บทที่ 807

หร่วนฝูอวี้เป็นคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้น

นางมิเคยโจมตีเซียวอวี้ ล้วนเป็นเพราะความรักที่มีต่อเฟิ่งจิ่วเหยียน

ถึงอย่างไรเฟิ่งจิ่วเหยียนชอบเขามากจริง ๆ

คาดไม่ถึงว่า นางยอมถอยครั้งแล้วครั้งเล่า กลับแลกมาด้วยการไม่รู้จักพอของเซียวอวี้

คิดจะขับไล่นางออกจากหนานฉีอย่างนั้นรึ?

เฮอะ!

ฝันไปเถอะ!

นางจะให้วังหลังของเขาไม่ได้สงบสุข!

หร่วนฝูอวี้ตระหนักได้ดี ผู้ที่ชอบซูฮ่วนตั้งแต่แรก หากแต่งงานไปแล้วก็หมายความว่าปล่อยวางแล้ว เหลือแต่ผู้ที่มิอาจปล่อยวางได้นั้น จึงไม่มีความคิดที่จะแต่งงานกับใคร สุดท้ายมีชีวิตอยู่กับผู้ใดก็ย่อมได้

นางจึงเอ่ยยุยง

“ในวังหลวงนั้นสบายมากนัก!

“นังพวกนั้น...เอ่อ สตรีในแต่ละตำหนักเหล่านั้น หรูหราฟุ่มเฟือย พวกเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องการกินดื่มอีกต่อไป

“ฮ่องเต้ฉีโปรดปรานเพียงฮองเฮาเท่านั้น พวกเจ้าเพียงครอบครองตำแหน่ง และเพิ่มความครึกครื้นให้วังหลังเป็นพอ

“สิ่งสำคัญที่สุดคือ พวกเจ้ากับฮองเฮาจักกลายเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้ รอจนกระทั่งฮองเฮาให้กำเนิดบุตร พวกเจ้าก็ได้เป็นแม่บุญธรรมด้วย!”

เรื่องเหลวไหลเช่นนี้ ก็ยังมีคนถูกชักจูงได้สำเร็จอีก

แต่งกับผู้ใดก็เหมือนกัน

หากแต่งกับผู้อื่น พวกนางยังต้องดูแลสามีและเลี้ยงดูลูก เพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูลให้บุรุษเหล่านั้น ยังเสี่ยงกับความตายหากคลอดบุตรยากอีก

หากเข้าวังได้แล้วไซร้ ถึงอย่างไรฮ่องเต้องค์ปัจจุบันก็ไม่เห็นตำหนักทั้งหกอยู่ในสายตา ไม่มีวันแตะต้องพวกนาง และพวกนางยังจะได้เป็นพี่น้องที่ดีกับฮองเฮาไปชั่วชีวิต...

เมื่อคิดเช่นนี้ พระราชวังก็ไม่เลวจริง ๆ

แม้แต่เหลิ่งเซียนเอ๋อร์ยังหวั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง โชคดีที่เหตุผลดึงสตินางกลับมาได้ทัน

นางลอบมองหร่วนฝูอวี้อย่างเงียบ ๆ ——สตรีอสรพิษนางนี้จะมีความหวังดีตั้งแต่เมื่อใด? ต้องมิได้ทำเพื่อประโยชน์ของพวกนางเป็นแน่

หร่วนฝูอวี้โน้มน้าวใจเหล่าสตรีแล้ว จากนั้นก็หันมาเกลี้ยกล่อมเฟิ่งจิ่วเหยียนต่อ

“ท่านพี่ เหล่านางสนมในวังพูดจาอ่อนหวานแต่ไม่จริงใจ เกรงว่าทั้งวันคิดแต่จะขึ้นมาแทนที่ท่านพี่ให้ได้

“ดังนั้น ควรให้เหล่าพี่สาวน้องสาวเข้าวังจะดีกว่า พวกนางจะไม่แย่งชิงกับเจ้าเด็ดขาด นอกจากนี้ ชีวิตในวังโดดเดี่ยวนัก ฮ่องเต้หาได้อยู่เคียงข้างเจ้าทุกวันไม่ มีเหล่าพี่สาวน้องสาวอยู่ด้วย...”

เฟิ่งจิ่วเหยียนสะบัดแขนออก พลางหันไปมองหร่วนฝูอวี้ที่อยู่ข้างกาย และย้อนถามด้วยสีหน้าเฉยชา

“เจ้ากลายเป็นคนที่เข้าใจผู้คนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”

หร่วนฝูอวี้ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

แววตาของนางเย้ายวนอ่อนหวาน ดูเหมือนว่าเฟิ่งจิ่วเหยียนเป็นเพียงคนเดียวในใจ

“ทุกคนกำลังทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น ไฉนเจ้ากลับมาสงสัยข้าเสียได้?”

……

พระราชวัง

ณ ห้องทรงพระอักษร