บทที่ 680

เฟิ่งจิ่วดหยียนถลึงตาใส่เจียงหลินอย่างเย็นชา “พูดเหลวไหลอะไร?”

เจียงหลินกลัวว่านางจะลงไม้ลงมือ จึงเดินอ้อมไปอยู่ข้าง ๆ เซียวอวี้ล่วงหน้า

“มีอะไรให้ปฏิเสธ? เรื่องราวรัก ๆ ใคร่ ๆ ของชายหนึ่งหญิงสองอย่างเหลิ่งเซียนเอ๋อร์กับหร่วนฝูอวี้ มีใครไม่รู้บ้าง?

“หากไม่ใช่เพราะหร่วนฝูอวี้เอาเรื่องที่อยู่ของเหลิ่งเซียนเอ๋อร์ไปบอกเจ้าสำนักเฉวียนเจิน จนนางถูกเจ้าสำนักจับตัวกลับไป เจ้าก็คงได้สุขสำราญพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว!

“คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ นางอายุน้อยขนาดนี้ ก็ได้เป็นรองเจ้าสำนักแล้ว!”

เซียวอวี้หน้าอึมครึม มือกำหมัดแน่น

ชายหนึ่งหญิงสองงั้นหรือ

แม่ทัพน้อยของเขา ช่างเนื้อหอมจริง ๆ

หากนางเป็นบุรุษจริง คงเป็นของคนอื่นไปนานแล้ว

ไม่สิ…หากนางเป็นผู้ชาย เขาก็คงไม่ใส่ใจแล้ว!

เกือบจะเคลิ้มไปด้วย เซียวอวี้จึงตั้งสติ

เฟิ่งจิ่วเหยียนกระแอมไอแล้วเอ่ยเสียงต่ำ

“เจียงหลิน ชื่อเสียงของคนอื่นเสียหายเพราะเจ้าหมดแล้ว ถ้าเจ้ายังปากมากอีก ข้าจะฉีกมันทิ้งซะ”

เจียงหลินรีบหุบปากทันที

แต่ในใจก็ยังไม่ยอม

เขาไม่ได้พูดอะไรผิดเสียหน่อย

ตอนนั้นเหลิ่งเซียนเอ๋อร์ คิดจะหนีออกมาจากสำนักเฉวียนเจินเพราะซูฮ่วนด้วยซ้ำ นางให้ความสำคัญกับซูฮ่วนมาก ใคร ๆ ก็รู้ทั้งนั้น

ช้าก่อน!

เจียงหลินพลันนึกถึงเซียวเอ้อร์ที่อยู่ข้าง ๆ นึกถึงภาพที่เขาจับมือซูฮ่วน อย่างสนิทสนมเมื่อครู่…

คิดได้เช่นนี้ เจียงหลินก็ถึงบางอ้อ

มิน่าล่ะ!

ซูฮ่วนมีรักครั้งใหม่ ก็เลยร้อนตัว ไม่อยากให้เซียวเอ้อร์รู้

แต่จะว่าไป สองคนนี้มีลับลมคมในกันจริง ๆ หรือ?

ซูฮ่วนหันไปชอบบุรุษตั้งแต่เมื่อใดกัน?!

ในสมองของเจียงหลินยุ่งเหยิงไปหมด…

อีกด้าน เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ยังอยู่ในท่าประสานมือคารวะ ยังไม่ยอมลุกขึ้น

แม้นนางจะทำตัวอ่อนน้อม กลับไม่สูญเสียความกล้าหาญในตัวนาง

เนื่องจาก เหล่าลูกศิษย์สำนักเฉวียนเจินที่อยู่ข้างหลัง ต่างแอบชักกระบี่ออกมาจากฝัก จ้องมองคนเหล่านั้นอย่างดุดัน

พวกนางจะขวางคนอยู่ข้างล่างเวที

ขอแค่หนึ่งก้านธูป!

ยื้อเวลาออกไปได้หนึ่งก้านธูปก็เพียงพอแล้ว!

นี่เป็นกลยุทธ์ของสำนักเฉวียนเจิน——ให้หนึ่งคนยืนบนเวทีในรอบตัดสินชนะ ส่วนคนอื่น ๆ เฝ้าคุ้มกันอยู่ข้างล่างเวที

หากเป็นการต่อสู้ระหว่างสำนักในยุทธภพ พวกเขาจะเห็นแก่ความเป็นสตรีผู้อ่อนแอ และความเป็นจอมยุทธ์ที่มีคุณธรรม ยอมไว้หน้าให้เกียรติเหลิ่งเซียนเอ๋อร์ผู้นี้

ทว่า ที่แห่งนี้คือสนามประลองยุทธ์ใต้ดิน

สนามประลองยุทธ์ใต้ดินนั้น ไร้ความปราณีและการให้เกียรติ ไม่มีการผูกมิตรอะไรทั้งนั้น มีเพียงแพ้ชนะ และความเป็นความตาย

มีคนส่งเสียงดังขึ้นมาข้างสนาม

“คิดจะชนะโดยไม่ต่อสู้ ความจริงใจของสำนักเฉวียนเจินมีไม่มากพอ! เว้นแต่ว่าพวกเจ้าจะเปลื้องผ้าออก เพื่อหญิงงามแล้วพวกข้าสู้ตาย! ฮ่า ๆ ๆ…”

คำขอร้องอย่างจริงใจของสำนักเฉวียนเจิน แลกมาด้วย ความไม่แยแสอย่างกำเริบเสิบสาน

หลายคนในกลุ่มพวกเขา มีความรู้สึกดูถูกผู้หญิงจากใจจริง โดยเฉพาะเหล่าผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีเป็นของตัวเอง