บทที่ 520

พ่อลูกตระกูลเจินไม่คาดคิดว่า ฝ่าบาทจะอารมณ์ดีเช่นนี้

เจินเจินเงยศีรษะขึ้นมา ใบหน้างดงามสุขุม

“กราบทูลฝ่าบาท ข้าฝึกเรียนทวนยาวมาตั้งแต่เด็ก”

เซียวอวี้มองดูนางด้วยท่าทีเรียบเฉย สายตามองไกลออกไป

ราวกับมองผ่านนางไปยังอีกคนหนึ่ง

“ทวนยาวฝึกยาก เจ้ามีความตั้งใจเช่นนี้ ถือว่าหาได้ยาก”

หลิวซื่อเหลียงที่อยู่ด้านข้างอึ้งตะลึง

ผ่านมาช่วงหนึ่งแล้ว ที่ฝ่าบาทไม่ได้คุยกับผู้ใดอย่างสงบเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการชมผู้ใด

บุตรสาวตระกูลเจินคนนี้ อาจมีอนาคตสร้างสรรค์

เวลาที่ผ่านมา ความตั้งใจที่เจินเจินอยากเป็นทหารนั้น ทางบ้านไม่เห็นด้วย วันนี้ได้ยินฝ่าบาทชมตนเอง ราวกับได้เจอคนเข้าใจกัน ในใจตื้นตันอย่างมาก

“ฝ่าบาท ข้าคิดว่าไม่ว่าชายหรือหญิง ล้วนควรมีความทะเยอทะยานที่จะอุทิศตนเพื่อรับใช้ประเทศ วิชาการใช้ทวนของข้า หากได้เจอกับยอดฝีมือจริง ๆ ก็เป็นเพียงสอนจระเข้ว่ายน้ำ”

“แต่ข้ามีความตั้งใจ”

“ค่ายเป่ยต้ามีกองกำลังหญิง ข้าก็คาดหวังว่า เมืองหลวงก็สามารถก่อตั้งกองกำลังหญิง!”

ดวงตาเจินเจินเปล่งประกายแวววาว มองดูจักรพรรดิหนุ่ม ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวง

เจินหรูไห่ผู้เป็นพ่อร้อนใจดั่งเพลิงไหม้

“ฝ่าบาท บุตรสาวพูดจาเลอะเลือน ท่านอย่าได้ถือสา กระหม่อมจะพานางกลับไปเดี๋ยวนี้ พร้อมอบรมสั่งสอน...”

เซียวอวี้ยกมือขึ้นมาห้าม

สายตาของเขามองบนตัวเจินเจิน ภายในดวงตาล้ำลึก ยากที่จะแยกแยะว่าดีใจหรือขุ่นเคือง

“เจินหรูไห่ ที่บุตรสาวของเจ้าพูดมา ถูกใจเราอย่างมาก”

ขณะที่เจินหรูไห่รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ก็ยังคงรู้สึกหวาดกลัวไม่เป็นสุข

ส่วนเจินเจินดีใจจนค่อนข้างลืมตัว

“ฝ่าบาท ท่านดีกว่าพวกผู้ชายเสเพลดื้อรั้นพวกนั้นอย่างมาก!”

เซียวอวี้มองเห็นถึงความเคารพเลื่อมใส ความดีใจ ในสายตาของนาง

แต่เขาก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้

หากเขาดีเช่นนี้จริง ก็จะไม่ถูกหญิงใจร้ายคนนั้นทอดทิ้งอย่างไม่แยแส

แต่ตอนนี้เขาเดินออกมาจากความทุกข์นั้นได้แล้ว ไม่ปล่อยให้ตนเองจมอยู่กับอดีต

ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิ หากหดหู่ใจเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตลอด ก็แย่เกินไปแล้ว

“อย่าดีใจเร็วเกินไป ให้เราได้เห็นฝีมือทวนของเจ้าก่อน สามารถใช้ประโยชน์ได้มากหรือไม่”

เจินเจินตอบตกลงทันที

“เพคะ!”

นางไม่ชักช้า ถือทวนยาวขึ้นมา พร้อมเดินไปไกล

หลังจากนั้น นางก็แสดงฝีมือทวนต่อหน้าทุกคน