บทที่ 478

ณ ค่ายหนานต้า

หมอผีตาบอดผู้นั้นถูกพาเข้ามาในกระโจม

ไม่นาน เขาก็ทำการตรวจวินิจฉัย

“เป็นพิษกู่จริงด้วย!”

คิ้วคมของเซียวอวี้ขมวดแน่น เจ็บปวดจนเกินจะทนไหว จึงจับมือของเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้

ความสนใจของเฟิ่งจิ่วเหยียนพุ่งมาที่หมอผี

“ในเมื่อเจ้าวินิจฉัยออกมาแล้ว มีวิธีรักษาหรือไม่?”

หมอผีส่ายหน้าอย่างเคร่งครัด

“แม้นจะเป็นพิษกู่ แต่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน ช่วยท่านไม่ได้หรอก”

ได้ยินเช่นนั้น เฉินจี๋ที่อยู่ข้าง ๆ พลันตะคอกอย่างโมโห

“เป็นพิษกู่ ก็ไม่พ้นข้องเกี่ยวกับเมืองหนานเจียง!”

เขาหันไปขอความเห็นกับเซียวอวี้ “กระหม่อมขอนำกำลังทหาร…”

“เจ้าออกไปก่อน” เฟิ่งจิ่วเหยียนพูดตัดบทของเขา

เฉินจี๋เป็นห่วงฝ่าบาท ถึงได้ทำอะไรเกินพอดี

“กระหม่อมจะออกไปเฝ้าข้างนอก”

หูของหมอผีผู้นั้นกระตุกไหว เหมือนกำลังพยายามฟังอะไรบางอย่าง

เขาไม่รู้ว่า ตอนนี้ตัวเองอยู่ในค่ายหนานต้า

เฟิ่งจิ่วเหยียนถามเขาต่อ

“เจ้ารักษาไม่ได้ แล้วหมอผีคนอื่นล่ะ?”

หมอผีตอบกลับ “ฮูหยิน ข้ากล้าพูดได้เลยว่า ทั่วทั้งเมืองหนานเจียง หากแม้แต่ข้ายังถอนพิษกู่นี้ไม่ได้ คนอื่นก็ยิ่งถอนไม่ได้เหมือนกัน”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนเยือกเย็น ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใด

ผ่านไปชั่วอึดใจ นางก็เรียกตัวอู๋ไป๋เข้ามา กล่าวเสียงแหบแห้งเล็กน้อย

“ไปส่งหมอผีกลับด้วย”

อู๋ไป๋ประสานมือรับคำสั่ง “พ่ะย่ะค่ะ!”

หมอผีแก่ชรา ทั้งยังตามืดบอด จึงเดินอย่างเชื่องช้า

ขณะที่เขากำลังจะออกไปจากกระโจม ทันใดนั้นก็ชะงักฝีเท้าอย่างกะทันหัน

“ฮูหยิน ข้าเดาว่า นี่คือพิษกู่หยิน หากสามีของท่านสามารถอดทนผ่านไปได้ จนกว่าจะเห็นแสงอาทิตย์ของวันรุ่งขึ้น อาจจะมีโอกาสรอดก็เป็นได้”

เฟิ่งจิ่วเหยียนได้ยินถ้อยคำนี้ จึงออกคำสั่งกับเฉินจี๋โดยพลัน “ไปต้มน้ำร้อน! ต้มไว้เยอะ ๆ!”

ยามนี้สติของเฉินจี๋แทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ฮองเฮาสั่งให้ทำอะไร เขาก็ทำอย่างนั้น

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

เฟิ่งจิ่วเหยียนก็พาเซียวอวี้ไปที่บ่อน้ำ

สถานที่แห่งนั้นตั้งกระโจมไว้ชั่วคราว ข้างในเต็มไปด้วยน้ำร้อน

ขณะนี้ เซียวอวี้เริ่มไม่มีสติ แต่ก็ยังจับเฟิ่งจิ่วเหยียนไว้แน่น