บทที่ 686

อู๋เซียงทำลายความศรัทธาของเฟิ่งจิ่วเหยียนทีละขั้น เสียงพูดยังคงต่อเนื่อง

“ซูฮ่วน เจ้าคิดจะกำจัดคนชั่วในใต้หล้าไปให้หมด ช่างไร้เดียงสาจริง ๆ

“เจ้าคิดว่า สนามประลองยุทธ์ใต้ดินที่มีอยู่แห่งนี้ ราชสำนักมิรู้เลยอย่างนั้นหรือ?

“ขุนนางท้องถิ่นคนใดจะไม่แอบอนุญาต? เพราะอะไร? พวกเขาต้องการเงินทอง ต้องการความสำเร็จในหน้าที่

“แล้วเจ้าล่ะ? เจ้าทำเพื่ออะไร?

“เจ้าเอาพวกเราเป็นใบไม้เขียวที่ตัดให้เจ้าได้โดดเด่นขึ้นมา

“หากเอาชนะพวกเรา ก็จะมีผู้คนมากมายยกย่องเจ้าเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่

“แต่ข้าจะถามเจ้าว่า สิ่งที่เรียกว่าเที่ยงธรรมคืออะไร? ผู้ใดเป็นคนชั่วกัน? ข้าเป็นคนชั่ว แล้วราชสำนักที่บ่มเพาะความชั่วช้านั้นก็มิใช่อย่างนั้นหรือ?

“จริงอยู่ เจ้าฆ่าข้าได้ แต่เจ้าฆ่าความคิดชั่วร้ายในจิตใจคนได้หมดหรือ?

“ข้าจะบอกให้เจ้ารู้ ตราบใดที่ความคิดชั่วร้ายยังอยู่ ความชั่วร้ายก็จะอยู่ตลอดไป

“เจ้าเป็นเพียงคนธรรมดา มีสิทธิอะไรจะต่อสู้กับธรรมชาติของมนุษย์ได้

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนชั่ว ทว่าข้าก็เคยทำความดี เช่นว่า ข้าเคยช่วยกระต่ายตัวหนึ่งที่บาดเจ็บจากลูกธนู

“คนที่เจ้าเข้าใจว่าเป็นคนดีเหล่านั้น ใครบ้างมิเคยทำความชั่ว ในจิตใจมิเคยมีความคิดชั่วร้าย?

“ภายใต้อารมณ์และความปรารถนา จะมีคนสมบูรณ์แบบได้อย่างไร? ซูฮ่วน เจ้าเข้มงวดกับคนอื่นเกินไป เจ้าก็มิใช่เที่ยงธรรม...”

ด้านล่างเวที เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ขมวดคิ้วแน่น และเป็นกังวลอย่างยิ่ง

ซูฮ่วน เจ้าจะต้องชนะให้ได้!

เจียงหลินกำถุงเงินไว้แน่น และยังคงอธิษฐานกับตนเอง---ขอเพียงซูฮ่วนปลอดภัยไม่มีเรื่องร้าย จะให้เขาทำสิ่งใดก็ขาดทุนสิ่งใดเป็นเวลาสิบปีก็ได้ทั้งนั้น!

ผู้ชมที่เดิมพันว่าซูฮ่วนจะชนะเหล่านั้น ในเวลานี้ต่างก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมา

พวกเขาเห็นซูฮ่วนกำลังจะถูกอู๋เซียงเหยียบให้ตายทั้งเป็น ก็ตะโกนด้วยความโมโห

“ข้าไม่น่าวางเดิมพันว่าเขาจะชนะเลย!”

“เจ้าหนุ่ม! เจ้ารีบลุกขึ้นมา!”

“นี่ก็พ่ายแพ้อย่างน่าเกลียดเกินไป! เฮ้อ!”

“เดี๋ยวก่อน...เกิดอะไรขึ้น!”

เห็นเพียงแต่ ภายในกรงเหล็ก อู๋เซียงที่เดิมทีได้เปรียบอย่างสิ้นเชิง พลันโงนเงนและถอยหลัง...

เหตุการณ์ไม่คาดคิดนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว แทบไม่มีใครเห็นชัดเจนว่า เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

มิต้องพูดถึงคนอื่น แม้แต่อู๋เซียงเองก็ไม่ทันได้ตั้งสติว่า เมื่อครู่คืออะไรกันแน่!

ในช่วงเวลาพริบตาเมื่อครู่นั้น ฝ่าเท้าของเขารู้สึกเจ็บแปลบอย่างรุนแรงและรวดเร็ว

และในเวลาเดียวกัน เฟิ่งจิ่วเหยียนที่เดิมทีถูกเขาเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้าก็ลุกขึ้นยืน เส้นผมถูกลมที่พัดผ่านจากช่องลมพัดปลิวไสว เชือกผูกผมก็ปลิวไสวด้วยเช่นกัน