บทที่ 479

แม้นร่างกายและหัวใจของเฉินจี๋จะรับเรื่องแบบนั้นไม่ได้ แต่เพื่อช่วยฝ่าบาท เขาก็คงไม่มีทางเลือกอื่น

เขาชักดาบที่เหน็บไว้ข้างเอว ส่งให้เฟิ่งจิ่วเหยียน จากนั้นก็เข้าไปในกระโจม

เฟิ่งจิ่วเหยียนยืนเฝ้าอยู่ข้างนอกแทนเขา

ไม่นานหลังจากนั้น นางก็ได้ยินเสียงหนัก ๆ ดังขึ้นมา ตามมาด้วยเสียงพิฆาตกล่าวคำว่า “ไปให้พ้น”

นางรีบเข้าไป กลับเห็นเฉินจี๋คุกเข่าอยู่ในบ่อน้ำ พยายามแกะสายรัดเอวของเซียวอวี้ออก

เฟิ่งจิ่วเหยียน: !

นางแทบทนดูไม่ได้!

นางรีบตะโกนห้าม “หยุดนะ นั่นเจ้าจะทำอะไร!”

ชายร่างใหญ่อย่างเฉินจี๋ มีท่าทางราวกับถูกย่ำยี ดวงตาแดงก่ำ กัดฟันพูดว่า “ฮองเฮา ท่านบอก…ให้กระหม่อมอยู่กับฝ่าบาท”

เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกปวดหัวแทบระเบิด

“ข้าให้เจ้าเฝ้าเขาเงียบ ๆ ไม่ได้ให้เจ้าแตะเนื้อต้องตัวเขา!”

เฉินจี๋ได้ยินเช่นนั้น พลันโล่งอก

จากนั้นก็รีบถอยออกมา

ที่แท้ก็แค่ให้เฝ้าเฉย ๆ

เมื่อครู่เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าหลังจากเสร็จกิจจะปลิดชีพลงโทษตัวเอง

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเฉินจี๋กำลังคิดเพ้อเจ้ออะไรอยู่ แต่ก็ผิดที่นางพูดไม่ชัดเจนเอง

มิน่าล่ะตอนที่เฉินจี๋กำลังจะเข้ามา ถึงได้มีท่าทางเหมือนคนพร้อมที่จะตายอย่างไรอย่างนั้น

เซียวอวี้ถูกเฉินจี๋กระตุ้น จนเริ่มทนความเจ็บปวดไม่ไหว ราวกับเรี่ยวแรงหลุดออกจากร่าง แทบไถลตัวลงไปในน้ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนมือไว ลงน้ำไปพยุงเขาเอาไว้

เฉินจี๋เห็นเช่นนั้น ก็ก้มหน้าลงแทบชิดอก “พระนาง กระหม่อมออกไปรอข้างนอกเหมือนเดิมดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

ขณะที่เฟิ่งจิ่วเหยียนกำลังจะสั่งให้เขาทำอะไรบางอย่าง มือของนางก็ถูกจับกุมไว้อีกครั้ง

นางหันไปมองเซียวอวี้ สีหน้าของเขาในตอนนี้ย่ำแย่อย่างมาก เหมือนถูกดูดพลังงานหยางไปทีละเล็กละน้อย ทั่วทั้งร่างกายหดเกร็ง แบกรับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ยากกับคนทั่วไป

ทว่า เทียบกับอาการหมดแรงจนเกือบจะล้มในเมื่อครู่ เหมือนเขาจะดีขึ้นมาเล็กน้อย

ทันใดนั้นเฟิ่งจิ่วเหยียนก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้

นางใช้มือประคองหน้าของเขาด้วยมือข้างเดียว แล้วลองขยับเข้าไปใกล้

จากนั้นก็ประทับจูบลงบนแก้มของเขา

ชั่ววินาทีนั้น แรงที่จับมือของนางไว้ก็คลายลงเล็กน้อย

ดวงตาดำขลับของเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นประกายวูบไหว จดจ้องมาที่เขาแน่นิ่ง

อึดใจต่อมา นางก็ตัดสินใจกดจูบลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแน่วแน่