บทที่ 470

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม รุ่ยอ๋องออกมาจากห้องลับ คิ้วที่อ่อนโยนถูกปกคลุมด้วยสีหม่นหมองเล็กน้อย บนคอยังมีรอยข่วนแดงหลายแผล

หลิวหวา รีบก้มศีรษะลงอย่างเคารพนอบน้อม

รุ่ยอ๋องจัดรอยยับบนเสื้อผ้า น้ำเสียงยังคงสงบสุขุม

“นางไม่อยากทาน ก็ให้นางอดสักสองวัน”

“ขอรับ”

……

ชายแดนใต้

อู๋ไป๋ลอบเข้าไปในค่ายเป่ยเยี่ยน กลับสืบไม่รู้ตำแหน่งของปืนมังกรไฟ

หากยังอยู่ต่อไป เขาจะถูกจับได้ จึงต้องกลับมารายงานก่อน

ท่าทีเฟิ่งจิ่วเหยียนเคร่งขรึม

สิ่งที่อันตรายที่สุดของเป่ยเยี่ยน ไม่ใช่รัชทายาทเยี่ยน แต่เป็นรัชทายาทเยี่ยนที่มีปืนมังกรไฟ

ตอนนี้แคว้นหนานฉีอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้อื่น สามารถตอบโต้ได้ในระดับเล็กน้อยเท่านั้น ไม่กล้าที่จะใช้กำลังทหารทั้งหมด ก็เพราะสาเหตุนี้

ดังนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนจึงมีความคิดที่กล้าหาญ

“ไม่ได้!” เซียวอวี้ฟังแผนการของนางเสร็จ ก็ไม่เห็นด้วยขึ้นมาทันที

พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เราจะให้เจ้าไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนใจเย็นเหมือนปกติ แฝงไปด้วยความเพียรพยายามของนาง

“เป่ยเยี่ยนแข็งแกร่งวางอำนาจบาตรใหญ่ได้ ก็เพราะอาศัย‘ปืนมังกรไฟ’

“ก่อนหน้านี้มันถูกเป่ยเยี่ยนซ่อนไว้มาตลอด ไม่สามารถได้เห็นภาพสมบูรณ์”

“หากเป็นไปได้ ข้าอยากดูว่ามันสร้างขึ้นมาอย่างไร”

เซียวอวี้ไม่เห็นด้วย

“ไม่มี‘ปืนมังกรไฟ’ เราก็ไม่กลัวเป่ยเยี่ยน...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดขัดจังหวะเขาขึ้นมา “ท่านไม่กลัวจริงหรือ? ไม่พูดถึงอื่นไกล พูดถึงเพียงการต่อสู้ตอนนี้ เมื่อสู้จนถึงสุดท้าย รัชทายาทเยี่ยนถูกบีบคั้นรุนแรง ก็จะต้องใช้ปืนมังกรไฟ ดังนั้น พวกเราต้องทำลายเสียก่อน”

ถึงแม้นางจะส่งคนไปยังเป่ยเยี่ยนแล้ว คิดอยากอาศัยฮ่องเต้เยี่ยน หยุดชะงักการศึกในครั้งนี้

แต่ยังไงนั่นก็เป็นเรื่องของอนาคต

จะฝากความหวังไว้ที่คนคนเดียวไม่ได้

ในเวลาส่วนใหญ่ พึ่งคนอื่น ไม่สู้พึ่งตนเอง

เซียวอวี้หวั่นไหวในคำพูดของนาง แต่ก็ไม่ยินยอมให้นางมีอันตราย

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับประกันกับเขา

“ขอท่านเชื่อมั่น ข้าจะกลับมาอย่างปลอดภัย”

เมื่อเห็นว่าเขายังคงไม่ยอมใจอ่อน นางจึงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ฝ่าบาท โอกาสในการต่อสู้นั้นจะลังเลมิได้ อีกอย่าง ข้าให้ความสำคัญกับชีวิตของข้ามากกว่าท่าน เรื่องที่ท่านเป็นกังวล ไม่มีทางเกิดขึ้น”

หลังจากครุ่นคิดไตร่ตรอง เซียวอวี้เอาพลุส่งสัญญาณใส่ในมือนาง

แววตาของเขาเยือกเย็น

“เมื่อเจอกับอันตราย ให้เปิดมันออก”

เฟิ่งจิ่วเหยียนกำมันไว้แน่น กดปลายคางลงเล็กน้อย

“เพคะ”

……

หลังจากเป่ยเยี่ยนผ่านประสบการณ์พ่ายแพ้ ก็วางแผนจะตอบโต้กลับ

ค่ำคืนนี้ องครักษ์เดินเข้ามาในกระโจมของรัชทายาทเยี่ยน

“รัชทายาท มีราชทูตหนานเจียงมาขอพบพ่ะย่ะค่ะ”