิวซวี่มาให้มู่หรงฉาน

…[คุณหนูของข้า เป็นคนดีมาตลอด...]

มู่หรงฉานแนบจดหมายไว้กลางอก ร้องห่มร้องไห้

นางเพ้อฝันถึงความรุ่งโรจน์ในวัง นางกระทำผิดต่อหลิวซวี่

นางทำอะไรลงไปบ้าง!

ในภวังค์ นางหวนคิดกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ในตอนนั้น นางถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ถูกนำไปเลี้ยงไว้ในวัด