บทที่ 667

เซียวอวี้จำได้ดี ตอนนั้น ขนมเกาลัดที่ยัยเด็กคนนั้นให้เขา ก็ละเอียด

แตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ กระทั่งละเอียดเป็นเศษ

กลับอร่อยมาก

เขารู้สึกหัวใจเต้นราวกับตีกลอง พร้อมลองถามฮูหยินเมิ่ง

“มีเพียงนางที่กินแบบนี้?”

ฮูหยินเมิ่งผงกหัวอย่างยิ้มแย้ม

“ก็ใช่นะสิ มีแค่นางคนเดียว เพราะตอนอายุห้าขวบเคยสำลัก ทั้งรักทั้งเกลียดขนมเกาลัด คิดว่าทุบแล้วค่อยกิน เหมือนอย่างกับมันจะเชื่อฟังขึ้น ภายหลังจึงเคยชิน กินแบบนี้มาตลอด”

คิดถึงจิ่วเหยียนตอนเด็กที่น่ารักดื้อรั้น และยังมีท่าทีดุร้าย บนใบหน้าฮูหยินเมิ่งปรากฏความอ่อนโยนของความเป็นแม่ “เด็กคนนั้น พริบตาเดียวก็โตขนาดนี้แล้ว...”

เมื่อพูดเสร็จ แววตาฮูหยินเมิ่งก็กลายเป็นเฉียบคมขึ้นมาทันที ทุบฝ่ามือลงไป ผ่านบนไม้กระดาน ขนมเกาลัดชิ้นหนึ่งถูกทุบจนแบน

เฉินจี๋ : ! ! !

ฝ่ามือของฮูหยินเมิ่ง ดุเดือดมาก

เวลานี้ สีหน้าเซียวอวี้แข็งทื่อ

ใช่ !

อยู่ดี ๆ ใครจะทุบขนมเกาลัดที่เป็นชิ้นสมบูรณ์ให้แหลก !

และปีนั้น ยัยเด็กคนนั้นอายุเพียงสิบขวบ เมื่อนับดูแล้ว ก็อายุไม่ต่างอะไรกับเฟิ่งจิ่วเหยียน

บังเอิญบวกกับบังเอิญ นั่นก็จะไม่ใช่ความบังเอิญแล้ว !

แล้วก็คิดถึงความผิดปกติของนางแต่ละอย่างในวันนี้ เวลานี้เซียวอวี้ค่อยเข้าใจขึ้นมา ในเวลาเดียวกันก็ทั้งตกตะลึงทั้งดีใจ

พวกเขารู้จักกันตั้งนานขนาดนั้นแล้ว !

พรหมลิขิต ช่างมหัศจรรย์อย่างยากที่จะพรรณนา

ช่วงเวลารับประทานอาหารค่ำ

เฟิ่งจิ่วเหยียนกลับมาจากข้างนอก ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

ฮูหยินเมิ่งเอาจานขนมเกาลัดออกมาวาง ตั้งใจวางไว้ตรงหน้าเฟิ่งจิ่วเหยียน

เฟิ่งจิ่วเหยียนหยิบช้อนขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วก็ตักเศษขึ้นมาหนึ่งช้อน

มองนางกินอย่างสุภาพเรียบร้อย ฮูหยินเมิ่งหวนคิดถึงตอนที่นางยังเป็นเด็ก...ก้มหน้าก้มตากิน จนริมฝีปากเปื้อนไปด้วยเศษขนม

เซียวอวี้ก็มองดูนาง ไม่คาดคิดเลยว่า ยัยเด็กที่หลังจากคลี่กระดาษมันชั้นนอก แล้วก็ก้มเลียกินเศษขนมเกาลัด ที่ถูกเขารังเกียจคนนั้น จะกลายเป็นแม่ทัพ “เทพสงคราม” รองผู้นำพันธมิตรอู่หลิน ที่มีชื่อเสียงโด่งดังตรงหน้าคนนี้

เฟิ่งจิ่วเหยียนเห็นทั้งสองคนล้วนมองดูตนเอง จึงวางช้อนลงอย่างทำตัวไม่ถูก

“มองข้าทำไมหรือ?”

ฮูหยินเมิ่งส่ายหัวพูดขึ้นมาอย่างยิ้มแย้ม “กำลังมองจิ่วเหยียนของข้า เติบโตขนาดนี้แล้วจริง ๆ ”