บทที่ 804

รุ่ยอ๋องมิรู้ด้วยซ้ำว่าตนเองเดินออกจากคุกมาได้อย่างไร

จิตใจของเขาไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก้าวเดินอย่างล่องลอย

คล้ายกับสูญเสียจิตวิญญาณไป เสมือนเปลือกที่ห่อหุ้มความว่างเปล่าไว้

“ท่านอ๋อง...” หลิวหวานึกตำหนิตนเอง

หากในคืนนั้นเขาปกป้องท่านอ๋องให้ดี ๆ ท่านอ๋องคงจะไม่ถูกนางแม่มดนั่นทำลาย!

รุ่ยอ๋องสะบัดมือของหลิวหวาที่หมายจะช่วยประคองเขาออกไป

“อย่าแตะต้องข้า” เสียงแหบต่ำ แสดงถึงสภาพจิตใจที่สิ้นหวังในขณะนี้

ณ ห้องทรงพระอักษร

ครั้นเซียวอวี้ได้เห็นใบหน้าอมทุกข์ของรุ่ยอ๋อง คิ้วกระบี่พลันย่นเบา ๆ

“เกิดอันใดขึ้น”

รุ่ยอ๋องพลันคุกเข่าลงบนพื้นเสียงดัง “ตึง”

“ฝ่าบาท หร่วนฝูอวี้นาง...”

ผ่านไปนานเขายังไม่อาจพูดประโยคที่สมบูรณ์ได้ มีเพียงชื่อของหร่วนฝูอวี้หลุดออกมา

เซียวอวี้คาดเดา หรือว่าหร่วนฝูอวี้จะเป็นบุรุษ?

มิเช่นนั้น เหตุใดรุ่ยอ๋องถึงหัวใจสลายขนาดนี้?

……

ตำหนักหย่งเหอ

“หร่วนฝูอวี้ตั้งครรภ์กับรุ่ยอ๋อง?” เฟิ่งจิ่วเหยียนรู้สึกคาดไม่ถึงจริง ๆ

เซียวอวี้ที่ได้ทราบเรื่องมาก่อนแล้ว ยังรู้สึกตกใจไม่แพ้กัน

ทว่าคิดดูอีกที หากหร่วนฝูอวี้ได้สมรสกับรุ่ยอ๋องจริง ๆ แล้วไซร้ ก็หาใช่เรื่องเลวร้ายไม่

การส่งตัวนางกลับไปที่หนานเจียง มิได้รับประกันว่านางจะไม่แอบกลับมาอีก

ตอนนี้ปัญหาต่าง ๆ ก็พลอยสิ้นสุดลงไปด้วย

เขาจับลาดไหล่ของเฟิ่งจิ่วเหยียนอย่างอ่อนโยน

“เราอยากออกพระราชโองการให้พวกเขาสมรสกัน เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”

เฟิ่งจิ่วเหยียนย้อนถาม

“หร่วนฝูอวี้ว่าอย่างไรเพคะ?”

เซียวอวี้สอบถามได้ความแน่ชัดแล้ว “ตามคำบอกเล่าของรุ่ยอ๋อง นางก็เต็มใจที่จะแต่งงานเช่นกัน ถึงอย่างไรก็มีลูกด้วยกันแล้ว”

เฟิ่งจิ่วเหยียนยังรู้สึกเหลือเชื่อ

หร่วนฝูอวี้กับรุ่ยอ๋อง?

คนหนึ่งอ่อนโยนมีเมตตา อีกคนโหดเหี้ยมไร้ปรานี

ให้คิดอย่างไร ก็ล้วนเห็นว่าพวกเขาไม่เหมาะสมกันเลย

ทว่าคิดดูอีกที จากการที่นางได้มีปฏิสัมพันธ์กับรุ่ยอ๋องครั้งก่อน พบว่ารุ่ยอ๋องผู้นี้มีความคิดลึกซึ้งเช่นกัน อุปนิสัยของเขา หาได้เหมือนที่แสดงออกมาไม่

การสมรสถือเป็นเรื่องส่วนตัว หร่วนฝูอวี้ก็มิได้ถูกบีบบังคับ เฟิ่งจิ่วเหยียนจึงไม่สอดมือเข้าไปยุ่ง

ดังนั้น เซียวอวี้จึงได้พระราชทานงานสมรสในวันรุ่งขึ้น