บทที่ 469

ที่สูงบนหุบเขามรณะ

เฉินจี๋กลับมาจากกองหน้า ยกมือประสานกราบทูลรายงาน

“ฝ่าบาท! ทหารเยี่ยนเคลื่อน‘ปืนมังกรไฟ’ออกมาแล้ว ! ”

ด้านข้างเซียวอวี้มีขุนพลยืนอยู่หลายคน หนึ่งในนั้น ซุนเต๋อฟางได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบพูดกล่อมขึ้นมา

“ฝ่าบาท ทั้งสองฝ่ายไม่ใช้พระแสงปืน ถึงจะสมดุล”

“พวกเราให้ปืนหอกไฟ เป่ยเยี่ยนก็ต้องใช้‘ปืนมังกรไฟ’!”

“ขอร้องท่านรีบมีรับสั่ง ถอนปืนหอกไฟกลับมา ! ”

เซียวอวี้พูดขึ้นมาอย่างเด็ดขาด

“เดินหน้าต่อไป!”

ซุนเต๋อฟางถอดถอนหายใจ

เกรงว่ารัชทายาทเยี่ยนบ้าคลั่งคนนั้น ใช้ปืนมังกรไฟขึ้นมาจริง ๆ แล้วก็พินาศตายไปด้วยกัน!

ก็มีขุนพลที่ไม่เห็นด้วย

ไม่มีผู้ใดไม่กลัวตาย

“ปืนมังกรไฟ” ยิงขึ้นมา ภายในรัศมีหนึ่งร้อยลี้ ไร้คนรอด ระยะการยิงก็อยู่ภายในระยะสิบลี้ ตอนนี้ทหารเยี่ยนอยู่ห่างพวกเขาเพียงสิบกว่าลี้ ดังนั้นหากพวกเขาใช้ปืนมังกรไฟ ก็ล้วนอย่าคิดมีชีวิตรอด

และแล้ว รอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นได้ข่าวร้ายนี้ขึ้นมา

จนหลังจากผ่านไปสี่ชั่วยาม ได้รับข่าวดีแห่งชัยชนะมาจากกองหน้า เหล่าขุนพลค่อยโล่งอกขึ้นมาจริง ๆ

……

ศึกในหุบเขามรณะ ทหารเยี่ยนบาดเจ็บล้มตายกว่าครึ่ง เดิมควรที่จะล่าถอยออกมาจากหุบเขามรณะเป็นอันดับแรก

รัชทายาทเยี่ยนกลับมีรับสั่งให้....เฝ้าตาย

เดิมทหารเยี่ยนหนึ่งหมื่นกว่านาย สามารถมีชีวิตรอดได้

ทว่าข้างหน้ามีทหารแคว้นฉี ข้างหลังมีคนของตนเอง ที่เล็งอาวุธมายังพวกเขา

ขอเพียงพวกเขาถอยกลับ ก็จะตายด้วยน้ำมือคนของตนเอง

ด้วยความจนใจ คนหนึ่งหมื่นกว่าคนนั้นต้องต่อสู้จนตัวตาย

รัชทายาทเยี่ยนล่าถอยกลับค่ายหลักข้างหลังตั้งแต่แรกแล้ว

“รายงาน! รัชทายาท กองกำลังหมื่น แหลกสลายตายทั้งกองทัพ!”

ปัง!

รัชทายาทเยี่ยนฟาดตบโต๊ะอย่างโกรธจัด

“สามหมื่นสู้กับพวกเขาสองหมื่นกว่า พ่ายแพ้ได้อย่างไร!”

รองขุนพลที่อยู่ด้านข้าง พูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“รัชทายาท ทหารเยี่ยนเราแต่ละคนกล้าหาญเก่งกาจในการต่อสู้ แคว้นหนานฉีเลวทราม ใช้ปืนหอกไฟรูปแบบใหม่นั่น ต่อให้พวกเราเคลื่อน‘ปืนมังกรไฟ’ ออกไป พวกเขาก็ไม่กลัว...”

“ไม่กลัวตายใช่ไหม” ดวงตาสีเหลืองอำพันของรัชทายาทเยี่ยนคู่นั้น เปล่งประกายความเยือกเย็น แสงมืดมิดของนกล่าเหยื่อน่าสยดสยอง

“ประกาศคำสั่งของเรา ผู้ใดสามารถแย่งปืนหอกไฟมาได้หนึ่งกระบอก มีรางวัลให้หมื่นตำลึง!”

ภายใต้เงินรางวัลมากมาย จักต้องมีคนหาญกล้า

ก่อนหน้านั้นสงเหยียนไร้ความสามารถ ไม่สามารถวาดภาพอาวุธที่ถูกต้องออกมาได้