บทที่ 666

เมื่อครู่เซียวอวี้วู่ว่ามไปหน่อย เวลานี้สงบสติลง ก็รู้ตัวว่าตนเองตื่นตระหนกตื่นตูมไปแล้ว

พวกนางปรึกษาเรื่องตั้งกองกำลังหญิง คำนึงถึงแผ่นดินราษฎร

เขากลับใจแคบ ยอมรับไม่ได้ ช่างเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีเอาเสียเลย

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาดับความขุ่นเคืองในใจด้วยตนเอง

หลังจากนั้นก็ล้วงเอาขนมเกาลัดออกมาหลายชิ้น พวกมันถูกกระดาษมันห่อเป็นชั้น ๆ ยังร้อนอยู่เลย

“ขนมเกาลัดที่ฮูหยินเมิ่งเพิ่งทำวันนี้ ข้าเอามาให้เจ้ากิน”

สีหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยังยืนยันคำพูดเดิม “ข้าไม่ชอบกิน”

เซียวอวี้ดึงมือของนางมา วางขนมเกาลัดไว้บนฝ่ามือของนาง

“ยังคิดจะโกหกข้า?

“อาจารย์กับอาจารย์หญิงของเจ้าก็พูดแล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเจ้าชอบทานขนมเกาลัดที่สุด

“เรารู้ ทำไมเจ้าถึงโกหกเรา”

เฟิ่งจิ่วเหยียนเงยหน้าขึ้นมา

เขารู้?

หลังจากนั้น เซียวอวี้ก็พูดขึ้นมาอย่างมั่นใจในตนเอง

“เจ้าถือสาเรื่องที่เราพูดถึง รู้สึกไม่พอใจ ใช่หรือไม่”

เฟิ่งจิ่วเหยียน : ...

เซียวอวี้อธิบายให้นางฟังอย่างจริงจัง

“เราจำได้จนถึงตอนนี้ แค่ขนมเกาลัดชิ้นเดียว ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับคนที่ให้ขนมเกาลัดเลย

“เจ้าไม่รู้ ยัยเด็กคนนั้นป่าเถื่อนมาก เหมือนลิงผอมตัวดำ สู้เจ้าไม่ได้เลย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้ว

“ท่านไม่ต้องทำเป็นเพื่อชมข้า แล้วดูถูกผู้อื่น”

เซียวอวี้ พูดขึ้นมาอย่างจริงจัง “อย่าว่าแต่ตอนนั้นนางอายุเพียงสิบขวบ ต่อให้อายุเท่ากับเรา เราก็ไม่มีทางมีความคิดกับนางเป็นอื่น”

ทว่าเขาดีใจมาก ที่เห็นท่าทีนางหึงหวง

เฟิ่งจิ่วเหยียนรับเอาขนมเกาลัด พร้อมทั้งฉีกยิ้ม

“ได้ ข้ารู้แล้ว”

เซียวอวี้เห็นรอยยิ้มของนาง ก็ค่อยวางใจ

หลังจากนั้น เขาก็อุ้มนางมานั่งบนขาตนเอง เชยคางของนางขึ้นมา ริมฝีปากบางทาบลงไป

เฟิ่งจิ่วเหยียนลืมตาอยู่ตลอด มองขนมเกาลัดบนโต๊ะนั่น

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ เซียวอวี้ปล่อยนาง หอมแก้ม ยั่วเย้านางอย่างรักมากจนวางไม่ลง

“เป็นถึงรองผู้นำพันธมิตรซู ที่แท้ก็เป็นแมวโลภคนหนึ่ง บอกว่าเจ้าชอบทานตั้งแต่แรก ก็จะให้เจ้าทานบนรถม้าให้อิ่มเลย”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่โต้เถียง พร้อมผลักเขาออก

“ฝ่าบาท ท่านควรไปค่ายทหารแล้ว”

เซียวอวี้จับมือของนางข้างที่ผลักเขา นำมาจูบแนบริมฝีปาก

กับนาง ดูเหมือนจูบยังไงก็ไม่พอ

เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนที่ให้ความสำคัญต่อสตรีขนาดนี้

“ในเวลาส่วนตัว ไม่ต้องห่างเหินขนาดนี้” พูดเสร็จ เขากระซิบใกล้ใบหูของนาง “คืนนี้ ข้าจะกลับมาไว”

ความหมายแฝงในคำพูด ไม่ต้องบอกก็รู้

เฟิ่งจิ่วเหยียนตอบตกลง “ได้”