บทที่ 521

หลังจากตรวจดูค่ายทหารเสร็จ ฮ่องเต้ก็เสด็จกลับพระราชวัง

ขุนพลหลายคนมาพบเจินหรูไห่เป็นการส่วนตัวเพื่อแสดงความยินดี

“แม่ทัพเจิน เจ้าซ่อนบุตรสาวไว้ดีเกินไปแล้ว ถ้าเข้าวังไปแต่แรกคงจะดี”

“ยามนี้ยังไม่สายเกินไปหรอก! พี่เจิน บุตรสาวของท่านได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ช่างมีอนาคตเสียจริง!”

เจินหรูไห่รู้สึกกระวนกระวายราวกับมีกวางกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ในใจของเขา

นี่เขากำลังจะได้เป็นพ่อตาของฮ่องเต้แล้วหรือ?

เช่นนั้นวันนี้ก็นับว่าในความโชคร้าย ก็ยังมีความโชคดีอย่างแท้จริง!

เมื่อเจินเจินได้ยินคำพูดเหล่านี้ นางรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ จึงรีบดึงเจินหรูไห่ไปอีกฝั่ง

“ท่านพ่อ เหตุใดฮ่องเต้ถึงมาสนใจข้าได้เล่า?”

เจินหรูไห่ยิ้มให้นางอย่างเมตตาและอ่อนโยน

“ยามที่เจ้ากำลังเล่นทวนยาว ฮ่องเต้มองเจ้าไม่วางตา นี่ยังไม่ใช่ถูกใจเจ้าเข้าอีกหรือ? ลูกเอ๋ย เจ้าจะต้องคว้าโอกาสอันยิ่งใหญ่นี้ไว้ให้ดี ฮ่องเต้ไม่เคยเลือกรับนางสนมด้วยพระองค์เองมาก่อนเลยนะ”

เจินเจินย้อนนึกถึงรูปร่างหน้าตาของฮ่องเต้ ช่างรูปงามและองอาจจริง ๆ

แต่แล้วนางก็รู้สึกอึดอัดและกล่าวเสียงเบา

"ความฝันของข้าคือการเป็นแม่ทัพหญิง..."

เจินหรูไห่ไม่ได้ยินคำพูดนี้ของนาง เขาเอาแต่จมอยู่กับความฝันอันงดงาม

ในวันเดียวกันนั้นเอง พระราชโองการก็มาถึงจวนตระกูลเจิน

ทุกคนในตระกูลเจินต่างรอคอยด้วยความตื่นเต้นอย่างสุดจะพรรณนา

ฮูหยินเจินยิ้มไม่หุบ

“ท่านพี่ พระราชโองการให้ยกเลิกการหมั้นมาถึงแล้ว เดี๋ยวก็จะเป็นพระราชโองการแต่งตั้งเป็นสนมชั้นเฟยแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?”

เจินหรูไห่มองไปทางประตูจวนแล้วพูดอย่างจริงจังว่า

“เร็วขนาดนั้นที่ไหนกันเล่า การแต่งตั้งเป็นสนมชั้นเฟยจะต้องผ่านพิธีการ ยิ่งไปกว่านั้นแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีเรื่องอย่างการเข้าวังแล้วได้ตำแหน่งสนมชั้นเฟยทันทีมาก่อน อย่างน้อยก็ต้องเริ่มจากกุ้ยเหรินขึ้นมา"

ฮูหยินเจินพยักหน้าไม่หยุด

“ท่านพี่ช่างมีความรู้มากมาย ข้าเกือบจะสร้างเรื่องน่าขันเสียแล้ว

“เฮ้อ! เจินเอ๋อร์นั้นดื้อรั้นมาตลอด ทว่าคราวนี้ก็นับว่าสร้างชื่อเสียงได้แล้ว

“ท่านพี่ ข้าว่านะ หากท่านส่งรูปของเจินเอ๋อร์เข้าวังตั้งแต่เมื่อสองปีก่อน ป่านนี้เจินเอ๋อร์ก็คงจะเป็นสนมชั้นเฟยไปแล้วกระมัง?”

ยามนี้เจินหรูไห่เองก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน

อีกด้านหนึ่ง ตระกูลหลี่ที่ถูกถอนหมั้นโกรธเป็นอย่างมาก

ใต้เท้าหลี่โกรธมากจนตบโต๊ะ

“ช่างเหลวไหลเสียจริง! งานแต่งใกล้เข้ามาแล้วแท้ ๆ ถึงกับกล้าทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้...”

ฮูหยินหลี่ผู้มีความสามารถและมีคุณธรรมปลอบโยนเขา

“ท่านพี่ โชคดีมักมาพร้อม ๆ กับโชคร้าย บางทีตระกูลหลี่และตระกูลเจินอาจไม่มีวาสนาต่อกัน พวกเราไม่สามารถบังคับเรื่องนี้ได้ ยิ่งกว่านั้นฝ่าบาทยังทรงบัญชาลงมาด้วยพระองค์เองอีกด้วย”