บทที่ 685

อู๋เซียงเดินเข้าไปในกรงเหล็ก ราวกับว่ากำลังเดินเล่นอยู่ในลานบ้านของตนเอง มิได้มองว่านี่เป็นการประลอง

หลังจากประตูกรงเหล็กปิดลง อู๋เซียงก็ยังไม่รีบร้อนโจมตี แต่มองไปรอบ ๆ และย้อนถามเฟิ่งจิ่วเหยียน

“ซูฮ่วน เจ้าดูสิ พวกเขาเชื่อหรือว่าเจ้าจะชนะ?”

สีหน้าของเฟิ่งจิ่วเหยียนสงบนิ่ง และมิได้ตอบเขา

จากนั้น กรงเหล็กก็ค่อย ๆ ถูกยกขึ้น และลอยห่างจากพื้น

ขณะที่กรงหยุดอยู่กลางอากาศ อู๋เซียงก็ยังคงไม่โจมตี

เขาเอามือสองข้างไพล่หลัง เหมือนผู้มีปัญญาและผู้อาวุโส กำลังเอ่ยตักเตือนด้วยความหวังดี

“ซูฮ่วน เจ้ายังคงเป็นคนหนุ่มเลือดร้อน

“การประลองครั้งนี้มิควรเป็นเช่นนี้

“เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือ? สิ่งที่เจ้าต้องการ มิใช่การจูบ แต่คิดจะใช้โอกาสนี้ช่วยเหลือติงหยวนเอ๋อร์”

แววตาของเฟิ่งจิ่วเหยียนดูเย็นชา

พวกเขาพูดคุยกันอยู่ในกรงเหล็ก ผู้คนบนอัฒจันทร์ไม่ได้ยิน

อู๋เซียงถึงขั้นปลอบใจนาง: “มิต้องกังวล ข้าจะไม่บอกพวกเขา มิเช่นนั้น การประลองครั้งนี้ก็จะไม่สนุก อีกครึ่งชั่วยาม หากเจ้าไม่โค่นล้มข้า ก็จะเป็นข้าที่ทำร้ายเจ้า...จนตาย”

หลังจากพูดจบ เขาก็เอียงศีรษะพร้อมกับยิ้ม

จากนั้นก็รวบรวมพลังในฝ่ามือ และโจมตีมาที่นาง

เฟิ่งจิ่วเหยียนหลบหลีกอย่างว่องไว

ฝ่ามือของอู๋เซียงนั้นพลาดเป้า ทว่าเขากลับไม่หงุดหงิดแม้แต่น้อย

เขาดูเหมือนกำลังหยอกล้อ และยิ้มอย่างชื่นชม

“ก้าวหน้าแล้ว”

ต่อจากนั้นเขาก็ปล่อยฝ่ามืออีกครั้ง

ฝ่ามือนี้ราวกับอสนีบาต รวดเร็วและดุดัน

แม้ว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนจะหลบได้เช่นกัน ทว่ากลับไม่ง่ายเหมือนครั้งก่อนเลย

อู๋เซียงยังคงหัวเราะ

“หลายปีที่ผ่านมา ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่”

ท่าไม้ตายของเขาก็คือ โจมตีคนต้องเริ่มโจมตีจิตใจก่อน

ผู้คนที่ชมการประลองแทบเก็บเสียงและกลั้นหายใจ

เฟิ่งจิ่วเหยียนมองไปที่อู๋เซียง พลันนึกถึงคนที่ถูกเขาทำร้ายเหล่านั้น

นางเกิดความโมโห และโจมตีเขาด้วยหมัด

ทว่า เมื่อหมัดกระทบถูกตัวเขา ฝ่ายที่บาดเจ็บกลับเป็นนาง

ภายในอาภรณ์ของอู๋เซียงกลับมีแผ่นเกราะ!

เฟิ่งจิ่วเหยียนยิ้มเยาะ

“ทำไม อายุมากแล้ว แต่กลัวความตายแล้วหรือ?”

อู๋เซียงปัด ๆ รอยย่นบนอาภรณ์ แววตาแฝงด้วยรอยยิ้ม

“ไม่มีผู้ใดไม่กลัวตาย

“ซูฮ่วน ในตอนแรก...เจ้าก็กลัวตายมิใช่หรือ?”

ทันทีที่เอ่ยจบ เขาก็ใช้ท่าไม้ตายอย่างรวดเร็ว รูปทรงของมือเหมือนตั๊กแตน พร้อมกับบีบคอของเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างฉับพลัน

จากนั้นก็ผลักนางไปชนกับขอบกรงเหล็กอย่างแรง

กรงเหล็กถูกแขวนด้วยโซ่เหล็กสี่เส้น ค่อนข้างมั่นคง ทว่ากลับมิอาจทนต่อการสั่นสะเทือนอันทรงพลังของเขาได้

รอยยิ้มของเขาเจิดจ้าราวกับแสงอาทิตย์ รู้สึกเหมือนดื่มด่ำกับบรรยากาศแห่งความสุข

ทว่านี่เป็นเพียงสิ่งภายนอกเท่านั้น

เขาบีบคอของเฟิ่งจิ่วเหยียน กลับไม่ทำให้นางตายในทันที

นี่คือความเคยชินของเขา จะฆ่าคนต้องทำร้ายจิตใจก่อน

เจตจำนงของนางยังคงอยู่ แววตายังคงแน่วแน่

นี่แสดงให้เห็นว่า หัวใจของนางยังไม่ตาย