บทที่ 682

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่เอาแต่หลบเพื่อป้องกันตัวอีกต่อไป และเปลี่ยนมาเป็นโจมตีแบบประชิด

ทันใดนั้นก็เห็นนางทำเหมือนกับ “ค้างคาวเลือด” ที่ชื่อเกาหยวนก่อนหน้านี้ ปีนขึ้นไปบนกรงเหล็กและพลิกกลับลงมา

หมัดของคู่ต่อสู้โจมตีมา ทว่ากลับถูกนางคว้าข้อมือเอาไว้ได้ โดยใช้น้ำหนักของทั้งร่างกายกดลงไปเต็มแรง และทำลายวิชาหมัดมวยของคู่ต่อสู้ ในเวลาเดียวกัน ยังทำให้กระดูกข้อมือของเขาหลุดออก จากนั้นแค่บิดเบา ๆ ก็พลิกเส้นไหมสังหารกลับไปคล้องที่คอของเขา พร้อมกับออกแรงรัดเอาไว้...

ในชั่วพริบตา สายตาของผู้ชมที่อยู่ข้างสนามต่างจับจ้องตาไม่กะพริบ รอว่าศีรษะคนจะหล่นลงพื้น

ไม่ว่าจะเป็นศีรษะของผู้ใดก็ได้ทั้งนั้น!

ทว่า เฟิ่งจิ่วเหยียนเหลือบมองผู้คนที่อยู่ข้างสนามแวบหนึ่ง นางแค่รัดคอคู่ต่อสู้ให้หมดสติชั่วคราวเท่านั้น

ข้างสนามมีเสียงแสดงความไม่พอใจดังขึ้นมา

“ฆ่ามันเลย! ฆ่ามันเลย!”

“บ้าเอ๊ย! ข้าพนันว่าเจ้าชนะ มิใช่ให้เจ้ามาทำตัวเป็นพระโพธิสัตว์!”

เฟิ่งจิ่วเหยียนไม่สนใจคนพวกนั้น และมองไปทางผู้ประกาศบนสนามประลองยุทธ์อย่างเฉยชา

“คนต่อไป”

ผู้ประกาศมองดูนาง และเผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง

เขาประกาศว่า: “ผู้รับคำท้าชนะ!”

เซียวอวี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ต่อไป จะเป็นการเลือกผู้ท้าประลองคนต่อไป

มีเพียงผู้ประกาศของสนามประลองยุทธ์เท่านั้นที่สามารถตัดสินได้ว่า ผู้ใดจะขึ้นเวทีเป็นคนต่อไป

ใครที่สนใจจะท้าประลองก็สามารถยืนขึ้นก่อนได้

เจียงหลินหันศีรษะไป เพื่อเอ่ยกับคนของสำนักเฉวียนเจิน

“ตะลึงงันกันทำไม รีบขึ้นไปสิ! พวกเจ้ามีกันตั้งหลายคน!”

ศิษย์ของสำนักเฉวียนเจินรู้เจตนาของเขา

ทว่า พวกนางเป็นสำนักคุณธรรรมที่มีชื่อเสียง ไม่ต้องการแสร้งทำ ชนะก็ต้องชนะอย่างเปิดเผยและซื่อตรง

เพราะไม่มีผู้ใดรู้ว่า พวกนางไม่มีความจำเป็นจะต้องชนะเฟิ่งจิ่วเหยียน เพียงแค่พอจะถ่วงเวลา เพื่อขวางคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งให้เฟิ่งจิ่วเหยียน

ทันใดนั้น เฉินจี๋เห็นฮ่องเต้ทรงเสด็จไปที่ตำแหน่งผู้ท้าประลอง