บทที่ 803

เฟิ่งจิ่วเหยียนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในน้ำเสียงของเซียวอวี้ พลันยกมือประคองใบหน้าของเขา และถามอย่างจริงจัง

“ท่านอยากร้องไห้หรือเพคะ?”

เซียวอวี้ : !!

นางช่างไร้หัวใจ!

ทันใดนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนพลันโน้มตัวไปข้างหน้าและจุมพิตที่มุมปากของเขา สัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนหวาน เสมือนขนนกปลิวกระทบใบหน้า

“ฝ่าบาท อนุญาตให้หม่อมฉันกอดท่านได้หรือไม่?”

เซียวอวี้ผงกศีรษะตามสัญชาตญาณ

หลังจากนั้น เฟิ่งจิ่วเหยียนก็ลุกขึ้น โน้มตัวลง แล้วเอื้อมมือไปช้อนใต้ข้อพับขาของเขา เป็นการ...อุ้มเขาขึ้นแนวนอนไว้

เขาผงะถอยกลับไปทันที ล้มกระแทกเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก “ฮองเฮา! เจ้าคิดจะทำอันใด!”

“อุ้มท่านไงเพคะ” เฟิ่งจิ่วเหยียนเอียงศีรษะด้วยความฉงน พลางเอ่ยอย่างสงสัย “มิใช่ว่ายินยอมแล้วหรือ ยามนี้จะปฏิเสธหรือเพคะ”

เซียวอวี้ : !

“มีผู้ใดอุ้มผู้ชายแบบเจ้ารึ?”

นางเห็นเขาเป็นตัวอะไร

ช่วยรักษาศักดิ์ศรีให้เขาบ้างเถิด!

เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายด้วยกิริยาผ่อนคลาย

“ยามที่มีผู้ได้รับบาดเจ็บในสนามรบ หม่อมฉันก็ช้อนอุ้มคนอื่นเช่นนี้”

เซียวอวี้พูดไม่ออก และยิ่งทำอันใดไม่ถูก

“ทว่าเจ้าจะกอดเราเช่นนี้มิได้”

“ท่านไม่ชอบหรือเพคะ?” เฟิ่งจิ่วเหยียนขมวดคิ้วเบา ๆ พลางถามอย่างครุ่นคิด

เซียวอวี้ : เหลวไหล! มีบุรุษคนใดบ้างที่จะชอบแบบนี้?

เฟิ่งจิ่วเหยียนกดดันทีละนิด

“มิใช่ท่านเคยเอ่ยไว้หรือเพคะ ในฐานะท่านเป็นสามี สามารถทำอะไรกับท่านก็ได้?”

เซียวอวี้ทำให้ร่างกายมั่นคง แทบอยากจะหยั่งรากลงพื้นดินด้วยซ้ำ

“มิได้ให้ทำเช่นนี้...เอาล่ะ ให้เจ้าอุ้มสักครั้งก็ได้”

ผู้ใดใช้ให้เขาเป็นคนรักษาสัจจะกันเล่า

เขาก็ทำเป็นได้รับบาดเจ็บ ปิดเปลือกตาลง ไม่ขอรับรู้อะไรทั้งนั้น

หลังจากนั้น น้ำเสียงของเฟิ่งจิ่วเหยียนดังก้องอยู่ในโสต

“เชื่อฟังจริง ๆ ทว่า ท่านมิต้องบังคับให้ตนเองกล้ำกลืนฝืนทนหรอกเพคะ”

เซียวอวี้พลันเปิดเปลือกตาขึ้น มองนางอย่างไม่เข้าใจ

มิใช่ว่านางอยากจะกอดปลอบเขาหรือ?

เฟิ่งจิ่วเหยียนอธิบายอย่างตรงไปตรงมา

“หม่อมฉันมิรู้วิธีปลอบผู้อื่น เพียงเห็นท่านเหมือนจะร้องไห้ จึงคิดหาวิธีให้น้ำตาของท่านไหลย้อนกลับไปเพคะ”