บทที่ 684

เจียงหลินจ้องมองอู๋เซียงตาเขม็ง--- บุรุษผู้นั้นที่มองดูแสนธรรมดา หากอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็จะหาไม่พบทันที

“ในเวลานั้น ครั้งแรกที่ก่อตั้งกลุ่มพันธมิตรอู่หลิน ในยุทธภพปรากฏหัวโจกโฉดชั่วอยู่สามคน อู๋เซียงก็คือลูกพี่ใหญ่ในกลุ่มของพวกเขา

“พวกเขาเป็นศิษย์นอกของเส้าหลิน ทำความชั่วสารพัด ทั้งวางเพลิง ฆ่าคน ข่มขืน และปล้นสะดม เพื่อกำจัดทั้งสามคนนี้ กลุ่มพันธมิตรอู่หลินจึงตัดสินใจจะต่อสู้กันที่ภูเขาฉงหัว

“ในการต่อสู้ครั้งนั้น ชาวพันธมิตรอู่หลินได้ร่วมมือกัน และสังหารคนโฉดชั่วได้สองคน ทว่าวิทยายุทธ์ของอู๋เซียงนั้นแข็งแกร่ง จึงหลบหนีไปได้

“การต่อสู้ครั้งนั้นซูฮ่วนได้รับบาดเจ็บสาหัส อีกทั้งไม่กี่วันต่อมา อู๋เซียงก็ลักพาตัวภรรยาที่เพิ่งแต่งงานของตงฟางซื่อไป...”

แม้ผ่านมาหลายปี เมื่อเจียงหลินนึกถึงความทรงจำในช่วงนั้นอีก ก็ยังรู้สึกขนลุก

เขาต่างจากคนเหลาะแหละในเวลาปกติ หลังจากกลั้นหายใจไม่กี่อึดใจ ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“เขาแยกร่างฮูหยินตงฟางออกเป็นหลายส่วน ในแต่ละวันจะส่งมาให้หนึ่งชิ้น จนทำให้ตงฟางซื่อแทบจะคลุ้มคลั่ง

“ภายหลัง ซูฮ่วนหาอู๋เซียงจนพบ ไม่มีผู้ใดรู้รายละเอียดการต่อสู้ระหว่างซูฮ่วนกับอู๋เซียงว่าเป็นอย่างไร รู้เพียงว่า ครั้งนั้นซูฮ่วนพ่ายแพ้ เดิมทีก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะเป็นรองผู้นำอยู่แล้ว หลังจากผ่านการต่อสู้ครั้งนั้น ก็ถอนตัวออกจากกลุ่มพันธมิตรอู่หลินโดยสิ้นเชิง

“หลายปีมานี้ ตงฟางซื่อตามหาอู๋เซียงมาตลอด นึกไม่ถึงว่า วันนี้เขาจะมาปรากฏตัวที่นี่”

แววตาของเจียงหลินเยือกเย็นอย่างที่สุด

ในตอนนั้นเขายังเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีเท่านั้น ไม่มีวิทยายุทธ์สูงส่งถึงเพียงนั้น อย่างมากก็แค่ให้กำลังใจอยู่ด้านข้าง

ทว่าความโหดเหี้ยมของอู๋เซียง เขาเห็นมากับตาตัวเอง

การตายของฮูหยินตงฟาง จวบจนทุกวันนี้ยังคงเป็นความอัปยศที่มิอาจลบล้างได้ของกลุ่มพันธมิตรอู่หลิน

นั่นคงเป็นหนามยอกอกในใจของซูฮ่วนเป็นแน่

ในตอนนี้ เขาแทบจะอดรนทนไม่ไหวที่จะร่วมมือกับซูฮ่วน เพื่อสังหารอู๋เซียง!

หลังจากได้ยินเรื่องราวที่ผ่านมาช่วงนั้น เซียวอวี้ก็ยิ่งรู้สึกกังวลอย่างหนัก

สำหรับอดีตของเฟิ่งจิ่วเหยียน เขาก็รู้เพียงน้อยนิด

เรื่องราวความรักเหล่านั้น เป็นเพียงหนึ่งในประสบการณ์มากมายของนางเท่านั้น ในความเป็นจริงแล้ว ยุทธภพที่นางอยู่นั้นมีอันตรายเกิดขึ้นทุกเมื่อ...

ตอนนี้สิ่งที่นางต้องเผชิญหน้า ก็คือคู่ต่อสู้ที่เคยพ่ายแพ้มาก่อน

ในเวลานี้ ความเชื่อมั่นที่เขามีต่อนางเริ่มจะสั่นคลอน

ดังนั้น เขาจึงมิอาจยืนอยู่เฉยได้

จักต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อช่วยให้นางมีทางหนีทีไล่

ในขณะที่กำลังครุ่นคิด เซียวอวี้ก็ถอยออกมาจากกลุ่มฝูงชนอย่างเงียบ ๆ