บทที่ 468

ชะตาฟ้ากำหนด สีหน้าองค์หญิงหนานเจียงมองไปด้วยสายตาไม่อาจเชื่อ เต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจและความโกรธ

นางมาช้าไปเพียงหนึ่งวัน!

หากนางนำเสบียงอาหารมาส่งเมื่อวาน ก็จะได้อภิเษกกับฮ่องเต้ฉีแล้ว!

เมื่อครู่องค์หญิงหนานเจียงยังวางอำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงคน คิดว่าตนเองมีอำนาจ เวลานี้เป็นเหมือนมะเขือโดนน้ำค้าง กลับไปด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

เฉินจี๋แอบปาดเหงื่อ

โชคดีที่เมื่อคืนฮองเฮามาทันเวลา ไม่เช่นนั้น ฝ่าบาทอาจจะได้กลายเป็นพระราชบุตรเขยของหนานเจียงแล้ว

แววตาเซียวอวี้ลึกล้ำเยือกเย็น

องค์หญิงหนานเจียงคนนี้ พฤติกรรมเสียโดยกำเนิดจริง ๆ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

……

“องค์หญิงหนานเจียง?” ภายในกระโจม เฟิ่งจิ่วเหยียนฟัง เซียวอวี้เล่าให้ฟังแล้วก็แปลกใจ

ด้วยความไม่รู้ตัว นางได้พูดความในใจออกมา

“ได้ยินมาว่านางเป็นคนหัวสูง ทำไมถึงได้ชอบท่าน?”

เซียวอวี้: ?

“เราด้อยตรงไหนกัน!” เขาไม่ควรเล่าเรื่องนี้ให้นางฟัง หาเรื่องให้ตนเองขายหน้าชัด ๆ!

คนปกติไม่ควรที่จะพูดว่า องค์หญิงหนานเจียงไม่รู้จักเจียมตัวหรือ!

เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

“ใช่ว่าท่านไม่ดีพอ ความจริงคือองค์หญิงหนานเจียงรักษาขนบธรรมเนียมเดิม ที่มีคู่สามีภรรยาเดียว ไม่ใช้สามีร่วมกับผู้อื่น เหมือนอย่างท่าน ในสายตารักษาขนบธรรมเนียมเดิม ไม่ถือว่าเป็นคู่ครองที่ดี”

คำพูดเป็นความจริง แต่เซียวอวี้ฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก

เขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ที่แท้เจ้าก็เป็นคนรักษาขนบธรรมเนียมเดิมของหนานเจียง”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเปลี่ยนเรื่องพูด กลับมาพูดเรื่องจริงจัง

“วันนี้ท่านเตรียมที่จะตอบโต้อย่างไร?”

เซียวอวี้ก็เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา

“ส่งทหารสามพันนายเข้าไปทางด้านหน้าหุบเขามรณะ แบ่งสองกองกำลังละหนึ่งหมื่น คอยคุ้มกันเข้าไป”

เฟิ่งจิ่วเหยียนครุ่นคิดด้วยสีหน้าไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใด

“ทั้งหมดสองหมื่นสามพันคน ศึกครั้งนี้ต่อสู้เพื่ออะไร?”

เซียวอวี้พูดขึ้นมาอย่างเฉียบขาด “ขับไล่ทหารเยี่ยนออกจากหุบเขามรณะ”

ทหารเยี่ยนที่ปักหลักอยู่ข้างในหุบเขามรณะ มีเพียงสามหมื่นคน

คนบ้ากับอัจฉริยะ มักอยู่แค่ความคิด รัชทายาทเยี่ยนนั่นแลดูต่อสู้อย่างไม่มีกฎเกณฑ์ ความจริงนั้นเหลือทางหนีทีไล่ให้กับตนเองอย่างเพียงพอ

กองกำลังทหารมากกว่าแสนนายปักหลักอยู่ทางด้านหลังอย่างมั่นคง

เฟิ่งจิ่วเหยียนกดปลายคางลงเล็กน้อย บ่งบอกว่าเห็นด้วย

“สองหมื่นห้ากับสามหมื่น มีโอกาสที่จะชนะ

“ได้เปรียบแล้วก็หยุด ยึดหุบเขามรณะมาแล้ว เปลี่ยนจากรุกเป็นป้องกัน”

เซียวอวี้มองดูแผนที่บนโต๊ะ พร้อมพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เพื่อการต่อสู้ในครั้งนี้ เรากับขุนพลหลายท่าน เตรียมความพร้อมไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”